Η χρονιά τελειώνει με μια βαριά υποσημείωση. Το στεγαστικό πρόβλημα μεγαλώνει και οι συνεχείς δέσμες μέτρων που ανακοινώνονται δεν δείχνουν να μειώνουν την έντασή του.
Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, οι τιμές των κατοικιών «έτρεξαν» με ρυθμό 60% υψηλότερο των εισοδημάτων τη δωδεκαετία 2013-2024. Στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση της περιόδου 2010-2017, οι τιμές επέστρεψαν με φόρα, χωρίς τα εισοδήματα να ακολουθήσουν με την ίδια ένταση. Η αύξηση των τιμών των κατοικιών ξεπέρασε την τελευταία δεκαετία το 60% στην Ελλάδα. Τα ήδη κουτσουρεμένα εισοδήματα της κρίσης ακολούθησαν με περίπου 20%. Η ψαλίδα άνοιξε και η εύρεση μιας προσιτής στέγης έγινε πονοκέφαλος για πολλούς.
Η Κομισιόν εκτίμησε ότι στην Ευρώπη υπάρχει άμεση ανάγκη 2,2 εκατ. νέων κατοικιών ετησίως, τη στιγμή που σήμερα κατασκευάζονται περίπου 1,6 εκατ. Στην Ελλάδα τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση δεν συνοδεύτηκαν από ανάλογους στόχους. Δεν είναι ακόμα σαφές ούτε πόσα σπίτια χρειαζόμαστε ούτε πόσα μπορούμε να χτίσουμε και βέβαια, το πιο κρίσιμο, σε ποια τιμή σε σχέση με τα εισοδήματα θεωρούμε προσιτή τη στέγαση στη χώρα.
Στην Ε.Ε. το φαινόμενο του μειωμένου κινήτρου χτισίματος σπιτιών το αποδίδουν στο υψηλό κόστος, στην έλλειψη εργατικού δυναμικού, στη γραφειοκρατία και στους πολεοδομικούς περιορισμούς.
Κατά τα άλλα αντιμετωπίζουν ένα παρόμοιο με την Ελλάδα πρόβλημα, των κενών κατοικιών, που φτάνουν περίπου στο 20% του συνολικού αποθέματος.
Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι στην κυβερνητική δέσμη μέτρων περιλαμβάνεται και το πρόγραμμα ύψους 400 εκατ. για την επισκευή κατοικιών με γενναία επιδότηση έως 90%. Το θέμα είναι αν αρκεί για να εκτονώσει το πρόβλημα, όταν βάσει προϋπολογισμού μπορεί να εφαρμοστεί το πολύ σε 15.000-20.000 ακίνητα.
Στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι διπλό. Από τη μια, δεν έχουμε κοινωνική κατοικία. Από την άλλη, έχουμε ως πολιτική μόνο αποσπασματικά μέτρα και εξαγγελίες. Η στέγη όμως δεν είναι πολυτέλεια και οι ανάγκες αλλάζουν. Μικρότερα νοικοκυριά (μονοπρόσωπα), φοιτητική κινητικότητα, περαιτέρω αστικοποίηση και συγκέντρωση θέσεων εργασίας, ειδικά για μια χώρα όπως η Ελλάδα που έχει στραφεί στις υπηρεσίες. Και βέβαια, η μεγάλη άρνηση να αναγνωρίσει η χώρα, ώστε να μπορέσει να αναπτύξει και τις ανάλογες πολιτικές, έναν νέο, πολύ δυναμικό κλάδο της οικονομίας του τουρισμού, που ουδείς δικαιούται να παραγκωνίσει, τις βραχυχρόνιες μισθώσεις, για τον οποίο ανακοινώνονται μόνο φόροι και απαγορεύσεις.
