Κινηματογράφος

Η παγκόσμια πρεμιέρα της νέας ταινίας του Τζέιμς Μποντ θα αναβληθεί για τον Νοέμβριο, ανακοίνωσαν σήμερα οι παραγωγοί της, εν μέσω της επιδημίας του κορωνοϊού. Η ταινία No Time to Die, που επρόκειτο να προβληθεί στους βρετανικούς κινηματογράφους στα τέλη Μαρτίου και από τον Απρίλιο σε όλον τον κόσμο, θα κάνει πρεμιέρα στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 12 Νοεμβρίου και κατόπιν σε άλλες χώρες.

«Η επιτυχία στη δημιουργία της τεχνητής νοημοσύνης θα είναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία. Δυστυχώς, μπορεί να είναι και το τελευταίο». Η φράση του Στίβεν Χόκινγκ είναι η εισαγωγή στο ντοκιμαντέρ «iHuman» του Τόνγιε Χέσεν Σε, ένα από τα δέκα συνολικά που θα προβληθούν στο 22ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (5-15 Μαρτίου), στο πλαίσιο του αφιερώματος στην Ανθρωπόκαινο εποχή.

Η Χρυσή Αρκτος απονεμήθηκε στο φιλμ «There is no evil» του Ιρανού Μοχάμαντ Ρασούλοφ.

Ιδρύθηκαν το 1951, μεταξύ άλλων, από τον Αντρέ Μπαζέν: έναν θεωρητικό του σινεμά που, καθώς εισήγαγε τον όρο του «auter» (του σκηνοθέτη-δημιουργού ο οποίος παραμένει αδέσμευτος από τις ορέξεις των παραγωγών), χαρακτηρίστηκε «εμβληματικός». Στις σελίδες τους, έβρισκε κανείς άρθρα των Ζαν-Λικ Γκοντάρ, Φρανσουά Τριφό, Ζακ Ριβέτ, Ερίκ Ρομέρ, αλλά και Λεός Καράξ ή Ολιβιέ Ασαγιάς.

Με το βραβείο της International Confederation of Art House Cinemas (CICAE) βραβεύτηκε το Σάββατο στο Βερολίνο το «Digger» του Τζώρτζη Γρηγοράκη.

Το δικαστικό δράμα με το αστεράτο καστ αναδεικνύει τη μορφή του θρυλικού δικηγόρου Μπράιαν Στίβενσον (Μάικλ Μπ. Τζόρνταν), ο οποίος επί δεκαετίες πολέμησε στα δικαστήρια τις διακρίσεις και τον φυλετικό ρατσισμό, σε κοινότητες όπου τα φαινόμενα αυτά συνέχισαν να υφίσταται και στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία.

Το 22ό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα φιλοξενήσει περισσότερες από 250 μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες.

Ο Βαγγέλης Μουρίκης αποθεώθηκε στην πρεμιέρα της Μπερλινάλε για τον ρόλο του στην ταινία «Digger» του Τζώρτζη Γρηγοράκη.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία, και βραβευμένη στο φεστιβάλ των Καννών, του Σεζάρ Ντίαζ.

Το «First Cow» της Αμερικανίδας Κέλι Ράιχαρντ είναι η καλύτερη ταινία που είδαμε έως τώρα.

Συλλογικά και ατομικά τραύματα μεταφέρονται μέσα στις δεκαετίες.