Η περυσινή μεταρρύθμιση Χατζηδάκη για την υποχρεωτική τήρηση των προθεσμιών των υποχρεώσεων του κράτους για τις φορολογικές δηλώσεις και την επιβολή κυρώσεων στους κρατικούς λειτουργούς που δεν τις τηρούν, αποδείχθηκε στην πράξη ότι αποτελεί μια σημαντική αλλαγή. Λόγω αυτής της διαδικασίας, το 2025 ήταν το πιο ήρεμο από πλευράς διαδικασιών έτος υποβολής φορολογικών δηλώσεων.
Δήμαρχοι, περιφερειάρχες, διευθυντές και προϊστάμενοι όλων των φορέων του Δημοσίου πρέπει να στέλνουν στοιχεία αποδοχών, συντάξεων, επιδοτήσεων, μερισμάτων, μέχρι μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Αν δεν το κάνουν, τους περιμένουν πρόστιμα. Στα φυσικά πρόσωπα και όχι στον φορέα. Το περίεργο ωστόσο είναι ότι αυτή η προφανής, επιτυχημένη μεταρρύθμιση δεν επεκτάθηκε στο σύνολο του Δημοσίου, ώστε ο πολίτης να εξυπηρετείται άμεσα.
Η χώρα προφανώς έχει προχωρήσει. Εκσυγχρονίζεται όμως με τον ρυθμό της. Αργά και αποσπασματικά. Χωρίς όμως ενιαίους κανόνες.
Η χώρα προφανώς έχει προχωρήσει. Εκσυγχρονίζεται όμως με τον ρυθμό της. Αργά και αποσπασματικά.
Είναι χαρακτηριστική η καθυστέρηση στην κατάργηση των χάρτινων εισιτηρίων από τις αστικές συγκοινωνίες, αλλά κυρίως –επιτέλους– η εισαγωγή συστημάτων πληρωμής με κάρτα παντού και στα λεωφορεία της Αθήνας! Οσο απίστευτο και αν φαίνεται, στην εποχή των «άυλων» συναλλαγών λειτουργούσε ένα βασικό μέσο μεταφοράς μέχρι και πριν από ένα χρόνο, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί ένας εύκολος τρόπος πληρωμής από τους επιβάτες-πελάτες του.
Ούτε λόγος για το Δημόσιο και τις υπηρεσίες του, που ενώ ξέρει τα στοιχεία μας, μας τα ζητάει συνεχώς, σαν να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, φορτώνοντας με τζάμπα χαμένες εργατοώρες την οικονομία.
Για να γίνει ωστόσο αντιληπτό πόσο μας λείπουν αυτές οι μικρές μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν τη ζωή μας, όποιον και αν ρωτήσεις αυτές τις ημέρες θα σου πει ότι η σημαντικότερη μεταρρύθμιση που έγινε στην Ελλάδα τη χρονιά που πέρασε ήταν οι μαζικοί έλεγχοι αλκοτέστ από την Τροχαία. Αλλαξαν όλη την οικονομία της νύχτας. Μείωσαν τα τροχαία δυστυχήματα, ελάφρυναν τον όγκο των αποζημιώσεων των ασφαλιστικών εταιρειών, αλλά και μέρος του οικονομικού βάρους του συστήματος υγείας. Μια τόσο απλή στη σύλληψη αλλαγή άλλαξε συνήθειες και κακώς κείμενα δεκαετιών. Σε βαθμό που μας κάνει να σκεφθούμε γιατί άργησε τόσα χρόνια; Γιατί δεν είναι εδώ στους δρόμους μας χιλιάδες κάμερες ελέγχου των τροχαίων παραβάσεων; Η αλλαγή των συμπεριφορών θα ήταν ραγδαία, όπως και η μείωση της κίνησης, ανάλογη της συμπεριφοράς των υποκειμένων σε αλκοτέστ. Αν υπήρχε από κοντά και μια 24ωρη λειτουργία όλη την εβδομάδα (όχι μόνο τα Σάββατα) των μέσων σταθερής τροχιάς, η αλλαγή θα γινόταν ακόμη πιο ομαλά. Αλλά έχουμε ακόμη έναν ολόκληρο χρόνο και γι’ αυτό.
