Εδώ και καιρό οι αποδόσεις των δεκαετών κρατικών ομολόγων για την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία είναι χαμηλότερες από ότι για τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι οι ΗΠΑ θα έχουν μεγαλύτερο δείκτη δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ από ό,τι η Ελλάδα ή η Ιταλία. Η Μεγάλη Βρετανία έχει μεγαλύτερο λόγο χρέους προς ΑΕΠ από την Ισπανία ή την Πορτογαλία. Και το κερασάκι στην τούρτα; Μέχρι το 2030 η Γαλλία αναμένεται να έχει παρόμοιο λόγο χρέους προς ΑΕΠ με την Ελλάδα!
Εχουν έρθει τα πάνω κάτω και η εικόνα επιβεβαιώνεται και στα δημοσιονομικά. Η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ισπανία, όλος σχεδόν ο ευρωπαϊκός Νότος, αναμένεται να έχουν πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό τους, μέσα στην ίδια χρονιά. Δηλαδή το ισοζύγιο κρατικών εσόδων μείον τις δαπάνες, εξαιρουμένων των πληρωμών τόκων, είναι θετικό για αυτές τις χώρες. Αντιθέτως, η Γαλλία, η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς θα έχουν μεγάλα πρωτογενή ελλείμματα.
Αλλά και σε δείκτες με άμεση επίδραση στη ζωή των πολιτών παρατηρείται η ίδια εικόνα. Τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γερμανία, στις ΗΠΑ. Στην Ιταλία μειώθηκαν τον Δεκέμβριο στο χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το ποσοστό ανεργίας της Πορτογαλίας μειώθηκε στο χαμηλότερο επίπεδο από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τα ποσοστά στην Ισπανία και στην Ελλάδα (τελευταίο 7,5%) επέστρεψαν στο 2008, δηλαδή 18 χρόνια πριν.
Την ίδια στιγμή, ποιος να το πίστευε ότι στον αντίποδα, η Φινλανδία θα βρισκόταν στην κορυφή της κατάταξης της Ε.Ε. ως προς το ποσοστό ανεργίας. Η Ισπανία είναι πλέον δεύτερη. Η Ελλάδα έχει καταφέρει να βάλει από πάνω της τέσσερις χώρες, μεταξύ των οποίων η Σουηδία και η Γαλλία. Εχουν λύσει όλες αυτές οι χώρες, που μόλις την προηγούμενη δεκαετία αντιμετώπιζαν καταστροφές, όλα τους τα προβλήματα; Η απάντηση είναι εύκολη. Σε καμία περίπτωση. Το ζούμε στην Ελλάδα, της χαμηλής παραγωγικότητας, της εύθραυστης βιομηχανικής παραγωγής, της αδυναμίας να υιοθετήσουμε νέες τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη. Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό και ο υπόλοιπος Νότος. Αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και τη μεγάλη βελτίωση. Και βέβαια τις προοπτικές, που εκπέμπουν υγεία.
Την ευκαιρία που έχουν όλες οι χώρες μπροστά τους και τη δυνατότητα να δοκιμάσουν πολιτικές που αυξάνουν την ανθεκτικότητά τους. Η Ιταλία, μετά τη δημοσιονομική της εξυγίανση, εφαρμόζει ένα φορολογικό πρόγραμμα ελάφρυνσης της μεσαίας τάξης, με μείωση του φόρου μισθωτών, που εκτιμάται ότι θα δώσει περαιτέρω ώθηση στην αγορά εργασίας. Πολύ κοντά σε αυτό που ήδη εφαρμόζει από τις αρχές του έτους και η Ελλάδα. Η Ισπανία τολμά κάτι διαφορετικό, νομιμοποιώντας τη διαμονή περισσότερων από 500.000 ξένων εργαζομένων, με απόδειξη τουλάχιστον πέντε μηνών συνεχούς διαμονής και χωρίς ποινικό μητρώο, με στόχο να δώσει ώθηση στα φορολογικά έσοδα, αλλά και στην ανάπτυξη της χώρας. Μόνο την τελευταία δεκαετία η χώρα έχει υποδεχθεί πάνω από 3 εκατομμύρια μετανάστες και η ανεργία αντί να ανέβει, υποχωρεί σταθερά.
Κοινή συνισταμένη όλων των χωρών του Νότου, οι σταθερές κυβερνήσεις, η πολιτική σταθερότητα. Ορισμένοι οικονομολόγοι θεωρούν ότι το τελευταίο ίσως να αποτελεί το βασικό πλεονέκτημά τους σε σχέση με το παλαιότερο άστατο παρελθόν. Και αυτό στις μέρες μας παίζει σημαντικό ρόλο.
