Αμερικανικό ντάινερ, βράδυ. Οι θαμώνες μασουλάνε μακάρια τα μπέργκερ και τις μπριζόλες τους, όταν ξαφνικά ένας άνδρας (Σαμ Ρόκγουελ), με όψη και ενδυμασία κάπου ανάμεσα σε άστεγο και… τρελό επιστήμονα, εισβάλλει κρατώντας στο χέρι κάτι που μοιάζει με πυροκροτητή. «Είμαι ζωσμένος εκρηκτικά, θα ανατιναχτούμε όλοι», απειλεί πριν συνεχίσει, αποκαλύπτοντας ότι είναι ταξιδιώτης από το (δυστοπικό) μέλλον με αποστολή να στρατολογήσει μια ομάδα «συμπολεμιστών» και μαζί να αποτρέψουν την επικείμενη Αποκάλυψη της τεχνητής νοημοσύνης. Το ευφάνταστο σενάριο του «Good Luck, Have Fun, Don’t Die» –κυκλοφορεί εδώ και λίγες ημέρες στις αίθουσες– υπογεγραμμένο από τον Μάθιου Ρόμπινσον, ανέλαβε να μεταφέρει στην οθόνη ο δημιουργός των «Πειρατών της Καραϊβικής», Γκορ Βερμπίνσκι. Εδώ βέβαια δεν έχει στη διάθεσή του τα πελώρια μπάτζετ της Ντίσνεϊ, αλλά αρκετή εκφραστική ελευθερία.
«Αν καταφέρεις να κάνεις τους ανθρώπους να γελάσουν, τότε αποκτάς άλλη πρόσβαση στο μυαλό τους· όταν νιώθουν ότι τους κάνεις κήρυγμα, η “πόρτα” κλείνει». Γκορ Βερμπίνσκι, σκηνοθέτης
«Η στολή που φοράει ο Σαμ θα μπορούσε να είναι μια μεταφορά για ολόκληρη την ταινία. Τη φτιάξαμε ολόκληρη μόνοι μας. Πήγα και αγόρασα όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μαραφέτια και τα συναρμολόγησα στο τραπέζι. Πηγή έμπνευσης ήταν το “Repo Man” του Αλεξ Κοξ. Κανείς δεν φαίνεται να ζήτησε άδεια για να κάνει αυτή την ταινία. Τα ειδικά εφέ δεν είναι σπουδαία. Ομως δεν έχει καμία σημασία. Αν μπορείς να απαντήσεις στην ερώτηση “Γιατί πρέπει να πεις αυτή την ιστορία”, θα βρεις και έναν τρόπο να το κάνεις ακόμη κι αν γίνει με μαριονέτες», μας λέει ο Αμερικανός σκηνοθέτης, τον οποίο συναντήσαμε στο περασμένο Φεστιβάλ Βερολίνου.
Με τόλμη και χιούμορ
Πράγματι, η ταινία του αντικρίζει με τόλμη και χιούμορ –αν και κάπως σχηματικά– σχεδόν όλους τους τεχνολογικούς τρόμους της εποχής μας, από την τεχνητή νοημοσύνη μέχρι την κυριαρχία των σόσιαλ μίντια. «Σίγουρα υπάρχει ο κοινωνικός σχολιασμός. Και αν καταφέρεις να κάνεις τους ανθρώπους να γελάσουν, τότε αποκτάς άλλη πρόσβαση στο μυαλό τους· όταν νιώθουν ότι τους κάνεις κήρυγμα, η “πόρτα” κλείνει. Εχοντας μεγάλα παιδιά πια, με ενοχλεί η ιδέα ότι αυτό το πράγμα (σ.σ. δείχνει το κινητό) τους λέει πώς πρέπει οι ίδιοι να είναι ένα brand. Αν φτιάχνω ψωμί πρέπει να αξιολογήσεις το ψωμί – είτε σου αρέσει είτε όχι. Πλέον, εσύ είσαι το ψωμί. Το να μεγαλώνεις με αυτή την ιδέα μού φαίνεται εντελώς άρρωστο», παρατηρεί ο Βερμπίνσκι σχετικά με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η κορύφωση της ταινίας του έρχεται όταν ένα παιδί-θαύμα φτάνει να ολοκληρώσει το ΑΙ πρόγραμμα που κατέστρεψε τον κόσμο του «ανθρώπου από το μέλλον», που υποδύεται ο Ρόκγουελ. «Εχω βρεθεί σε πάρα πολλές συναντήσεις με εταιρείες ειδικών εφέ και ταυτόχρονα με ηθοποιούς που σου λένε ότι κλέβουν τη δουλειά τους. Οι εταιρείες και τα στούντιο απαντούν: “Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνουν οι Κινέζοι”. Είναι κάτι σαν τον αγώνα για τα πυρηνικά. Στον δικό μου τομέα, ΑΙ σημαίνει να μπορείς να πεις ένα βράδυ Τετάρτης: “Θέλω να δω τον “Νονό”, σαν να τον είχε σκηνοθετήσει ο Κρις Νόλαν με ομιλούντες βατράχους”. Κάποια στιγμή θα γίνει και θα είναι επιτυχημένο. Ως σκηνοθέτης όμως, αυτό που προσπαθείς απελπισμένα κάθε φορά είναι να μην επαναλάβεις τον εαυτό σου. Ο αλγόριθμος σου λέει, με βάση τα δεδομένα, πρέπει να γίνει αυτό. Αλλά εγώ δεν θέλω να “προβλέπουν” τι θα κάνω. Δεν θέλω να αναπνέεις για εμένα, ούτε να μου γράψεις ένα ποίημα. Πήγαινε να γιατρέψεις τον καρκίνο ή να σταθεροποιήσεις την πυρηνική σύντηξη», σημειώνει εκείνος σχετικά.
Στο επίκεντρο, βέβαια, εδώ βρίσκεται όπως είπαμε ο χαρακτήρας του Σαμ Ρόκγουελ. Ο βραβευμένος με Οσκαρ ηθοποιός φέρνει εις πέρας μια δύσκολη ερμηνεία, η οποία συμπεριλαμβάνει μεγάλους μονολόγους, μπόλικο τρέξιμο και φυσικά την περίφημη χειροποίητη στολή, η οποία ζύγιζε σχεδόν 20 κιλά. «Εχω μια ζώνη με βάρη και έκανα λίγη προπόνηση, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για αυτό το καταραμένο πράγμα που έφτιαξε ο Γκορ», μας λέει γελώντας ο ίδιος. Και συνεχίζει απολαυστικά τα… παράπονα: «Το βάρος δεν ήταν ομοιόμορφα κατανεμημένο. Είχα ένα καρφί στο παπούτσι, σκέτος εφιάλτης. Αλλά ξέρεις κάτι, αυτή ήταν η low budget εκδοχή. Δεν ήταν αυτή που θα φορούσε ο Τομ Κρουζ, για παράδειγμα. Υποθέτω όμως ότι είναι και μια μεταφορά, σαν να κουβαλά το φορτίο επειδή νιώθει τύψεις για τον θάνατο της μητέρας του. Ας πούμε ότι είναι έτσι».
Αφού μας ενημερώνει ότι εκείνος δεν χρησιμοποιεί το Instagram ή «οτιδήποτε από αυτές τις αηδίες», επισημαίνει ότι η τεχνολογική εξέλιξη «θα μπορούσε να πάει στραβά». Παρότι ο ίδιος δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την πολιτική, υποστηρίζει τον κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό της ταινίας, ο οποίος σχετίζεται μεταξύ άλλων και με την οπλοκατοχή: «Ακόμη και το ένα περιστατικό με πυροβολισμούς σε σχολείο είναι υπερβολικά πολύ. Και στις ΗΠΑ κάτι τέτοια γίνονται συνέχεια».
«Γενικώς προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του σινεμά. Ηταν καλό που μέσα στην πανδημία, ο κόσμος μαζεύτηκε για να δει στις αίθουσες ένα φιλμ όπως το καινούργιο “Τοπ Γκαν”». Σαμ Ρόκγουελ, ηθοποιός
Εχοντας συμμετάσχει σε όλων των ειδών τις παραγωγές, από μπλοκμπάστερ μέχρι χαμηλού προϋπολογισμού πρότζεκτ, ο Ρόκγουελ επιχειρεί να κατατάξει την ανεξάρτητη επιστημονική φαντασία του «Good Luck, Have Fun, Don’t Die». Μπορεί μια τέτοια ταινία να βρει το κοινό της; «Το ελπίζω. Θα έλεγα ότι είμαστε κάπου ανάμεσα στη “Ζώνη του λυκόφωτος” και στο “Black Mirror”. Ισως “Black Mirror” με στεροειδή. Κινηματογραφικά μάλλον στοχεύουμε στο κοινό που αγάπησε, π.χ., το “Τα πάντα όλα” (σ.σ. των Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ). Γενικώς προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του σινεμά. Ηταν καλό που ακόμη και μέσα στην πανδημία ο κόσμος μαζεύτηκε για να δει στις αίθουσες ένα φιλμ όπως το καινούργιο “Top Gun». Δεν ξέρω ωστόσο τι θα γίνει με τις μικρότερες, ανεξάρτητες ταινίες. Η δική μας θα ήθελα ιδανικά να τους κάνει να πετάξουν το κινητό από το χέρι τους για δύο ώρες».
