Πιο ελληνική εορτή από το Πάσχα δεν υπάρχει. Τα Χριστούγεννα δυτικοκρατούνται όλο και πιο πολύ, τρέφουν την καταναλωτική φρενίτιδα και τη γαστριμαργική απληστία. Oμως τα Πάθη του Χριστού και η Ανάστασή Του όπως τα εορτάζει η ορθόδοξη παράδοση με τη Μεγάλη Εβδομάδα και τη νηστεία της είναι κάτι καθαρά δικό μας, μιλάει στην καρδιά όλων μας. Oπως υπογραμμίζει ο χοράρχης της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας, Γιώργος Κωνσταντίνου, «βλέπουμε ακόμη και σήμερα νέους ανθρώπους που έρχονται στις λειτουργίες και ακούγοντας τα τροπάρια συγκινούνται, κλαίνε, αφήνουν τα συναισθήματα που κρατούν μέσα τους ελεύθερα. Διότι η εκκλησία δεν κάνει κάτι άλλο από το να βοηθά τον άνθρωπο να συναισθανθεί τον πόνο των άλλων, αλλά και τον δικό του πόνο. Στο Πάσχα, λοιπόν, κυριαρχεί αυτή η κατάνυξη, η ένωση με το θείο και με την κοινότητά μας, κάτι που συχνά ξεχνάμε στην εποχή μας».
Η «Κ» μίλησε με τον σπουδαίο αυτό δάσκαλο, «ψυχή» της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας, η οποία μαζί με άλλους σημαντικούς συντελεστές παρουσιάζει απόψε τη μουσική εκδήλωση «Πάθος και Ανάσταση, Χαρά Ανεκλάλητος» στο Christmas Theater, που θα λειτουργήσει σαν εισαγωγή στη Μεγάλη Εβδομάδα. «Είναι μια βραδιά στην οποία το βυζαντινό μέλος θα σμίξει με τη λαϊκή μουσική παράδοση αλλά και τις αφηγήσεις πατερικών κειμένων, έτσι ώστε μέσα από ένα ολοκληρωμένο αφήγημα οι ακροατές να κάνουν ένα νοερό ταξίδι», εξηγεί. Εκτός λοιπόν από την ΕΛΒΥΧ στη σκηνή θα είναι και η Ορχήστρα Παραδοσιακής Μουσικής, υπό την καθοδήγηση του δεξιοτέχνη Χρίστου Τσιαμούλη, δημιουργώντας μια γέφυρα με το θρησκευτικό στοιχείο. Τις ερμηνείες αποδίδουν με λυρικότητα και δωρικότητα η Καίτη Κουλλιά, ο Χρίστος Τσιαμούλης, ο π. Γρηγόριος Καραλής και ο Εμμανουήλ Αβραάμ. Ο Γεώργιος Χατζηγεωργίου κρατάει το ενοποιητικό νήμα της βραδιάς μέσα από τον ρόλο του αφηγητή.
«Σκοπός της εκδήλωσης είναι η πνευματική καλλιέργεια του κοινού, η ανάδειξη της μουσικής μας κληρονομιάς και η προσφορά ενός κατανυκτικού βιώματος, ως μια συμβολική εισαγωγή στο Πάθος και στην Ανάσταση του Κυρίου, στην ανεκλάλητη χαρά», λέει ο χοράρχης, που διαδέχθηκε τον θρυλικό Λυκούργο Αγγελόπουλο. Τόσο ο τελευταίος όσο και η ΕΛΒΥΧ, που ίδρυσε το 1977, έχει μια πρωτοπόρο θέση στη διαφύλαξη αυτού του μουσικού είδους όπως αυτό έφτασε έως τις ημέρες μας. Στα σχεδόν 50 αυτά χρόνια έχει πραγματοποιήσει πάνω από 1.400 συναυλίες σε όλες τις ηπείρους με θερμότατη υποδοχή.
