Θέατρο

Επί δύο σεζόν, όταν τελείωνε η παράσταση «Στέλλα, κοιμήσου», που σκηνοθέτησε στο Εθνικό Θέατρο ο Γιάννης Ιωαννίδης, η Ιωάννα Κολλιοπούλου δεχόταν συγχαρητήρια για την ερμηνεία της σε αυτή την έντονη παράσταση, με την ωμή γλώσσα και την κυνική συμπεριφορά των ηρώων. 

Η Μαρία Ναυπλιώτου μιλάει στην «Κ» για το «Μετά την πρόβα» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν.

Το περυσινό καλοκαίρι, ένα κοινό άνω των 5.000 ανθρώπων παρακολουθούσε εντυπωσιασμένο στη σκηνή του Ηρωδείου το στροβίλισμα της βασίλισσας Ατοσσας –η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ρόλο– στην περίφημη επίκληση από την ίδια και τον Χορό του φαντάσματος του Δαρείου. 

Πώς θα έμοιαζε η έφηβη Αντιγόνη στη Μικρή Σκηνή της Στέγης; Ο Προμηθέας να υπομένει την τιμωρία του, η «Θεογονία» του Ησιόδου να μοιάζει με «μαύρο» κουκλοθέατρο, ο Οίκος των Ατρειδών να συγκρούεται με μαθητές; 

 Οι «Βάκχες» του Αρη Μπινιάρη μεταφέρουν τα μηνύματά τους στη σύγχρονη εποχή.

Ο Ν. Χατζόπουλος ανεβάζει Αριστοφάνη. Στο Από Μηχανής, θα δούμε πώς θα παιζόταν ένα αριστοφανικό έργο δίχως την υποχρέωση του μεγάλου θεάματος.

Τέσσερις σκηνοθέτιδες και ισάριθμες ηθοποιοί φέρνουν τον μύθο της Κασσάνδρας στο σήμερα.

Θα μπορούσε να είναι ταινία του βωβού κινηματογράφου με σκηνοθέτη τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Ο Μονόστατος θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστής στο ασπρόμαυρο «Νοσφεράτου» του Μουρνάου και η Παμίνα η πρώτη φαμ φατάλ της κινηματογραφικής ιστορίας, με το χαρακτηριστικό καρέ κούρεμα με αφέλειες, η Λουίζ Μπρουκς από τη «Λούλου» του Πάμπστ.

Ανακοινώθηκαν από το Εθνικό οι θερινές παραγωγές και οι συνεργασίες με Σερβία και Κίνα.

Η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου μιλάει στην «Κ» για τον «Γλάρο» και τις αγωνίες των ηθοποιών.

Μέσα στο θέατρο «Ροές», στην τελευταία παράσταση του «Είμαι», προχθές βράδυ, αισθάνομαι συμμέτοχος μιας δημόσιας έκθεσης. Αυτό που συμβαίνει στη σκηνή εξελίσσεται, σταδιακά, σε μια καταβύθιση σε σπήλαια της συνείδησης, παρότι το όχημα είναι μια μουσική βιογραφία, η ιστόρηση μιας ενηλικίωσης.