H συμφωνία Ε.Ε. και Μercosur «κρατάει» 25 χρόνια διαπραγματεύσεων. Στον βαθμό ωστόσο που θα επεδίωκε κάποιος να γίνει αυστηρός κριτής της συμφωνίας αυτής, είναι απαραίτητο προηγουμένως να δει και να αξιολογήσει τη συμφωνία υπό το πρίσμα αφενός ενός βαθύτερου προβληματισμού και ανάλυσης που αφορά την εξέλιξη της ανθρωπότητας και του κόσμου εν γένει και αφετέρου μιας ενδελεχούς μελέτης και αξιολόγησης των δεδομένων που πρόκειται να αξιοποιηθούν σε παρόντα χρόνο. Για παράδειγμα, όσον αφορά το δεύτερο, στους επιβαλλόμενους σήμερα δασμούς από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη που συνεπάγονται κάποιο κόστος, θα πρέπει να προσδιοριστεί συγκεκριμένα αυτό το κόστος, καθώς και οι επιπτώσεις σε εκατομμύρια καταναλωτές. Στην περίπτωση αυτή, όσον αφορά τα ανελαστικά αγαθά πρόκειται για μια μάλλον αναγκαστική διαδικασία αγοράς ικανοποίησης των βασικών τους αναγκών και όχι ως αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής από πλευράς των καταναλωτών.
Ως προς το πρώτο τώρα και ανεξαρτήτως δασμών, η διεθνοποίηση της οικονομίας και η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού έχει δημιουργήσει νέες δυναμικές ομάδες καταναλωτών, που είναι γνώστες, ιδιαίτερα υποψιασμένοι και απαιτητικοί. Eίναι επίσης καταναλωτές που έχουν υποστεί μειώσεις στο εισόδημά τους και επικεντρώνονται πρωτίστως στο αγοραστικό κριτήριο της τιμής.
Η Ευρώπη λοιπόν πήρε τη σωστή απόφαση σε ένα περιβάλλον επιχειρηματικότητας «τραυματισμένο», ανοίγοντας την πόρτα για αρκετές επιχειρήσεις σε μια μεγάλη αγορά. Τα οφέλη για τη χώρα συνεκτιμώνται από την αύξηση του ανταγωνισμού στον αγροτικό τομέα και στην κτηνοτροφία και από εκείνα βεβαίως που θα προκύψουν για τα υψηλής ποιότητας ελληνικά προϊόντα, την ελληνική ναυτιλία και τις μεταφορές, λαμβανομένου υπόψη και του μικρού αποτυπώματος που έχει η χώρα μας στις χώρες Mercosur. H μείωση δασμών θα αφορά τρόφιμα, φάρμακα, καλλυντικά, ναυτιλία και logistics. Μέσω της συμφωνίας επίσης δημιουργείται ένας προστατευτικός κλοιός στις εμπορικές συναλλαγές Λατινικής Αμερικής με τα δικά μας επώνυμα προϊόντα, όπως η φέτα και το λάδι.
Η Ευρώπη πήρε τη σωστή απόφαση σε ένα περιβάλλον επιχειρηματικότητας «τραυματισμένο», ανοίγοντας την πόρτα για αρκετές επιχειρήσεις σε μια μεγάλη αγορά.
Σχετικά δε με το δικό μας τώρα «κομμάτι» της παραγωγικής οικονομίας, είναι ανάγκη αυτό να επανατοποθετηθεί συνδεδεμένο και με την αναγκαιότητα αλλαγής του οικονομικού μας μοντέλου, κάτι που αποτελεί αντικείμενο μιας ευρύτερης συζήτησης εδώ και αρκετά χρόνια. Η παρούσα όμως συγκυρία και οι εξελίξεις στο παγκόσμιο περιβάλλον συνιστούν επισπεύδοντες παράγοντες εντατικοποίησης της ελληνικής οικονομίας στην κατεύθυνση αυτή, καθώς δεν αρκεί απλά να φιλοδοξούμε ως χώρα να παράγουμε και να πουλάμε μόνο στην εγχώρια αγορά, αρκετές φορές και σε υψηλές τιμές.
*Ο κ. Αντώνης Ζαΐρης είναι καθηγητής Διοίκησης Επιχειρήσεων και μέλος της Ενωσης Αμερικανών Οικονομολόγων (ΑΕΑ).
