Hταν ένας κιθαρίστας που μας θύμιζε ότι και το πιάνο μπορεί να θεωρείται έγχορδο όργανο. Ο τρόπος που ακουμπούσε τα δάχτυλά του o Ραλφ Τάουνερ στις έξι χορδές της κλασικής κιθάρας ή στις δώδεκα της ακουστικής είχε πολλά κοινά με το πώς πλησιάζουν οι πιανίστες τα πλήκτρα. Καθόλου τυχαία, ήταν μεγάλος θαυμαστής του Μπιλ Eβανς και εξάλλου για χρόνια έπαιζε πιάνο πριν τον κερδίσει η κιθάρα στα 22 του, όταν, ακούγοντας ένα έργο του Μπαχ, αποφάσισε να σπουδάσει στη Βιέννη.
Γεννημένος από γονείς μουσικούς το 1940 στη Ουάσιγκτον, ακολούθησε κλασικές σπουδές και τo 1971 ίδρυσε το συγκρότημα των Oregon, με τους οποίους επιχείρησε να συνδυάσει τα πάντα: τη θεωρία του κονσερβατορίου, τον αυτοσχεδιασμό της τζαζ, την αρμονία της φολκ και τις μουσικές του κόσμου. Τα κατάφερε και με το παραπάνω, αλλά ήταν εξαρχής φανερό ότι δεν μπορούσε να περιοριστεί σε αυτά. Υπογράφοντας στην ECM, όπου μέσα σε 50 χρόνια κυκλοφόρησε περισσότερα από 25 άλμπουμ, είτε μόνος του είτε μαζί με άλλους εμβληματικούς καλλιτέχνες της εκλεκτικής γερμανικής εταιρείας, έκανε το όνομά του ταυτόσημο με την υψηλή ποιότητα και την αφοσίωση στην τέχνη.
Είχε το μοναδικό χάρισμα να εναλλάσσει τις πιο συμβατικές μελωδικές δομές με εντυπωσιακές τάσεις αυτοσχεδιασμού, χωρίς ποτέ ο ακροατής να καταλαβαίνει με σιγουριά πότε ακολουθούσε τη μία οδό και πότε την άλλη – δεν είχε άλλωστε, σημασία, το μόνο που μετρούσε ήταν η μαγεία της μουσικής. Παράλληλα, έπαιζε πνευστά και συνθεσάιζερ, κάνοντας συχνά χρήση της τεχνικής του overdubbing, που του επέτρεπε να παίζει ντουέτο με… τον εαυτό του.
«Η επίδρασή του στον τρόπο που παίζω και συνθέτω ήταν τεράστια και πάντοτε έλεγα πως όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν τον Ραλφ, γνωρίζοντας παράλληλα ότι αυτό θα παραμείνει ένας ευσεβής πόθος», δήλωσε σχετικά ο Αλ Ντι Μέολα, μόλις ανακοινώθηκε ο θάνατός του, λίγους μήνες πριν από τα 86α γενέθλιά του στη Ρώμη, όπου ζούσε μαζί με τη σύζυγό του, την Ιταλίδα ηθοποιό Μαριέλα Λο Σάρντο, από τα τέλη του περασμένου αιώνα.
Πέρα από την καλλιτεχνική κληρονομιά (συναντάμε το όνομά του σε περισσότερους από 100 δίσκους, από Weather Report μέχρι Ντιουκ Πίρσον και από τον Τιμ Χάρντιν μέχρι τον Μπιλ Μπράντφορντ των King Crimson), δεν θα ξεχαστεί ποτέ, κυριολεκτικά – τουλάχιστον όσο υπάρχει το φεγγάρι: οι αστροναύτες του πληρώματος του Apollo 15 δανείστηκαν τους τίτλους δύο κομματιών του, «Ghost Beads» & «Icarus», από το άλμπουμ «Road» των Winter Consort, για να «βαφτίσουν» δύο σεληνιακούς κρατήρες.
«Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια από τις δουλειές μου. Ημουν πάντοτε υπερήφανος για το “Solstice” και από τα άλμπουμ που έχω κάνει εντελώς μόνος μου, θα διάλεγα το “Blue Sun”, όπου παίζω τα πάντα μόνος μου. Γενικά, όταν τελειώνω μία ηχογράφηση και την ακούω, δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι αξίζει, αλλά, όταν κυλάει ο χρόνος και παίρνω μία απόσταση, αν ξανακούσω ένα δίσκο μου, συνήθως ξαφνιάζομαι από το πόσο καλός μπορεί τελικά να έχει βγει».
