Η Μαρία Γεωργιάδου, με μακρά και ουσιαστική διαδρομή στο θέατρο και στην τηλεόραση, υπογράφει το σενάριο της σειράς «Από ήλιο σε ήλιο» της ΕΡΤ. Στη συζήτησή μας μιλάει για τη δημιουργική διαδικασία, τους χαρακτήρες της σειράς και τη σημασία της αφήγησης που παραμένει ανθρώπινη και αληθινή.
Λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική βάση του κειμένου, πόσο σε δυσκόλεψε η μεταφορά στο σενάριο της σειράς;
Η μυθοπλασία του βιβλίου, όπως και της σειράς, βασίζεται και καταλήγει στο πραγματικό γεγονός της απεργίας των μεταλλωρύχων στη Σέριφο, στις 21 Αυγούστου του 1916.
Η απεργία ήταν μια αλήθεια που τη γνώρισα πριν από περίπου τριάντα χρόνια, όταν πρωτοπήγα στη Σέριφο και άκουσα πρώτη φορά για τα μεταλλεία, την ιστορία τους και τον ήρωα του νησιού, τον Κωνσταντίνο Σπέρα. Από τότε δεν έφυγε από το μυαλό μου το να μιλήσω για εκείνη την εποχή. Συνέχισα να πηγαίνω στη Σέριφο τα επόμενα χρόνια, μέχρι και σήμερα. Εχω φίλους εκεί και κάθε φορά που πηγαίνω νιώθω σαν να επιστρέφω στη δική μου Ιθάκη. Ηταν ένα όμορφο ταξίδι στην ιστορία ενός νησιού που αγαπώ. Δεν με κούρασε. Το αντίθετο, μου έδωσε δύναμη να προχωρήσω στο σενάριο με ανανεωμένες ιδέες και περισσότερη γνώση. Πάντα με σεβασμό προς την ιστορία και το νησί.
Ανέτρεξες και σε ιστορικές πηγές, εκτός από τα βιβλία που είχες στη διάθεσή σου;
Ναι, φυσικά. Φωτογράφισα σχεδόν όλα τα εκθέματα του Λαογραφικού Μουσείου στη Χώρα, όπως και του μουσείου στο Μέγα Λιβάδι, άκουσα τα παραδοσιακά τραγούδια της εποχής, που έχουν τοπικό χαρακτήρα, καθώς διαφέρουν από τα άλλα κυκλαδονήσια, και μίλησα με ντόπιους, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν μεταλλωρύχους στην οικογένειά τους, καθώς για ένα μεγάλο διάστημα ήταν η μόνη εργασία που πρόσφερε το βραχώδες νησί. Η ονομασία Σέριφος προέρχεται από το «στέριφος», δηλαδή στέρφος, άγονος. Σε αυτή την έρευνα μας βοήθησαν πάρα πολύ με σπάνιο αρχειακό υλικό οι σύλλογοι του νησιού «Μεγάλο Λιβάδι» και «Ανδρομέδα».
Οταν μεταφέρεις σε σενάριο ένα βιβλίο, πόσο ακριβής πρέπει να είσαι και πόση ελευθερία σού παρέχεται στις επιμέρους επεμβάσεις;
Από το μυθιστόρημα «Από ήλιο σε ήλιο» της Μαίρης Κόντζογλου πήρα τους βασικούς χαρακτήρες και τη βασική γραμμή της ιστορίας. Σε αυτό ήμουν ακριβής. Η χρονική σειρά, όμως, που ξεδιπλώνονται οι ιστορίες των ηρώων διαφέρει. Επίσης, στο σενάριο χρειάστηκαν περισσότεροι ήρωες, περισσότερες ερωτικές ιστορίες και οικογενειακά αδιέξοδα, και αυτό οδήγησε στη δημιουργία νέων ρόλων ή στη διαφοροποίηση κάποιων που υπήρχαν ήδη.
Μίλησέ μας για τον ρόλο σου στη σειρά.
Στη σειρά ερμηνεύω τον ρόλο της μάνας της Κατερινέτας, της Μαρίκας, που είναι μια γυναίκα σκληρή σαν την πέτρα του νησιού. Εχει καταπιέσει κάθε συναίσθημα, καθώς η ανάγκη για επιβίωση την έχει μετατρέψει από κοπέλα που ονειρευόταν την ευτυχία σε μάνα που προσπαθεί να αποφύγει τη δυστυχία και την ανέχεια. Αγνοεί τα όνειρα της κόρης της, γιατί τα θεωρεί ουτοπικά και αδιέξοδα. Δεν είναι κακιά, είναι απογοητευμένη, νιώθει προδομένη από τη ζωή και κατηγορεί τον εαυτό της για τις επιλογές του.
Πίσω στο θέατρο.
Επιστρέφω στο θέατρο -μετά από αρκετά μεγάλη απουσία- με κωμωδία, που αγαπώ πολύ. Οταν μου έγινε η πρόταση από τον Κώστα Σπυρόπουλο να συμμετάσχω στο «Τoc toc» ενθουσιάστηκα. Το έργο εκφράζει τέλεια την εποχή μας και τις νευρώσεις της και δείχνει πώς μπορούμε να γίνουμε η κόλαση ο ένας για τον άλλον ή ο παράδεισος, αν το επιλέξουμε. Η απόλαυση της επικοινωνίας στο θέατρο είναι μοναδική χαρά.
Κυκλοφορεί αυτόν τον καιρό το νέο σου βιβλίο. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτό.
Το νέο μου βιβλίο έχει τίτλο «Σπιλιάδες» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Σπιλιάδες είναι οι δυνατές ριπές του ανέμου που μπορούν να αλλάξουν την πορεία των πλοίων, να τα στρέψουν σε άλλη κατεύθυνση. Συμβολίζει την απότομη αλλαγή πορείας, το αναπάντεχο στη ζωή, το μοιραίο, αυτό που μας υπερβαίνει.
Μεταφορικά αυτό συμβαίνει με την ηρωίδα, τη Νίκη, που ένα ατύχημα της αλλάζει πορεία στη ζωή, τη μεταφέρει σε μια πραγματικότητα που αγνοούσε ότι υπάρχει. Οι χώροι της ιστορίας είναι η Αθήνα, τα Ψαρά και η Σύρος. Η εποχή της η δεκαετία του ’60. Χρόνια με πολλά ξεκινήματα, όταν όλα φαίνονταν ανοιχτά και πιθανά.
Εχεις καθόλου χρόνο για ξεκούραση; Και πώς τον αξιοποιείς;
Τελείωσα μόλις το γράψιμο για το σενάριο της σειράς «Από ήλιο σε ήλιο». Εχω χαρίσει στον εαυτό μου λίγες μέρες ξεκούρασης. Εκτός από τα Δευτερότριτα που τα περνώ στο θέατρο, βλέπω φίλους, ταινίες, ακούω μουσική και διαβάζω.
Υπάρχει τα τελευταία χρόνια μια επανεκκίνηση στα τηλεοπτικά πράγματα. Ποια είναι η δική σου αίσθηση γι’ αυτό;
Θεωρώ θετικό το ότι υπάρχει μια προσπάθεια για εξωστρέφεια, για ωραία θέματα που ξεκινούν από τη χώρα μας, για συμπαραγωγές, και επίσης βρίσκω θετικό το ότι γυρίζονται σειρές διαφορετικής διάρκειας.
Ποια είναι η γνώμη σου για τις στρίμινγκ πλατφόρμες; Πόσο πραγματική πιστεύεις ότι είναι η συνεισφορά τους στην επιλογή για τους τηλεθεατές;
Πιστεύω πως είναι κάτι θετικό και δίνουν τη δυνατότητα να γίνουν πολλά και διαφορετικά πράγματα. Επίσης, η δυνατότητα να επιλέγεις πότε θα δεις κάτι είναι σημαντική. Δεν έχουμε όλοι σταθερά προγράμματα.
Εχεις δει κάποια ξένη σειρά που να σου προξένησε το ενδιαφέρον;
Μια σειρά που ξεχώρισα και ξεχωρίζω πάντα είναι το «Better Call Saul», που γράφτηκε από τον Vince Gilligan και τον Peter Gould. Ο Bob Odenkirk υποδύεται με εξαιρετική ακρίβεια και πειθώ τον Saul Goodman, έναν χαρακτήρα που με συγκινητική ειλικρίνεια ακροβατεί διαρκώς μεταξύ τραγικού και γελοίου, σε έναν ρόλο που αποδεικνύει τη μεγάλη αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε, αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε: ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό του.
