Μέσα από προσωπικές αφηγήσεις, καθημερινές ασχολίες, εργόχειρα, προσευχές και στιγμές σιωπηλής κατάνυξης, παρουσιάζεται η ζωή των γυναικών που επέλεξαν τον μοναχισμό.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης επισκέπτεται και μας ξεναγεί σε δύο ξεχωριστές γυναικείες αδελφότητες στη Μακεδονία, στη Βέροια και στις Σέρρες.
Αγία Κυριακή: Από το Χαλέπι στη Βέροια
Σε μια ήσυχη περιοχή του κάμπου της Βέροιας, ανάμεσα σε ανθισμένες ροδακινιές, βρίσκεται η Μονή της Αγίας Κυριακής. Κάποτε εγκαταλελειμμένη, με μόλις δύο μοναχές, το 2013 άλλαξε πορεία όταν εγκαταστάθηκε εκεί μια αδελφότητα από το Χαλέπι, λόγω του πολέμου στη Συρία.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης συναντά αυτές τις γυναίκες, ακούει τις συγκλονιστικές εμπειρίες τους και καταγράφει τις ιστορίες τους. Πρόκειται για μορφωμένες γυναίκες, με σπουδές σε πανεπιστήμια της Συρίας και, σε πολλές περιπτώσεις, μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα, που προέρχονται από ιστορικές χριστιανικές οικογένειες.
Η εκπομπή καταγράφει μοναδικά στιγμιότυπα με αραβικούς ύμνους να συνυπάρχουν με ελληνικές προσευχές. Ωστόσο, οι μοναχές κουβαλούν μια βαθιά απουσία: τον Μητροπολίτη Χαλεπίου Παύλο, ο οποίος απήχθη πριν από 13 χρόνια από τζιχαντιστές. Οι ίδιες επιμένουν να τον μνημονεύουν ως ζωντανό, διατηρώντας την ελπίδα της επιστροφής του.
Χαρακτηριστικές μαρτυρίες:
-Η αδελφή Γερασίμη θυμάται πως, ως παιδί, ο πατέρας Παύλος την ενθάρρυνε να ακολουθήσει σπουδές στις Καλές Τέχνες.
-Η γερόντισσα Μαρία τονίζει ότι οι μνήμες του πολέμου, γεμάτες απώλειες και καταστροφές, δεν ξεχνιούνται ποτέ.
-Η αδελφή Θέκλα περιγράφει πως το μοναστήρι στο Χαλέπι, που ζούσε από αγιογραφίες και ραπτική, δεν μπορούσε να επιβιώσει μέσα στις συνθήκες του πολέμου.
-Η αδελφή Σιλουανή μεταφέρει τη διδασκαλία του Μητροπολίτη Παύλου ότι η χαρά είναι επιλογή και η απουσία της αποτελεί πνευματική έλλειψη.
Προφήτης Ηλίας: Ενας ζωντανός μοναστικός πυρήνας στις Σέρρες
Στην περιοχή Αγιο Πνεύμα Σερρών, πάνω σε έναν μικρό λόφο, βρίσκεται ένα μοναστήρι που άρχισε να χτίζεται το 1990 από μια γερόντισσα καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη βοήθεια λίγων μοναχών και ενός Αγιορείτη πνευματικού.
Η γερόντισσα αυτή είναι η Καίτη Χρυσολωρά, η οποία τη δεκαετία του ’60 είχε συνεργαστεί με τον Μίμη Πλέσσα, πριν εγκαταλείψει τη μουσική για να αφιερωθεί στον μοναχισμό και να δημιουργήσει μια νέα μοναστική κοινότητα.
Οι μοναχές, που ζουν σαν μια δεμένη οικογένεια, υποδέχονται τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον καλούν να συμμετάσχει στις προετοιμασίες για το Πάσχα.
Δημιουργούν χειροποίητες λαμπάδες, κεντούν υφάσματα και βάφουν χιλιάδες αυγά από τη δική τους παραγωγή για τους προσκυνητές.
Το μοναστήρι διαθέτει, μεταξύ άλλων, μελισσοκομείο, αγιογραφείο, ξυλουργείο, ραφείο και βιβλιοθήκη. Η καθημερινότητα των μοναχών είναι γεμάτη με χειρωνακτικές εργασίες, όπως επιθυμούσε η γερόντισσά τους, ώστε όλες να συμβάλλουν ενεργά στη ζωή του κοινοβίου.
Μαρτυρίες από τις μοναχές:
-Η αδελφή Ευφημία παρομοιάζει τον μοναχισμό με μυστήριο αντίστοιχο του γάμου, που δεν μπορεί να εξηγηθεί εύκολα σε όσους δεν το έχουν βιώσει.
-Η αδελφή Συγκλητική περιγράφει την εμπειρία της ως φοιτήτρια και δόκιμη μοναχή, επισημαίνοντας τη διαφορετική αντιμετώπιση που δεχόταν.
-Η αδελφή Χριστονύμφη αναφέρει ότι μεγάλωσε μέσα στο μοναστήρι και επέλεξε συνειδητά να μείνει εκεί.
-Η αδελφή Μαρκέλλα παρομοιάζει το μοναστήρι με κυψέλη, όπου η ηγουμένη έχει τον ρόλο της βασίλισσας.
INFO
Επικεφαλής Μοντάζ: Γιώργος Κατσουλιέρης
Δημοσιογραφική τεκμηρίωση: Γιώργος Ξεπαπαδάκος
Συντονισμός: Μαριάννα Χιονά
Δημοσιογραφική ομάδα: Βασίλης Κορωναίος, Παναγιώτης Καμπούρης
Φωτογραφίες: Ολυμπία Κρασαγάκη
Κάμερες: Γιάννης Κορφιάτης, Βαλεντίνος Δημητρακόπουλος, Κώστας Ψωμάς
Ηχος: Θάνος Σαράφης
Διεύθυνση Παραγωγής: Βασιλική Μπούρα
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Σταύρος Θεοδωράκης
