Θέατρο

Είναι καιρός τώρα που ο Γιάννης Χουβαρδάς έβαλε στην καθημερινότητά του πάλι το ιστορικό κτίριο τού Τσίλλερ στην Αγίου Κωνσταντίνου. Νιώθει σα να μην πέρασε μια μέρα από το 2013 που έπαψε να είναι διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου.

Eίναι μερικά έργα που ανοίγουν στο κοινό κόσμους κλειστούς. Που μεταφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για χώρους/κοινότητες που αγνοούμε, ακόμη κι όταν τους αποδεχόμαστε με συμπάθεια ή συγκαταβατικά, διευρύνοντας την αντιληπτική και εν-συναισθητική ικανότητά μας.

Η Κατερίνα Χέλμη, ο Δήμος Αβδελιώδης, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ο αρχιμουσικός Γιώργος Πέτρου, ο συνθέτης Χρήστος Σαμαράς καθώς και άλλοι επιφανείς καλλιτέχνες από το θέατρο και τη μουσική ήταν οι μεγάλοι νικητές των Βραβείων «Κάρολος Κουν» και των Βραβείων Κριτικών, Μουσικής, Θεάτρου και Χορού 2018, τα οποία απονεμήθηκαν σήμερα στο Ολύμπια, Δημοτικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας».

Η σχέση θεάτρου και ζωής είναι αναμφισβήτητη. Aλλωστε, μετά μια θεατρική παράσταση συνηθίζουμε να προεκτείνουμε τη συζήτηση με την παρέα μας, να αναλύουμε το θέμα της παράστασης, αναζητώντας πιθανές εκδοχές που πηγάζουν από την προσέγγιση του καθενός μας.

Η βαρβαρότητα του πρωινού ξυπνήματος! Ποτέ δεν ήμουν πρωινός τύπος, τελικά όμως έγινα! Οχι ότι τις μέρες που δεν έχω να ξυπνήσω από τις 6 πρωί ξυπνάω από ψυχαναγκασμό… όχι αυτό σε καμία περίπτωση! Αν έχω την πολυτέλεια μπορώ να χουζουρέψω μέχρι τη μία! Αυτό βέβαια συμβαίνει μια δυο φορές τον χρόνο.

Μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με τη Σοφία Σεϊρλή, που μοιράζεται φέτος ανάμεσα σε δύο μάνες.

«Λέξεις, λέξεις, λέξεις. Ποιο είναι το θέμα; Η κακία και η τρέλα. Ο άνθρωπος είναι ένας μικρός θεός. Αλλά εμένα όλα αυτά τίποτα δεν μου λένε», είναι από τα πρώτα λόγια του Αμλετ, όπως παρουσιάζεται από τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο.

Ηταν τον περασμένο Δεκέμβριο στους Φούρνους της Ικαρίας όταν μαθητής της Α’ Δημοτικού ρωτούσε ανυπόμονα «πότε θα ξεκινήσει η ταινία;». 

«Υψωμα 731», η εποποιία μιας χούφτας φαντασμάτων την άνοιξη του 1941 γίνεται τώρα ροκ παράσταση.

Είναι αναμφίβολα θετικό το γεγονός ότι πολλά σύγχρονα ελληνικά έργα ανεβαίνουν στη σκηνή σχεδόν αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συγγραφής τους. Γιατί μόνο μέσα από τη δοκιμασία της σκηνής, των ηθοποιών που τα ερμηνεύουν και του κοινού που τα παρακολουθεί και τα κρίνει, φαίνεται αν το έργο αξίζει και ο συγγραφέας του έχει λόγο να συνεχίσει να γράφει.

Η αρχική ιδέα της παράστασης «Hanheman Vol 1» στους χώρους του, επί δεκαετίες παρατημένου στη φθορά του χρόνου, ιστορικού ξενοδοχείου Μπάγκειον στην πλατεία Ομονοίας, μου φάνηκε ενδιαφέρουσα.