Οταν τον είδα στην παραλιακή ταβέρνα, δεν τον γνώρισα. Ενας ασπρομάλλης, ψηλός και αδύνατος, εμφανώς ξένος, γοητευτικός, συνοφρυωμένος καθόταν με την παρέα του σε ένα τραπέζι και μιλούσε χαμηλόφωνα. Χαζεύοντας την ωραία βραδιά, έπιασα καθυστερημένα τον ψίθυρο που απλωνόταν στη δική μου παρέα: «Ο Ρότζερ Γουότερς, ο Ρότζερ Γουότερς των Πινκ Φλόιντ!».