Θέατρο

Αποσπασμένη από τη λήθη του χρόνου, σαν μία μορφή που έρχεται από μακριά για να αφηγηθεί τη ζωή της, η Αγγέλικα Νίκλη Σολωμού, η μητέρα του εθνικού μας ποιητή, αποκτά φωνή.

Ηδη από το 1978, το «ευαίσθητο» κοινό επιτίθεται σε παραστάσεις που το «προσβάλλουν».

«Το Παιχνίδι της σφαγής» του Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, στο Rex.

Το έργο της Εμιλι Μπροντέ, λέει ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας, «είναι κάτι πιο σκοτεινό, μια ιστορία εκδίκησης».

Η σκηνή του θεάτρου μετατρέπεται σε τηλεοπτικό στούντιο εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας.

Η Ελπίδα Σταθάτου, μία Κεφαλλονίτισσα 31 ετών, κερδίζει το δικό της… αστέρι στην καρδιά της θεατρικής Ευρώπης, το Λονδίνο, μιλώντας για ένα από τα μεγαλύτερα θέματα της εποχής μας, τη νευρική ανορεξία.

Η «Κ» ξεναγείται στους αθέατους χώρους του θεάτρου που φιλοξένησε ιστορικές παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Η κωμική παράσταση μοιάζει με αρκετά φιλόδοξο στοίχημα που έχει μια δόση παιχνιδιάρικου ρίσκου.

Οσο ετοίμαζαν τις «Δούλες» του Ζαν Ζενέ, στις πρόβες η Μαριάννα Κάλμπαρη, η Κάτια Γέρου και η Κωνσταντίνα Τάκαλου διάβαζαν Επίκτητο. Η φιλοσοφία του τις βοηθούσε, λέει στην «Κ» η Μαριάννα Κάλμπαρη, σκηνοθέτις και καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης, να κατανοήσουν το κείμενο του Γάλλου δραματουργού, εκπροσώπου του θεάτρου του παραλόγου.

Το θέατρο «Μπέλλος – ΚΕΑ» είναι από τα ελάχιστα θέατρα που παραμένουν στην Πλάκα εδώ και 41 χρόνια. «Οταν το ίδρυσα ήμουν από τους πρώτους τότε στην περιοχή και συνέβαλα με τον τρόπο μου στην αλλαγή της φυσιογνωμίας της.

Τριετές πρόγραμμα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά δείχνει στους θεατές τη διαδικασία μιας παράστασης από το Α ώς το Ω.