Η εύκολη λύση θα ήταν το πλήρωμα της «Aρτεμις II» να σηκώνεται κάθε πρωί υπό το άκουσμα του «Dark Side of the Moon» των Pink Floyd. Εξάλλου, η διαστημική αποστολή της NASA, που επιστρέφει αυτή τη στιγμή στη Γη, έγραψε Ιστορία, φτάνοντας 406.771 χιλιόμετρα μακριά από τον πλανήτη μας, προσεγγίζοντας την πιο απομακρυσμένη και «σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού», για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το κέντρο ελέγχου της αποστολής, όμως, αποφάσισε να μην κινηθεί τόσο προβλέψιμα στη μουσική που επιλέγει κάθε μέρα για να ξυπνήσουν οι τέσσερις αστροναύτες που βρίσκονται μέσα στη διαστημική κάψουλα «Orion». Στα επτά τραγούδια για τις ισάριθμες έως τώρα μέρες της αποστολής, έχει δείξει και αρκετό χιούμορ. Την πρώτη ημέρα, το μουσικό «ξυπνητήρι» του Orion χτύπησε υπό το άκουσμα μιας διασκευής του «Sleepyhead» των Passion Pit από τον Young & Sick, ενώ όταν οι δοκιμές ολοκληρώθηκαν, το… πράσινο φως έδωσαν ο Τζον Λέτζεντ και ο André 3000 με το γνωστό «Green Light». Οι αστροναύτες έφτασαν να ανοίγουν τα μάτια τους μέχρι και με τη νέα σταρ της εναλλακτικής ποπ Τσάπελ Ρόουν και το κομμάτι «Pink Pony Club», αλλά το παράπονό τους ήταν πως δεν πρόλαβαν να ακούσουν το ρεφρέν, όπως αστειεύτηκε ο διοικητής της αποστολής, Ριντ Γουάιζμαν.
Αυτή η ευχάριστη μουσική νότα που συνοδεύει μία από τις σπουδαιότερες και σοβαρότερες κατακτήσεις του ανθρώπου είναι μια διαστημική παράδοση που φτάνει πίσω στη δεκαετία του ’60. Πριν ακόμη καθιερωθεί οι αστροναύτες να ξυπνούν με κάποιο τραγούδι –αυτό άρχισε να συμβαίνει με τις αποστολές «Apollo»– το «Hello Dolly» από τον Τζακ Τζόουνς που ακούστηκε στο Gemini 6 τον Δεκέμβριο του 1965 καταγράφεται ως πρώτο «διαστημικό ξύπνημα» της Ιστορίας.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μουσικές επιλογές αποτελούν ένα σαφές λεκτικό παιχνίδι των τίτλων και των στίχων με το διαστημικό ταξίδι. «It’s Nice to Go Trav’ling» τραγουδούσε ο Φρανκ Σινάτρα για το Apollo 10, «Over the Rainbow» άκουσαν από την Τζούντι Γκάρλαντ το 1985 οι αστροναύτες της 20ής αποστολής της NASA (STS-51-I), μιας και σίγουρα «δεν βρίσκονταν πια στο Κάνσας» (για να δανειστούμε και μια φράση από τον «Μάγο του Οζ», στον οποίο ακούστηκε για πρώτη φορά το τραγούδι). Από τα πολυάριθμα κομμάτια που έχουν γίνει «ξυπνητήρια» Διαστήματος τις τελευταίες δεκαετίες, δεν θα μπορούσε να λείπει και το «Rocket Man» του Ελτον Τζον (STS-41-G, 1984), αλλά και το «Space Oddity» του Ντέιβιντ Μπόουι (STS-78, 1996).
Η διασημότερη διαστημική αποστολή της NASA, πάλι, αυτή του «Apollo 11» που επέτρεψε στον άνθρωπο να περπατήσει στο φεγγάρι το 1969, παραδόξως δεν ξυπνούσε με μουσική, αλλά με αποσπάσματα ειδήσεων. Και το σινεμά, όμως, βρήκε τον χώρο του στο Διάστημα: το 1988 o ηθοποιός Ρόμπιν Ουίλιαμς ανέλαβε τον πρώτο ήχο της ημέρας για το πλήρωμα του δορυφόρου Discovery αναφωνώντας «Good Morning, Discovery!», ακριβώς όπως έκανε ένα χρόνο νωρίτερα για τους Αμερικανούς στρατιώτες του Βιετνάμ στην ταινία του Μπάρι Λέβινσον «Good Morning Vietnam». Το δε πλήρωμα του «Apollo 15» (1971) είχε στα αυτιά του τον ήχο του «Also Sprach Zarathustra» του Ρίχαρντ Στράους, που τέσσερα χρόνια νωρίτερα έγινε το απόλυτο σήμα κατατεθέν των εξωγήινων αναζητήσεων με την ταινία «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ.
