Το προσωνύμιό του ήταν «Μότσαρτ» αλλά και «γιος του διαβόλου». Κι αυτό γιατί μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ ο Ντράζεν Πέτροβιτς έμοιαζε με πραγματικό καλλιτέχνη, δημιουργώντας υψηλής αισθητικής μπασκετικές «συμφωνίες», ενώ ταυτόχρονα ήταν αμείλικτος και υπεροπτικός, έτοιμος να γελοιοποιήσει τον οποιονδήποτε αντίπαλο. Αρκεί να πούμε ότι κάποτε, σε ένα παιχνίδι απέναντι στην Ολύμπια Λιουμπλιάνας, η οποία τόλμησε να κατέβει με την ομάδα νέων, έβαλε 112 πόντους μόνος του…
Το συγκεκριμένο περιστατικό το παρακολουθούμε, ανάμεσα σε άλλα, στο «Ντράζεν», το βιογραφικό φιλμ που έκανε χθες βράδυ ελληνική πρεμιέρα στην Cosmote TV και πλέον είναι διαθέσιμο στην πλατφόρμα της on demand.
Υπάρχουν πολλά ντοκιμαντέρ αφιερωμένα στον Ντράζεν Πέτροβιτς, έναν από τους πέντε ή έξι σπουδαιότερους Ευρωπαίους της μπασκετικής ιστορίας, ο οποίος λατρεύτηκε –και λατρεύεται– σαν θεός στην Κροατία, όμως έφυγε από τη ζωή πρόωρα το 1993, μόλις στα 29 χρόνια του. Αυτή όμως είναι η πρώτη μυθοπλαστική βιογραφία, η οποία ακολουθεί τη ζωή του από την παιδική ηλικία του, όταν εκείνος ερωτεύεται το μπάσκετ, μέχρι την καταξίωση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Η πρώτη εποχή της αθωότητας αποτελεί πάντως και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φιλμ, εκεί όπου βλέπουμε τον νεαρό Ντράζεν, με τη χαρακτηριστική «αφάνα» στο κεφάλι, να πηγαίνει κόντρα στη θέληση του πατέρα του προκειμένου να παίξει μπάσκετ.
Κατόπιν έρχεται η αφοσίωση: η μυθική άσκηση με τις ατελείωτες ντρίμπλες πίσω από την πλάτη ενώ κάθεται σε καρέκλα, η ιστορία με την καθαρίστρια που του δίνει τα κλειδιά του γυμναστηρίου ώστε να σουτάρει με τις ώρες μετά την προπόνηση κ.ο.κ. Ολα εκείνα που καταδεικνύουν τη σχεδόν παθολογική σχέση του με το άθλημα και τα οποία φυσικά τον έφεραν στην κορυφή.
Γενικώς το φιλμ των Ντανίλο Σερμπέτζιλα και Λιούμπο Ζτιελάρεβιτς προσπαθεί να επικεντρωθεί αρκετά στον άνθρωπο Ντράζεν, στην ιδιαίτερη προσωπικότητα και στις προσωπικές σχέσεις του. Τόσο που ορισμένα θρυλικά ανδραγαθήματα, όπως π.χ. οι απίθανες εμφανίσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, περνούν ως απλές αναφορές ή παραλείπονται εντελώς, γεγονός που εξόργισε και αρκετούς συμπατριώτες του έπειτα από την πρεμιέρα της ταινίας στην Κροατία.
Το ίδιο συμβαίνει εν πολλοίς και με το «δύσκολο» θέμα του εμφυλίου πολέμου και της συνακόλουθης διάλυσης της (παντοδύναμης) εθνικής Γιουγκοσλαβίας της εποχής, ωστόσο θα ήταν μάλλον υπερβολικό να ζητήσουμε και… πολιτική ανάλυση από μια αθλητική βιογραφία φτιαγμένη για το ευρύ κοινό – για κάτι τέτοιο μπορεί να αναζητήσει κανείς το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Once Brothers» του ESPN.
Οπως και να ‘χει, είναι βέβαιο πως η ταινία, η οποία έξυπνα εντάσσει στη ροή της και πραγματικά στιγμιότυπα αγώνων, θα ξυπνήσει αναμνήσεις σε όσους παρακολούθησαν τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 τον «Μότσαρτ» εν δράσει, ενώ θα παρακινήσει και τους νεότερους να εντρυφήσουν στον μύθο του. Η δε τελευταία σκηνή, που μοιάζει με την άρνηση ενός ολόκληρου λαού να πιστέψει ότι έχασε τόσο ξαφνικά το είδωλό του, έχει τη δική της, ξεχωριστή συγκίνηση.
