Θέατρο

Τα κρούσματα βιασμού κλασικών έργων στο όνομα της διαρκούς δυνατότητάς τους να αφορούν και να συνομιλούν με το σημερινό κοινό, αυξάνονται και πληθύνονται όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στην όπερα. Θυμάστε την «Κάρμεν» (Ηρώδειο, 2016) του Αγγλου Στίβεν Λάνγκριτζ, που, επιδιώκοντας να «επικαιροποιήσει» την ιστορία, μετέφερε τη δράση σε ένα κέντρο υποδοχής/κράτησης προσφύγων και μεταναστών;

Μια παράσταση βασισμένη σε αδημοσίευτο κείμενο του Μάνου Ελευθερίου. Οι «Ξένες πόρτες» ανεβαίνουν σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη με τη Νένα Μεντή στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μοιάζει με ιστορία τρόμου γεμάτη μίση, εκδίκηση, φονικά, αίμα. Με έντονη δράση, σασπένς και συναισθηματικές εκρήξεις. Η «Ορέστεια» του Αισχύλου, η μοναδική σωζόμενη αρχαία τριλογία από την κλασική αθηναϊκή δραματουργία που πρωτοπαρουσιάστηκε το 458 π.Χ., αποτελείται από τις τραγωδίες «Αγαμέμνων», «Χοηφόροι» και «Ευμενίδες».

Οι μύθοι είχαν πάντα κανονιστικό ρόλο. Μέσα από ιστορίες όπου συναντώνται θεοί, ημίθεοι, ήρωες και απλοί άνθρωποι εξετάζονταν ένα πλήθος καταστάσεων και η έκβασή τους ανάλογα με τις επιλογές των πρωταγωνιστών τους. Ο Λάιος ερωτεύθηκε τον Χρύσιππο, γιο του Πέλοπα, στο παλάτι του οποίου ζούσε εξόριστος. Σύμφωνα με μία εκδοχή του μύθου, ο Λάιος βίασε τον πανέμορφο έφηβο.

Το Bob Theater Festival επιστρέφει (10 – 16 Ιουνίου) και βρίσκει νέο «σπίτι» στην «Κιβωτό».

Την τραγική ιστορία της «Γιαννούλας της Κουλουρούς» μεταφέρει στο θέατρο ο Γιώργος Παπαγεωργίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που γεννήθηκε το 1868 στην Ανω Πόλη της Πάτρας, πωλούσε κουλούρια για να ζήσει και είχε καημό να παντρευτεί. Εξαιτίας της ελαφριάς νοητικής υστέρησης που τη χαρακτήριζε, έγινε πολλές φορές αντικείμενο χλευασμού. Επί δεκαετίες, κάθε Τσικνοπέμπτη αναβίωνε ο «γάμος της Γιαννούλας».

Το αρχαίο θέατρο Ορχομενού Αρκαδίας κανονικά δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί. Οχι γιατί δεν του αξίζει η προβολή, αλλά επειδή γνωρίζαμε ότι έχει ξεκινήσει η διαδικασία αποκατάστασής του, τουλάχιστον σε επίπεδο μελετών.

Στα Tony Awards αναγνωρίζονται επιτεύγματα στον χώρο του θεάτρου στις ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της θεατρικής περιόδου 2018-1919.

Η Κάρμεν Ρουγγέρη και ο θίασός της ταξιδεύουν και αυτό το καλοκαίρι στις γειτονιές της Ελλάδας.

Καλά, ο Κώστας Βαρώτσος «δεν κατάλαβε» τι ήθελε να πει η υπουργός Πολιτισμού. Ούτε και ο Στάθης Λιβαθινός; Δεύτερο λάθος της Μυρσίνης Ζορμπά, έπειτα από εκείνη την ιστορία του Μαρτίου και την πρότασή της να πάει ο «Δρομέας», το εμβληματικό γλυπτό, στα Σκόπια. 

Από τη δεκαετία του ’80 έως τις μέρες μας αυξάνονται σταθερά οι παραστάσεις που επενδύουν στη δυναμική του μη θεατρικού χώρου, κτιρίων και τόπων εντός του αστικού ιστού, σε βιομηχανικά συγκροτήματα ή στο φυσικό περιβάλλον. Η επιλογή τους αφορά την απελευθέρωση από τους περιορισμούς του χώρου που έχει φτιαχτεί ειδικά για παραστάσεις, την αποδέσμευση των καλλιτεχνών από τη συμβατική υποκριτική και σκηνική ερμηνεία, αλλά και την έκθεση των θεατών σε διαφορετικά από τα συνήθη ήθη πρόσληψης.