Υπάρχουν γυναίκες που φεύγουν όχι για να βρουν κάτι καινούργιο, αλλά για να αντέξουν. Που κουβαλούν μυστικά, παρορμητισμό και μια σιωπηλή ανάγκη για διαφυγή. Στο «Τελευταίο νησί» η Δανάη Σκιάδη υποδύεται τη Μαρία, μια γυναίκα σε φυγή, μια μητέρα που προσπαθεί να σταθεί απέναντι στο παρελθόν της και σε όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Με αφορμή τη νέα σειρά, η ηθοποιός μιλάει για τους ρόλους που τη μετακινούν, τα μυστικά που καθορίζουν τις ζωές μας και την αναζήτηση της ελευθερίας, εντός και εκτός σκηνής.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε «ναι» στο «Τελευταίο νησί» από την πρώτη ανάγνωση του σεναρίου;
Θα έλεγα ότι καθοριστικό ρόλο (στο να πω «ναι» στη σειρά) πριν ακόμα διαβάσω το σενάριο, έπαιξε κατ’ αρχάς ο τρόπος που μου παρουσίασαν την ιστορία οι σεναριογράφοι Κάτια Παπαϊωάννου και Γιώργος Τελτζίδης. Ηταν εκείνοι που μου μίλησαν πρώτη φορά για την ηρωίδα και γι’ αυτή την ιδιαίτερη κατάσταση στην οποία βρίσκεται, καθώς και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες σ’ αυτό το νησί, την ατμόσφαιρα και το πνεύμα ολόκληρης της σειράς. Ομολογουμένως, αφού διάβασα και τα πρώτα επεισόδια, η Μαρία και ο τρόπος που είναι γραμμένο το σενάριο με κέρδισαν. Μου αρέσει πάρα πολύ η απόγνωσή της, ο παρορμητισμός της, η σχέση που έχει με τον γιο της και ο τρόπος που τον μεγαλώνει και που συνυπάρχουν.
Περιγράψτε μου τον χαρακτήρα που υποδύεστε. Ποιο στοιχείο του σας δυσκόλεψε ή σας τρόμαξε περισσότερο;
Η Μαρία είναι μια γυναίκα που, όπως λέει και η ίδια, πάντα ένιωθε ότι δεν κολλάει πουθενά. Την πετυχαίνουμε σε μια στιγμή της ζωής της που φεύγει από αυτό που ξέρει και δεν αντέχει πια, σε κάτι που θυμάται. Σε κάτι που ανήκει στο παρελθόν της και φαντάζει η μόνη διέξοδος. Πηγαίνει στο νησί για να ξεφύγει. Θέλει να γλιτώσει από τη ζωή που ζούσε μέχρι τώρα. Θα πάει σε κάτι άγνωστο, αλλά με το οποίο συνδέεται από πολύ παλιά και θέλει να μάθει γι’ αυτό. Κι εκεί θα έρθει αντιμέτωπη όχι μόνο με το παρελθόν, αλλά και με καινούργια πρόσωπα και συναισθήματα.
Η σειρά αγγίζει θέματα όπως τα μυστικά, η απώλεια και τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Ποιο από αυτά θεωρείτε ότι λειτουργεί πιο καθοριστικά στη δραματουργία της ιστορίας;
Θα έλεγα ότι πιο καθοριστικά, ίσως, λειτουργούν τα μυστικά που κρύβει ο καθένας, όχι μόνο από τους άλλους, αλλά κι από τον ίδιο τον εαυτό του, γιατί είτε πρέπει να κρύβονται και να παραμένουν μυστικά είτε αποκαλύπτονται με τρόπο που δεν θα έπρεπε, που οι ήρωες δεν θα ήθελαν. Αυτά τα μυστικά αποτελούν καταλυτικό παράγοντα για την ιστορία και επηρεάζουν πάρα πολύ τις συμπεριφορές και τις αποφάσεις, συνειδητές ή μη, που παίρνουν οι ήρωες.
Πώς ήταν η συνεργασία με τους υπόλοιπους συντελεστές; Τι θα σας μείνει αξέχαστο;
Τα γυρίσματα για «Το τελευταίο νησί» είναι κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα. Η συνεργασία μου με όλους τους συντελεστές της σειράς –μπροστά και πίσω από τις κάμερες– είναι εξαιρετική και σπάνια, και τους ευχαριστώ όλους για την τόσο όμορφη συνύπαρξη.
«Ερημη χώρα», «Καλάβρυτα 1943», «Το 10», «Νεκρή Ευρώπη» κ.ά. Κοιτώντας τη μέχρι τώρα διαδρομή σας, υπάρχει κάποιος ρόλος που νιώθετε ότι σας άλλαξε – όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά και προσωπικά;
Αυτή την αίσθηση την έχω κάθε φορά που ένα πρότζεκτ ολοκληρώνεται. Οτι με άλλαξε ή, για την ακρίβεια, ότι με μετακίνησε σε κάτι, ότι μου έμαθε κάτι. Κάτι που θα ήθελα να με κάνει πάντα λίγο πιο τολμηρή και λίγο πιο ελεύθερη.
Εχετε κινηθεί ανάμεσα σε διαφορετικά είδη και φόρμες. Τι είναι αυτό που αναζητάτε κάθε φορά σε μια νέα δουλειά;
Η ελληνική πραγματικότητα είναι μια ούτως ή άλλως δύσκολη υπόθεση και το να είσαι κομμάτι της θέλει κατ’ αρχάς τη συνειδητοποίηση ότι πρόκειται σχεδόν για παράλληλο σύμπαν σε σχέση με τον τρόπο που λειτουργούν οι άλλες χώρες. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ευτυχώς κι εδώ δείγματα δουλειάς που είναι εξαιρετικά· και αυτό δείχνει τον δρόμο και ανοίγει την πιθανότητα να συμβαίνουν κι άλλες τέτοιες δουλειές συχνότερα.
Πώς βιώνετε σήμερα την ελληνική τηλεοπτική και θεατρική πραγματικότητα ως ηθοποιός; Τι έχει αλλάξει και τι παραμένει δύσκολο;
Αυτό που θα ήθελα ιδανικά να βρίσκω σε κάθε συνεργασία είναι ανθρώπους ευγενικούς, που να τους εμπιστεύομαι και να με εμπιστεύονται, που να με εμπνέουν και δουλεύοντας μαζί τους να περνάω όμορφα και διασκεδαστικά.
Παρακολουθείτε τηλεόραση; Ποια σειρά, εγχώρια ή ξένη, είναι η αγαπημένη σας;
Μια σειρά που είδα τελευταία και μου άρεσε πολύ είναι η βρετανική “Time” (2021). Μου άρεσε κυρίως γιατί την παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα, χωρίς να συμβαίνει σε αυτήν τίποτα αντικειμενικά τρανταχτό ή θεαματικό. Αυτό το είδος δημιουργίας με γοητεύει πολύ.
Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στον εαυτό σας όταν ξεκινούσατε, ποια θα ήταν;
Να μη φοβάται και να είναι ο εαυτός του.
