Με εξίμισι χρόνια καθυστέρηση η κυβέρνηση ελέησε να ασχοληθεί με την υπερφορολόγηση των μισθωτών. Σε λίγες μέρες οι Ελληνες εργαζόμενοι θα δουν την πρώτη αύξηση στον καθαρό μισθό τους, από τη μείωση του μερτικού του κράτους. Δηλαδή από τη μείωση της φορολογίας επί της μισθωτής εργασίας. Μέχρι και πριν από μερικές εβδομάδες, η Ελλάδα συνέχιζε να φορολογεί την εργασία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρώπη και ουδείς μιλούσε. Της αντιπολίτευσης συμπεριλαμβανομένης.
Για κάποιο λόγο (όλοι μπορούμε να εικάσουμε το γιατί) είλκυε περισσότερο το πολιτικό προσωπικό της χώρας η ανάγκη μείωσης των έμμεσων φόρων. Η αντιπολίτευση το ζητούσε σε κάθε ευκαιρία. Σε κάθε πληθωριστική έξαρση, από την άνοδο της τιμής του ηλιελαίου μέχρι το ελαιόλαδο και τα προϊόντα στο ράφι, η αντιπολίτευση διαρκώς ζητούσε τη μείωση του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Ακόμη και τώρα το κάνει. Η κυβέρνηση από κοντά, επισήμως διαφωνούσε. Στην πραγματικότητα, μείωνε συνεχώς συντελεστές ΦΠΑ, από αυτόν της εστίασης και του τουρισμού μέχρι τα βρεφικά είδη και τα απομακρυσμένα νησιά, με σημαντικό κόστος για τον προϋπολογισμό. Δύσκολο να διαφωνήσει κανείς, με οποιαδήποτε μείωση φόρου, αλλά ο ρόλος μιας κυβέρνησης είναι να δει πού υπάρχουν οι μεγαλύτερες ανάγκες. Και τι είναι κοινωνικά δίκαιο. Για παράδειγμα, η πρόσφατη μελέτη του ΚΕΦίΜ που ανέδειξε το ρεκόρ φορολόγησης των Ελλήνων μισθωτών στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά τους φόρους στην κατανάλωση παρατηρούσε ότι η εικόνα είναι σαφώς πιο ισορροπημένη. Με πραγματικό συντελεστή 17,8% η Ελλάδα κατατάσσεται στη μέση της ευρωπαϊκής κλίμακας. Γεγονός που δείχνει ότι η δημοσιονομική υπεραπόδοση των τελευταίων ετών δεν βασίστηκε στους αυξημένους συντελεστές των έμμεσων φόρων, όπως πολλοί στην αντιπολίτευση λένε, αλλά στην αυξημένη κατανάλωση λόγω τουρισμού και στη μείωση της φοροδιαφυγής.
Αυτοί που ωστόσο συνέδραμαν αναλογικά τα περισσότερα και θα συνεχίσουν να το κάνουν, είναι οι μισθωτοί. Κάθε επιτυχία τους, κάθε προαγωγή ή μισθολογική αύξηση των τελευταίων ετών, η χαρά τους, φορολογούνταν με τους συντελεστές της χρεοκοπίας. Μετακινούνταν μισθολογικά σε υψηλότερα κλιμάκια, χωρίς το όφελος να καταλήγει σε ένα σημαντικό βαθμό στην τσέπη τους. Η εργασία τους, ερήμην τους, γινόταν μέρος των προσπαθειών αναδιανεμητικής πολιτικής της κυβέρνησης. Των κάθε λογής επιδομάτων. Και αυτοί αδιαμαρτύρητα συνέχισαν να εργάζονται, να ξοδεύουν για τις οικογένειές τους και να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Και να πει κάποιος ότι είχαν τουλάχιστον προστασία από κάποιο βασικό τους έξοδο, θα έλεγαν δεν πειράζει. Την ώρα που φορολογούνταν με τους συντελεστές της χειρότερης κρίσης που πέρασε ποτέ η χώρα, καλούνταν –και καλούνται– να πληρώσουν για στέγαση σε τιμές προ κρίσης και ακριβότερα. Με τα συγκεκριμένα και λόγω των φόρων μειωμένα εισοδήματα. Μόνο οι Ελληνες σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση πληρώνουν περίπου το 40% του εισοδήματός τους για το σπίτι τους. Για ενοίκιο ή για δάνειο. Ολη η υπόλοιπη Ε.Ε. είναι από κάτω, με ποσοστά 15% έως 25%. Καμία παραπάνω.
Η μείωση των φόρων στους μισθωτούς είναι αναμφίβολα καλοδεχούμενη. Δίνει μια μικρή ανάσα στους ίδιους ώμους που σηκώνουν το βάρος εδώ και χρόνια. Δεν αλλάζει το μοντέλο, το κάνει απλώς λίγο πιο υποφερτό. Η πραγματική επανάσταση θα ήταν η σταδιακή μείωσή τους κοντά στους ευρωπαϊκούς μέσους όρους.
