Θέατρο

Το μελόδραμα μοιάζει εν πολλοίς αποκλεισμένο από τις θεατρικές σκηνές ως είδος παρωχημένο, συνδεδεμένο με τη διάθεση του μεγάλου κοινού να ταυτιστεί, να συγκινηθεί και, τελικά, να νιώσει το ψυχοθεραπευτικό «έλεος» του αριστοτελικού ορισμού (για την τραγωδία). 

Η ομάδα του Β. Κουκαλάνι παρουσιάζει τρεις παραγωγές στο ιστορικό θέατρο Grips.

Ολο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, οι κριτικοί των παραστατικών τεχνών, και κυρίως όσοι γράφουν για το θέατρο, μοιάζει να εκχωρούν το βασικό τους έργο-αποστολή στο Facebook. 

Eίναι βασιλιάς. Από τη δεκαετία του ’80 ο Τεξανός Ρόμπερτ Γουίλσον (γενν. 1941) βασιλεύει στην Ευρώπη, όπου τα κριτήρια για τις καλές τέχνες είναι εξελιγμένα και δεν αφορούν μόνο το περιορισμένο κοινό των φιλότεχνων της Νέας Υόρκης, της Βοστώνης και λίγων ακόμη πόλεων. 

Μια «Μήδεια» με παιδιά τεμπέλικα που δεν «παίρνουν» τα γράμματα, γι’ αυτό θέλει να τα σκοτώσει. Μια Μήδεια που ο Ευριπίδης δεν θα την αναγνώριζε ως δική του. 

Αν υπάρχει μια γειτονιά της Αθήνας που μπορεί να χαρακτηριστεί πολυπολιτισμική, με την έννοια που παίρνει ο όρος στις μεγαλουπόλεις του εξωτερικού, αυτή είναι δίχως αμφιβολία η Κυψέλη. 

Ο Λιβανέζος χορογράφος Ομάρ Ρατζέχ ήταν ένας από τους έξι πρωταγωνιστές της παράστασης «#minaret», αν και το παρουσιαστικό του με τη «βαριά» κοιλίτσα δεν θύμιζε χορευτή. Η κίνησή του, όμως, έχει την ένταση και την εκφραστικότητα δεξιοτέχνη, η δε σύνθεση που παρουσίασε δικαιώνει πλήρως τις επαινετικές κριτικές που λαμβάνει διεθνώς η δουλειά του. 

Χωρίς εικαστικό πρόγραμμα θα γιορτάσουν τα 45 χρόνια τους τα Αισχύλεια, καθώς ακόμη δεν έχει βρεθεί ο τρόπος που θα επιτρέψει στην αναγνωρισμένη εικαστικό Μαρία Παπαδημητρίου να υλοποιήσει το έργο της «Τιτανομαχία, Πέτρες και Κόκαλα», που έχει ανακοινωθεί από πέρυσι, στο Παλαιό Ελαιουργείο. 

Ο «Οιδίποδας» του Μπομπ Ουίλσον δίχασε την περασμένη εβδομάδα το κοινό της Επιδαύρου. Δεν είναι πρωτότυπο, ούτε κακό να υπάρχουν αντίθετες απόψεις. Αυτό που είναι καινούργιο τα τελευταία χρόνια είναι ένας αυτάρεσκος ζήλος με τον οποίο πολλοί άνθρωποι επιζητούν τον διχασμό με έμφαση στα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία λίγο απέχουν από το να γίνουν αντικοινωνικά.

Η ζέστη ήταν δυσβάσταχτη προχθές στην Ελευσίνα, το μικρό οίκημα του Μουσείου Ιστορίας και Λαογραφίας του Συλλόγου Μικρασιατών Ελευσίνας κατάμεστο από κόσμο, παντού ανέμιζαν βεντάλιες, στην εσωτερική αυλή στρωμένο τραπέζι με κολλαριστό λευκό τραπεζομάντιλο, κανάτες με παγωμένο νερό και γλυκά, χειροποίητα φυσικά.

Μοιάζει παράξενο πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν θεατρικά κείμενα σπουδαίων Ελλήνων συγγραφέων που δεν έχουν μεταφερθεί σε σύγχρονη σκηνή. Λίγο η γλώσσα του πρωτοτύπου, που είναι τα ιταλικά, λίγο η γενικότερη ιδιαιτερότητα του Ανδρέα Κάλβου, το αποτέλεσμα είναι πως οι «Δαναΐδες» του έχουν συμπληρώσει ήδη δύο «βωβούς» αιώνες.