Ηλέκτρα-Ορέστης στον δρόμο της βίας
Το μήνυμα έμεινε ανεπίδοτο
Η ατμόσφαιρα ήταν απόκοσμη, ομιχλώδης, υγρή, υποσχόταν ένα ταξίδι, τουλάχιστον, ενδοσκόπησης. Ο μεγάλος χώρος Α2 στην Πειραιώς 260 είχε μετατραπεί σε πάρκινγκ αυτοκινήτων-φαντασμάτων, έτσι όπως ήταν σκεπασμένα με άσπρα καλύμματα.
«Πετώντας» προς την αλήθεια
Στον χώρο, σκόρπια παντού, πήλινα μωρά. Η εικόνα τους παραπέμπει ευθέως στον «Οιδίποδα Τύραννο», το «πρώτο στην παγκόσμια δραματουργία θρίλερ με σασπένς», όπως λέει στην «Κ» ο Δημήτρης Λιγνάδης που ερμηνεύει τον ρόλο.
«Ικέτιδες» ανάμεσα στην ύβριν και το πένθος
Πενήντα τρία χρόνια μετά το μοναδικό ανέβασμα του έργου από το Εθνικό Θέατρο, παρουσιάζονται σε συμπαραγωγή Εθνικού και ΘΟΚ φέτος το καλοκαίρι.
ΘΕΑΤΡΟ
Ενα εικοσιτετράωρο με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Τάσο Ιορδανίδη
Το ξυπνητήρι χτυπάει. Ο,τι και να συμβαίνει, όποια ώρα και αν έχω κοιμηθεί, είναι ιερή υποχρέωση: πρωινό ξύπνημα με τα παιδιά μας, τη δυόμισι ετών κόρη μας και τον εξάχρονο γιο μας. Πηγαίνω στην κουζίνα. Τους ετοιμάζω το γάλα. Θέλω μέχρι να γεράσουν να το θυμούνται αυτό. Τους βάζω μουσική, τη λατρεύουν.
Διδακτική «Σαϊγκόν» για τους ανθρώπους χωρίς πατρίδα
Το μελόδραμα μοιάζει εν πολλοίς αποκλεισμένο από τις θεατρικές σκηνές ως είδος παρωχημένο, συνδεδεμένο με τη διάθεση του μεγάλου κοινού να ταυτιστεί, να συγκινηθεί και, τελικά, να νιώσει το ψυχοθεραπευτικό «έλεος» του αριστοτελικού ορισμού (για την τραγωδία).
Μια «Συντεχνία» στο Βερολίνο
Η ομάδα του Β. Κουκαλάνι παρουσιάζει τρεις παραγωγές στο ιστορικό θέατρο Grips.
Να πάω ή να μην πάω;
Ολο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, οι κριτικοί των παραστατικών τεχνών, και κυρίως όσοι γράφουν για το θέατρο, μοιάζει να εκχωρούν το βασικό τους έργο-αποστολή στο Facebook.
Αυτόν τον Οιδίποδα τον ξέχασα ήδη…
Eίναι βασιλιάς. Από τη δεκαετία του ’80 ο Τεξανός Ρόμπερτ Γουίλσον (γενν. 1941) βασιλεύει στην Ευρώπη, όπου τα κριτήρια για τις καλές τέχνες είναι εξελιγμένα και δεν αφορούν μόνο το περιορισμένο κοινό των φιλότεχνων της Νέας Υόρκης, της Βοστώνης και λίγων ακόμη πόλεων.
Μια «ανορθόγραφη» Μήδεια
Μια «Μήδεια» με παιδιά τεμπέλικα που δεν «παίρνουν» τα γράμματα, γι’ αυτό θέλει να τα σκοτώσει. Μια Μήδεια που ο Ευριπίδης δεν θα την αναγνώριζε ως δική του.
Θεατρικό ντοκουμέντο στο «εργαστήρι» της Κυψέλης
Αν υπάρχει μια γειτονιά της Αθήνας που μπορεί να χαρακτηριστεί πολυπολιτισμική, με την έννοια που παίρνει ο όρος στις μεγαλουπόλεις του εξωτερικού, αυτή είναι δίχως αμφιβολία η Κυψέλη.
Χορεύοντας μέσα σε μια κατεστραμμένη πόλη
Ο Λιβανέζος χορογράφος Ομάρ Ρατζέχ ήταν ένας από τους έξι πρωταγωνιστές της παράστασης «#minaret», αν και το παρουσιαστικό του με τη «βαριά» κοιλίτσα δεν θύμιζε χορευτή. Η κίνησή του, όμως, έχει την ένταση και την εκφραστικότητα δεξιοτέχνη, η δε σύνθεση που παρουσίασε δικαιώνει πλήρως τις επαινετικές κριτικές που λαμβάνει διεθνώς η δουλειά του.
Αισχύλεια με εικαστικές απουσίες
Χωρίς εικαστικό πρόγραμμα θα γιορτάσουν τα 45 χρόνια τους τα Αισχύλεια, καθώς ακόμη δεν έχει βρεθεί ο τρόπος που θα επιτρέψει στην αναγνωρισμένη εικαστικό Μαρία Παπαδημητρίου να υλοποιήσει το έργο της «Τιτανομαχία, Πέτρες και Κόκαλα», που έχει ανακοινωθεί από πέρυσι, στο Παλαιό Ελαιουργείο.
Γίνε κι εσύ κριτικός θεάτρου
Ο «Οιδίποδας» του Μπομπ Ουίλσον δίχασε την περασμένη εβδομάδα το κοινό της Επιδαύρου. Δεν είναι πρωτότυπο, ούτε κακό να υπάρχουν αντίθετες απόψεις. Αυτό που είναι καινούργιο τα τελευταία χρόνια είναι ένας αυτάρεσκος ζήλος με τον οποίο πολλοί άνθρωποι επιζητούν τον διχασμό με έμφαση στα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία λίγο απέχουν από το να γίνουν αντικοινωνικά.
Με οδηγό την ανθρώπινη περιπέτεια
Η ζέστη ήταν δυσβάσταχτη προχθές στην Ελευσίνα, το μικρό οίκημα του Μουσείου Ιστορίας και Λαογραφίας του Συλλόγου Μικρασιατών Ελευσίνας κατάμεστο από κόσμο, παντού ανέμιζαν βεντάλιες, στην εσωτερική αυλή στρωμένο τραπέζι με κολλαριστό λευκό τραπεζομάντιλο, κανάτες με παγωμένο νερό και γλυκά, χειροποίητα φυσικά.
