Οταν έγινε γνωστή η είδηση της επικείμενης εξαγοράς της Warner Bros Discovery από το Netflix, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου. Οχι τόσο για τη συνεχιζόμενη μονοπωλιακή τάση στη βιομηχανία του θεάματος –αυτή πλέον μοιάζει περίπου αποδεκτή από όλους–, αλλά εξαιτίας των επιπτώσεων που αυτή (μπορεί να) έχει τόσο στον τρόπο διανομής όσο και στην ποιότητα των κινηματογραφικών έργων. Και αν το πρώτο σκέλος είναι αρκετά ευνόητο, με τη διαδικτυακή πλατφόρμα να υπόσχεται παράθυρα κυκλοφορίας των ταινιών «σε ένα πολύ πιο φιλικό στον καταναλωτή μοτίβο, έτσι ώστε αυτές να συναντούν το κοινό πιο γρήγορα», σύμφωνα με τον Τεντ Σαράντος, το δεύτερο είναι αρκετά πιο περίπλοκο.
Πριν από λίγες μέρες οι Ματ Ντέιμον και Μπεν Αφλεκ βρέθηκαν φιλοξενούμενοι στο δημοφιλέστατο σόου του Τζο Ρόγκαν, στο πλαίσιο της προώθησης της καινούργιας τους ταινίας με τίτλο «The Rip», που κυκλοφόρησε πρόσφατα στο Netflix. Εκεί, ανάμεσα σε άλλα, οι δύο καλοί φίλοι και συνεργάτες προχώρησαν και σε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις. «Από παλιά μαθαίναμε ότι ο πιο συνηθισμένος τρόπος να κάνεις μια ταινία δράσης είναι να έχεις τρεις μεγάλες σεκάνς: μια στην πρώτη, μια στη δεύτερη και μια στην τρίτη πράξη. Και ξόδευες τα περισσότερα χρήματα σε εκείνη της τρίτης, γιατί αυτό ήταν το φινάλε σου. Τώρα σου λένε: “Μπορούμε να έχουμε μια μεγάλη σκηνή δράσης στα πρώτα πέντε λεπτά; Θέλουμε ο κόσμος να μείνει στην ταινία”», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ντέιμον, σχετικά με τις… παροτρύνσεις του Netflix –και των υπόλοιπων πλατφορμών– προς τους κινηματογραφικούς δημιουργούς.
Δεν είναι όμως μόνο το πώς «σερβίρεται» η δράση. «Επίσης σου λένε ότι “δεν θα έβλαπτε να επαναλάβετε τα βασικά της πλοκής τρεις-τέσσερις φορές μέσα στους διαλόγους, επειδή οι άνθρωποι ασχολούνται και με το κινητό τους την ώρα που παρακολουθούν”». Η κυνική –όσο και εύστοχη– αυτή παρατήρηση ανοίγει, προφανώς, ολόκληρη συζήτηση σχετικά με όσα λαμβάνει κανείς υπόψη σήμερα στη δημιουργία ενός κινηματογραφικού ή τηλεοπτικού έργου. Τι θα έκαναν, όμως, οι βραβευμένοι με Οσκαρ σεναρίου για τη δουλειά τους στον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ», Ντέιμον και Αφλεκ, αν κάποιος τους ζητούσε να προσαρμόσουν το δικό τους σενάριο στις παραπάνω προδιαγραφές; Τελικά, το πρόβλημα είναι των κινηματογραφιστών, που πρέπει να λάβουν υπόψη τις συνήθειες του κοινού, ή του σύγχρονου ανθρώπου-θεατή που αδυνατεί να συγκεντρωθεί για δύο ώρες σε μια μόνο οθόνη;
Ρητορικά ή μη, τα ερωτήματα δεν ετέθησαν ποτέ στην εκπομπή του Τζο Ρόγκαν – σίγουρα πάντως ο σύγχρονος κινηματογράφος δεν είναι μονοδιάστατος, ενώ και οι χολιγουντιανές «συνταγές» επιτυχίας δεν είναι κάτι καινούργιο. Η διαφορά είναι ότι πλέον ο οικιακός θεατής τείνει να γίνει περισσότερο σημαντικός (ή εμπορικός) από εκείνον που φτάνει μέχρι τη σκοτεινή αίθουσα. Αλλωστε και ο Μπεν Αφλεκ, από την πλευρά του, έφερε παράδειγμα την τηλεοπτική «Εφηβεία», επίσης του Netflix, η οποία όπως είπε «δεν κάνει τίποτα από αυτές τις βλακείες» και «είναι υπέροχη». Η αλήθεια λοιπόν βρίσκεται κάπου στη μέση ή τουλάχιστον στην πολυδιάστατη πολιτική της πλατφόρμας, η οποία δεν έχει πρόβλημα να χρηματοδοτεί ορισμένα καλλιτεχνικά πρότζεκτ – εξαιρέσεις, στοχεύοντας στα βραβεία, ενώ ταυτόχρονα παράγει έναν πολύ μεγαλύτερο όγκο προγραμμάτων που μοιάζουν βγαλμένα από… γραμμή παραγωγής. Ούτως ή άλλως, όταν κανείς καθίσει μπροστά στην τηλεόραση με το βραδινό φαγητό στο τραπέζι και το κινητό ανά χείρας, οι όποιες διαφορές μετριάζονται.
