Θυμάστε τη σειρά ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ3 Βίλατζ Γιουνάιτεντ; Ήταν μια ιδέα των Θανάση Νικολάου και Κώστα Αμοιρίδη, οι οποίοι ταξίδεψαν σε απομακρυσμένες γωνιές της ελληνικής Περιφέρειας, για να παρατηρήσουν και να καταγράψουν τη ζωή σε διάφορα χωριά μέσα από το μεγάλο γεγονός της εβδομάδας που ενώνει όλους τους κατοίκους: το ματς της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας.
Οι δύο παραγωγοί από τη Θεσσαλονίκη άλλαξαν στέγη (μεταφέρθηκαν στο Mega), άλλαξαν τίτλο, με την εκπομπή να μετονομάζεται σε Βίλατζ Λιμπερταδόρες (Κυριακή 13.50), αλλά ο πυρήνας των οδοιπορικών τους παραμένει ο ίδιος. Με τη δουλειά τους στρέφουν το βλέμμα τους σε μια ελληνική περιφέρεια που ναι μεν δεν σφύζει από ζωή όπως παλιά, αλλά διατηρεί όλους εκείνους τους ανθρώπους που επιμένουν κόντρα στην καθημερινότητα και εμπνέουν με τον ρομαντισμό για την ομάδα και τον τόπο τους.
Με αφορμή την προβολή της σειράς από το Mega, συνομιλήσαμε με τον Θανάση Νικολάου για όσα συνάντησε η ομάδα στην πορεία των γυρισμάτων.
Για τις διαφορές με το αρχικό υλικό…
Δεν αλλοιώθηκε το περιεχόμενό της, αλλά ούτε αντιγράφουμε και τον εαυτό μας. Απλώς, είπαμε να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας και σε ένα άλλο γήπεδο. Κρατάμε τα ίδια αυστηρά τεχνικά κριτήρια και η ροή παραμένει ίδια: προβάλλουμε τα τοπικά χαρακτηριστικά του τόπου και τις ωραίες ιστορίες του. Υπάρχει ένα παράδοξο με την εκπομπή μας: ενώ τέτοιας φύσης πρότζεκτ συνοδεύονται από έναν παρουσιαστή, εμείς επιλέγουμε να πρωταγωνιστήσουν οι άνθρωποι του χωριού, μέσα από συνεντεύξεις κάποιων ανθρώπων και διάφορες καταγραφές της καθημερινότητας. Μοναδικός όρος που θέσαμε ήταν να μην μπουν στοιχηματικές εταιρείες ως χορηγοί, διότι δεν θέλουμε κάτι τόσο ρομαντικό να συνδέεται με τον τζόγο.
Για τη σημασία των ομάδων στα χωριά…
Δίνουν ζωή στις τοπικές κοινωνίες. Σε ένα χωριό που έτυχε να επισκεφθούμε, παραλίγο η ομάδα να διαλυθεί. Οι άνθρωποι παλεύουν να τις κρατήσουν ζωντανές, διότι και πάρα πολλοί νέοι σκέφτονται να φύγουν. Η σημασία τους είναι μεγάλη γι’ αυτά. Ξέρεις τι σημαίνει αυτός που δουλεύει όλη την εβδομάδα να βρει το κουράγιο να παίξει, να χαρεί, να πιει και το τσίπουρό του, καθώς λένε τα νέα του χωριού; Είναι κομμάτι της καθημερινότητας.
Η αντίδραση που χαράχτηκε στη μνήμη…
Πολλά από τα χωριά που επισκεπτόμαστε βρίσκονται σε άθλια κατάσταση. Εμείς ενημερώνουμε τους δήμους ή την Περιφέρεια ότι πρόκειται να πάμε για γύρισμα στο χωριό και τυχαίνει να καλύψουν όποιες ατέλειες. «Έξι μήνες είχαν να καθαρίσουν. Με το που έμαθαν από την Περιφέρεια και τον δήμο ότι θα έρθετε, μας περιποιήθηκαν. Να έρχεστε πιο συχνά», μας έχουν πει. Πάντως, παρά την ταλαιπωρία, σε κάθε αποστολή κερδισμένοι βγαίνουμε. Περπατάμε στον δρόμο, μας αρπάζουν οι γιαγιάδες και μας ταΐζουν με μια πίτα που μόλις έφτιαξαν. Τι άλλο να ζητήσουμε;
Για την αγάπη των ντόπιων για το τοπικό πρωτάθλημα…
Οι κάμερές μας καταγράφουν τα πάντα, αλλά ποτέ το πραγματικό σκορ ενός αγώνα. Αν παρακολουθήσει κανείς όλα τα επεισόδια, δεν θα ακούσει ποτέ πόσο έληξε ένας αγώνας. Μπορεί να καταλάβει μόνο ποια ομάδα νίκησε και ποια έχασε μονάχα από τα νεύρα και τη χαρά των παικτών. Άλλωστε, αυτό που ενδιαφέρει τους παίκτες και τους θεατές είναι να υπάρχει ομάδα. Δεν ενδιαφέρονται για προβιβασμούς στη Γ΄ Εθνική. Στο τοπικό πρωτάθλημα μπορούν να καθίσουν όπου θέλουν, να πουν ό,τι θέλουν, να πιουν ό,τι τραβάει η ψυχή τους και να χαιρετούν τους φίλους τους, που διαφορετικά δεν θα τους έβλεπαν.
Το μήνυμα που θέλουν να στείλουν…
Να μην ξεχνάμε την Περιφέρεια κι αυτούς τους ανθρώπους.
