Η απόδειξη των πραγματικών δεδομένων μέσω έμμεσων στοιχείων υπερισχύει του τεκμηρίου ισομερούς κατανομής στους κοινούς λογαριασμούς. Επειτα από φορολογικό έλεγχο σε τραπεζικούς λογαριασμούς του φορολογουμένου, η φορολογική αρχή διαπίστωσε καταθέσεις που δεν καλύπτονταν από τα δηλωθέντα εισοδήματά του και τις θεώρησε ως μη δηλωθείσα φορολογητέα ύλη προερχόμενη από την επαγγελματική του δραστηριότητα. Ο φορολογούμενος προέβαλε ότι οι λογαριασμοί ήταν κοινοί με τη σύζυγό του και ότι έπρεπε να εφαρμοστεί το τεκμήριο ισομερούς συμμετοχής, υποστηρίζοντας ότι η φορολογική διοίκηση φέρει το βάρος απόδειξης της αποκλειστικής του κυριότητας επί των ποσών. Το δικαστήριο έκρινε ότι το τεκμήριο ισομερούς κατανομής δεν εφαρμόζεται αυτοτελώς και δεν δεσμεύει τη φορολογική εκτίμηση, όταν από το σύνολο των στοιχείων προκύπτει διαφορετική πραγματική κατανομή, διαπιστώνοντας ότι τα επίμαχα ποσά αποτελούσαν εισόδημα του αναιρεσείοντος και ότι αυτός δεν αντέκρουσε επαρκώς την κρίση της φορολογικής διοίκησης. Το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την αίτηση αναίρεσης, επικυρώνοντας τη νομιμότητα της αιτιολογημένης εκτίμησης και τη χρήση έμμεσων αποδείξεων (ΣτΕ 1490/2025).
Δεν εκπίπτει ο παρακρατούμενος φόρος εισοδήματος επί καταβολής δικαιωμάτων όταν συμφωνείται καταβολή καθαρού ποσού σε αλλοδαπή εταιρεία. Ο φορολογικός έλεγχος καταλόγισε σε εταιρεία φόρο εισοδήματος και πρόσθετο φόρο λόγω ανακριβούς δήλωσης για το φορολογικό έτος 2008. Το Διοικητικό Εφετείο κάνοντας δεκτούς τους ισχυρισμούς της φορολογουμένης, έκρινε ότι εκπίπτει από τα ακαθάριστα έσοδά της το ποσό που αντιστοιχεί στον παρακρατούμενο φόρο εισοδήματος επί καταβολής δικαιωμάτων (royalties) σε αλλοδαπή εταιρεία. Εντούτοις, το ΣτΕ ακύρωσε την απόφαση του Εφετείου κρίνοντας ότι σε περίπτωση που με συμφωνία των μερών η αμοιβή δικαιωμάτων της αλλοδαπής εταιρείας έχει ορισθεί σε ποσό ελεύθερο του ως άνω παρακρατούμενου φόρου και η αλλοδαπή εταιρεία με το τιμολόγιο που εκδίδει, προσαυξάνει το ποσό αμοιβής της με τον αναλογούντα φόρο, ώστε μετά την απόδοσή του στο ελληνικό Δημόσιο να λάβει το συμφωνηθέν καθαρό ποσό αμοιβής δικαιωμάτων, η ημεδαπή εταιρεία δεν δικαιούται να εκπέσει το εν λόγω υπερβάλλον ποσό, καθώς δεν μεταβάλλεται η φύση του ως φόρου (ΣτΕ 1731/2025).
Δεν αποτελούν συμπληρωματικά στοιχεία οι κινήσεις και τα υπόλοιπα τραπεζικών λογαριασμών στην ημεδαπή. Ο φορολογικός έλεγχος καταλόγισε σε φορολογούμενο φόρο εισοδήματος και πρόσθετο φόρο λόγω ανακριβούς δήλωσης για τα οικονομικά έτη 2005 και 2007. Το Διοικητικό Εφετείο έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς του φορολογουμένου κρίνοντας ότι το δικαίωμα του Δημοσίου προς καταλογισμό του φόρου έχει παραγραφεί, καθώς τα στοιχεία που αφορούν κινήσεις και υπόλοιπα τραπεζικών λογαριασμών δεν αποτελούν συμπληρωματικά στοιχεία, δυνάμενα να παρεκτείνουν τη συνήθη πενταετή παραγραφή σε δεκαετή. Το ΣτΕ επικύρωσε την απόφαση του Εφετείου κρίνοντας ότι δεν αποτελούν συμπληρωματικά στοιχεία οι κινήσεις και τα υπόλοιπα τηρούμενων στην ημεδαπή τραπεζικών λογαριασμών όπως, επίσης, και οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα του φορολογικού ελέγχου στο πλαίσιο διενεργηθέντος φορολογικού ελέγχου μετά την πάροδο πενταετίας από τη λήξη του έτους υποβολής των οικείων φορολογικών δηλώσεων (ΣτΕ 1158/2025).
Η μετάθεση του δικαιώματος έκπτωσης ΦΠΑ έως τη λήψη του τιμολογίου αντίκειται στην οδηγία ΦΠΑ. Στην υπόθεση, η εταιρεία αγόρασε φυσικό αέριο και ηλεκτρική ενέργεια και ζήτησε την έκπτωση του ΦΠΑ εισροών κατά την περίοδο των παραδόσεων, παρότι τα τιμολόγια ελήφθησαν μεταγενέστερα. Η πολωνική φορολογική αρχή έκρινε ότι το δικαίωμα έκπτωσης μπορεί να ασκηθεί μόνο κατά τον χρόνο λήψης του τιμολογίου. Το Δικαστήριο διέκρινε μεταξύ ουσιαστικών προϋποθέσεων γένεσης του δικαιώματος, που συνδέονται με το απαιτητό του φόρου και τυπικών προϋποθέσεων άσκησής του, όπως η κατοχή τιμολογίου. Εκρινε ότι το δικαίωμα έκπτωσης γεννάται κατά τον χρόνο που ο ΦΠΑ καθίσταται απαιτητός, ενώ η κατοχή τιμολογίου αποτελεί προϋπόθεση άσκησης και όχι γένεσης του δικαιώματος. Η υποχρεωτική μετάθεση της έκπτωσης επιβαρύνει προσωρινά τον υποκείμενο στον φόρο και παραβιάζει τις αρχές της φορολογικής ουδετερότητας και αμεσότητας του δικαιώματος έκπτωσης και υπερβαίνει το αναγκαίο μέτρο, εφόσον το τιμολόγιο είναι διαθέσιμο κατά την υποβολή της δήλωσης (Τ-689/24).
Πηγή: Grant Thornton
