Θέατρο

Aλλη μία θεατρική σεζόν που τα έχει όλα. Πολυμορφία, ομάδες που απλώνονται παντού, νέους παραγωγούς, σκηνές που αλλάζουν χέρια, άλλες που επεκτείνονται, κάποιες απρόσμενες συναντήσεις, δάνεια από τη λογοτεχνία, σίγουρες επαναλήψεις που ενισχύουν την έλλειψη φυσιογνωμίας των τελευταίων χρόνων, αλλά και μια διάθεση να καλυφθούν όλα τα γούστα του κοινού.

Ο «Αγαμέμνων», πρώτη τραγωδία της μοναδικής σωζόμενης τριλογίας, της «Ορέστειας» του Αισχύλου, όπως τη σκηνοθέτησε ο Τσέζαρις Γκραουζίνις για το φετινό Φεστιβάλ Επιδαύρου, ενισχύει την άποψη αυτών που υποστηρίζουν ότι κάτι πρέπει ν’ αλλάξει επιτέλους στην ιστορική διοργάνωση. 

Aν δεν ήταν ο Νίκος Καραθάνος, ο οποίος ερμηνεύοντας τον Προμηθέα Δεσμώτη ξεκλείδωσε και πρόσφερε την υψηλή ποίηση του Αισχύλου στους θεατές σαν ζεστό ψωμί, η παράσταση της Μάρθας Φριντζήλα θα βούλιαζε στα ρηχά – και αυτό για ένα έργο τέτοιας μεγαλειώδους σύλληψης αποτελεί σκηνοθετική ύβρι. Το όραμα μιας ιστορίας πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, πέρα από την Ιστορία και τον πολιτισμό, προϋποθέτει από τον σκηνοθέτη πρώτα απ’ όλα συναίσθηση του μεγέθους και της σημασίας του για την ίδια την ουσία της θεατρικής τέχνης. Ο Καύκασος δεν χωράει εύκολα στον περιορισμένο ορίζοντα της «αστικής» μας κουλτούρας.

Σχεδόν όποιο μουσικό είδος κι αν αγαπάμε, από το κλασικό μας λαϊκό τραγούδι έως το ταγκό, από το έντεχνο έως το καλό ροκ κι από τη συμφωνική μουσική μέχρι το ιταλικό και το δημοτικό τραγούδι, αυτόν τον Σεπτέμβριο όλα έχουν παρουσία στο Ηρώδειο.

 Πιλοτικό φεστιβάλ αρχαίου δράματος θα πραγματοποιηθεί στις 21, 22 και 23 Σεπτεμβρίου στο αρχαίο θέατρο της Ερέτριας, η αναστήλωση του οποίου αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί έως το καλοκαίρι του 2020.

Δ​​εν είμαι θεατρόφιλος, για πολλούς λόγους προτιμώ να διαβάζω τους αγαπημένους μου θεατρικούς συγγραφείς, Ελληνες και ξένους, αρχαίους και νεότερους. Ωστόσο, «Ο γάμος του Καραχμέτη» θα ερχόταν στις 14 Ιουλίου στην πόλη μας και όσοι γνωστοί μου είδαν την παράσταση στην Αθήνα ή αλλού είχαν ενθουσιαστεί. Ανίατα δυσκίνητος, δεν τόλμησα το ταξίδι προς την Αθήνα.

Εναν αιώνα μετά την ανασκαφή Αβεζού και Πικάρ, το φεστιβάλ ανεβάζει παράσταση-αφιέρωμα.

Το Φεστιβάλ Αθηνών κλείνει και για φέτος την πορεία του στο Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου –συνεχίζεται σε άλλους χώρους– απόψε, με μια παράσταση του «Οιδίποδα επί Κολωνώ», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κόκκου.

Ο Ευριπίδης έγραψε τον «Ορέστη» το 408 π.Χ. Λίγους μήνες αργότερα αναχώρησε για την αυλή του Αρχελάου Α΄, την εποχή που προσπαθούσε να δώσει στη Μακεδονία τα «πολιτισμένα» χαρακτηριστικά των άλλων ελληνικών πόλεων-κρατών. Ο, κατά Αριστοτέλη, τραγικότατος των ποιητών δεν ήταν νέος.

Ο πρωταγωνιστής Μάσιμο ντε Φράνκοβιτς λέει στην «Κ» ότι αναζήτησε μια «ερμηνεία με διαύγεια».

Στη δεκαετία του ’50, όταν τα μουσικά όργανα άρχισαν να γίνονται ηλεκτρικά, η φωνή του τραγουδιστή άρχισε επίσης να ενισχύεται ηλεκτρικά, αλλιώς δεν θα ακουγόταν. Στο πάλκο και στις πίστες τα μικρόφωνα καθιερώθηκαν.