Χορός

Ο «Μεγάλος δαμα­στής» οδηγεί σε μια προσωπική και με τον τρόπο της ολι­στική αφήγηση της ανθρώ­πινης ύπαρξης.

Ανερχόμενους νέους Ελληνες και ξένους καλλιτέχνες, έργα σπουδαίων χορογράφων και ποικιλία εκπαιδευτικών προγραμμάτων θα παρουσιάσει φέτος το 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας που είναι αφιερωμένο στη χορογράφο Ζουζού Νικολούδη.

Ο Ιβάν Βασίλιεφ μιλάει στην «Κ» λίγο προτού εμφανιστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 

Πόσο σύγχρονος να είναι ένας Χορός του τέλους της δεκαετίας του 1940; Ή έστω των αρχών της δεκαετίας του 1950; Από το προτεινόμενο πρόγραμμα το 1948 παρουσιάστηκαν οι «Etudes» (Σπουδές) στο Βασιλικό Μπαλέτο της Δανίας. Το 1951 το «The Cage» (Το Κλουβί) από το New York City Ballet. Για εμάς τους παλιούς και τα δύο αποτελούν, πια, «κλασικό», ή νεοκλασικό αν προτιμάτε ρεπερτόριο. 

«Φρέσκες» ιδέες, διαχρονικά ερωτήματα, κοινωνικές αλληγορίες και σκηνικοί πειραματισμοί: Αυτό το Σαββατοκύριακο, η νέα γενιά χορογράφων «καταλαμβάνει» για άλλη μια φορά χώρους εντός και εκτός της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Αν και δεν ήταν η πρώτη, το Ολλανδικό Χοροθέατρο (NDT) άρχισε να με απογοητεύει ήδη από την αποχώρηση του Γίρζι Κύλιαν από τη διεύθυνση και τη μόνιμη ‘υποχρεωτική παρουσίαση’ ως RC (Resident Choreographer) νέων χορογραφιών του.

Η χορογραφία του Αντώνη Φωνιαδάκη αναζητεί εκ νέου τα όρια του σώματος.

Στη Μενάνδρου, όπου η Μαρία Γοργία στεγάζει την ομάδα της, παρουσιάζει «Το Μονόπετρο του Πύργου».

Η «σκηνική σύνθεση» του Κώστα Ρήγου (όπως αποκαλώ την τελευταία παραγωγή του, καθώς ο ίδιος είχε τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία, τη χορογραφία και υπέγραφε και τα σκηνικά), αυτός ο «Άνεμος» λοιπόν προσέφερε όλα τα καλά και πολλά από τα κακά που είχαν οι μέχρι τώρα ‘μεγάλες δημιουργίες’. 

Είχαμε χρόνια να δούμε μια μεγάλη κλασική ή νεοκλασική ομάδα χορού στην Αθήνα. Από την εποχή του Γιώργου Λούκου, τα υπέροχα Μπαλέτα, που παρέλαυναν στο Ηρώδειο … εξορίστηκαν και παρέμειναν σπίτι τους. Το Μ.Ε.Ο.Κ. μας αποζημίωσε κάπως και το απολαύσαμε.

Μόνο μπράβο για αυτή την αναβίωση (πόσες φορές πια;) του υπερ-ρομαντικού μπαλέτου «Ζιζέλ» από το Κλασικό (ξανά) Χορό-συγκρότημα της Ε.Λ.Σ. Μετά τις 2 σύγχρονες (όχι μοντέρνες, αλίμονο πια) προτάσεις του καινούριου διευθυντή του το συγκρότημα επέστρεψε στα … κλασικά του.