Θέατρο

Νέοι καλλιτέχνες και σπουδαστές παραστατικών τεχνών από 18 χώρες ερευνούν επί δεκαπέντε ημέρες το αρχαίο δράμα.

Υπάρχει κάτι στις «Δαναΐδες» του Ανδρέα Κάλβου που περιέχει συγκίνηση, μυστήριο και αστροφυσική, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο για ένα έργο που γράφτηκε το 1818 και δεν έχει ανέβει ποτέ πριν στη σκηνή. 

Η σπουδαία ηθοποιός Κάθριν Χάντερ –Κατερίνα Χατζηπατέρα– υποδύεται τον Προμηθέα σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη.

Από όλες τις αρχαίες τραγωδίες, ο Οιδίπους Τύραννος είναι αναμφισβήτητα η πιο διάσημη. Κάθε μορφωμένος άνθρωπος στον δυτικό, αν μη τι άλλο, κόσμο θα είχε κάτι να πει γι’ αυτή. Κυρίως, έχει βοηθήσει στη φήμη της η πασίγνωστη ψυχαναλυτική ερμηνεία του Φρόιντ, για την ανάρμοστη αλλά ψυχικά βαθιά σχέση μητέρας – γιου, η οποία άλλωστε αποτελεί και τη βάση της πλοκής του εν λόγω μύθου, και κατ’ επέκταση του φροϋδικού οιδιπόδειου.

Ηταν απολύτως ώριμη η στιγμή που η Αριάν Μνουσκίν συνεργάστηκε με τον Καναδό Ρομπέρ Λεπάζ, στην πρώτη παράσταση που δεν σκηνοθέτησε η ίδια όλα αυτά τα 54 χρόνια ζωής του Θεάτρου του Hλιου. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, με το «Κanata – Επεισόδιο 1ο: Η διαμάχη» ο Λεπάζ κατορθώνει αυτό που η Μνουσκίν θεωρεί απόλυτο θέατρο: την εποποιία του παρόντος, «την αποκάλυψη της παρούσας στιγμής.

«Το Βανκούβερ είναι μια πόλη χωρίς ταυτότητα», λέει ένας από τους ήρωες της «Kanata». Η παράσταση του Καναδού Ρομπέρ Λεπάζ, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, δημιούργησε στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής την «ταυτότητα» ενός  κόσμου σε πύκνωση και αποσύνθεση. 

Ο Γιάννης Καλαβριανός μιλάει για το εμπόριο πατρίδας και τον όχλο

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπογδάνος μιλάει για το «Δάφνις και Χλόη». «Στο έργο βλέπουμε πώς προκύπτει ένας μεγάλος έρωτας, από την πρώτη αγκαλιά και το φιλί».

Η ολοκλήρωση των εκλογών φαίνεται πως απελευθέρωσε τους θεατρόφιλους ψηφοφόρους, ώστε να κατεβούν στο Αρχαίο Θέατρο του Επιδαύρου. Η παράσταση «Οιδίποδας Τύραννος» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη είχε τη μεγαλύτερη έως τώρα προσέλευση την περασμένη Παρασκευή και το Σάββατο – περίπου 18.500 θεατές. 

Ποτέ πριν το θέατρο δεν ήταν τόσο απελευθερωμένο από τον λόγο και, την ίδια στιγμή, περισσότερο εξαρτημένο απ’ αυτόν. Ακόμη και στις πιο εικονοκλαστικές εκδοχές του, παραμένει εννοιολογικό. Με άλλα λόγια, ιδέες, κατ’ αρχάς και κατ’ ανάγκην λεκτικά διατυπωμένες, που έχουν κατατεθεί σε παλιά ή καινούργια κείμενα, αποτελούν την αφετηρία που οδηγεί σε δυνητικά ανεξάντλητες συνδέσεις και καλλιτεχνικές μορφές.

Ο σκηνοθέτης Ιβο βαν Χόβε μιλάει στην «Κ» για την πολυαναμενόμενη παράστασή του στην Επίδαυρο.