Υπάρχουν ορισμένοι ακροατές που δεν τρελαίνονται για τη Βέμπο. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλους τρανούς καλλιτέχνες. Δεν μπορείς, για πολλούς και διαφορετικούς ρόλους να αρέσεις σε όλους. Αν και στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, οι όποιες ενστάσεις, εκφράζονται, αριθμητικά μιλώντας, από «μειοψηφίες».
Ακόμα και αυτές όμως, δεν μπορούν να μην αναγνωρίσουν το εκτόπισμα π.χ. του Νταλγκά, της Αμπατζή, του Παπασιδέρη, του Γούναρη, της Μπέλλου, του Καζαντζίδη, της Μοσχολιού, του Μητροπάνου και όχι μόνο, και φυσικά της Βέμπο.
Την πολύτιμη ιδιαιτερότητα της τελευταίας κεντράρει με μεστό τρόπο η Δήμητρα Γαλάνη στο περιοδικό Δίφωνο σε αφιέρωμα του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη (Νοέμβριος 1997:
«Με τη Βέμπο, ξεκινάει μια ολόκληρη σχολή. Είναι η ίδια σχολή που συνεχίζεται σε λαϊκές φωνές του τύπου, ας πούμε, ακόμα και της Πόλυς Πάνου -και ας είναι σχολή η Πόλυ Πάνου από μόνη της-, της Μοσχολιού, μέχρι και της Αλεξίου. Είχε μια φόρμα, μια χροιά φωνής και έναν τρόπο ερμηνείας πολύ συγκεκριμένο. Ο τρόπος που φρασάριζε ήταν μοναδικός.
Είχε εκτόπισμα φοβερό, μεγάλη προσωπικότητα, για μένα είναι από τις εξαιρετικές τραγουδίστριες σε παγκόσμια κλίμακα. Η ερμηνεία της είναι κάτι συγκλονιστικό. Και εκτός από τραγουδίστρια, μην ξεχνάμε ότι υπήρξε και μεγάλη θεατρίνα.
Και βέβαια δεν υπάρχει τραγουδίστρια από εκεί και πέρα, κι εγώ μέσα σ’ αυτές, που να μην έχουμε δανεισθεί στοιχεία από τον τρόπο που ερμήνευε η Βέμπο. Υπήρξε πραγματικά σχολή για όλους μας…»
Η Γαλάνη ολοκληρώνει το «χωροχρονικό πορτραίτο» της Βέμπο μέσα από κατοπινή συνέντευξή της στον Αργύρη Παπαστάθη και το περιοδικό ΒΗΜΑgazino (18 Ιουνίου 2006):
«Η Βέμπο ξεκινάει από το λεγόμενο αστικό τραγούδι του Μεσοπολέμου, αυτό που ονομάζουμε ελαφρό. Μεγαλώνοντας στην Αθήνα, η πληροφορία που έπαιρνα από τη Βέμπο είναι πολύ πιο ισχυρή από την πληροφορία που έπαιρνε π.χ. η Χαρούλα (Αλεξίου) που μεγάλωνε στην επαρχία. Το υλικό της Βέμπο είναι κοντινό σε μένα, από τα ακούσματα του ραδιοφώνου. Από παιδάκι, το πρωί που σηκωνόμουν να πάω σχολείο, ακούγαμε στο ραδιόφωνο τα ελαφρά τραγούδια της εποχής. Έχω αυτή την παιδεία του κρατικού ραδιοφώνου, της οποίας η Βέμπο υπήρξε μεγάλο μέρος της… Τις Κυριακές, στα οικογενειακά μαζώματα, οι καλλίφωνοι της οικογένειας, οι μπαμπάδες και οι θείοι, έπαιρναν τις κιθάρες και τραγουδούσαν αυτά τα τραγούδια: Βέμπο, Στέλλα Γκρέκα, Δανάη… Άνθρωποι που έχουν χαράξει αυτή την περίοδο και δημιουργοί σαν τον Γιαννίδη, τον Χαιρόπουλο, τον Αττίκ. Δεν είναι μόνο ότι τα αγαπάω αλλά με κάνουν να αισθάνομαι και ένα γουργούρισμα οικογένειας».
