Κάποιοι εξ αυτών ανήκουν στους πραγματικά σπουδαίους. Ορισμένοι ίσως και να αδικούνται σε αυτή τη λίστα, κρίνοντας από την ερμηνεία τους. Σε κάθε περίπτωση, οι New York Times, στην τελική ευθεία προς τα Οσκαρ, επινόησαν μια δική τους κατηγορία: αυτή της χειρότερης διανομής ρόλου. Και επέλεξαν 14 αμφιλεγόμενες περιπτώσεις που αν μη τι άλλο θα προκαλέσουν διαφωνίες.
Υποψηφιότητα 1η: Ο Μπεν Πλατ στον ρόλο ενός «όχι και τόσο νεαρού» μαθητή λυκείου στην ταινία «Dear Evan Hansen» (2021). Ο Πλατ είχε πατήσει τα 27 του οπότε μάλλον δεν θα μπορούσε να πείθει ως έφηβος παρότι στα 23 του είχε υποδυθεί τον ίδιο ρόλο στο θέατρο με μεγάλη επιτυχία.
Υποψηφιότητα 2η: Η Μπλέικ Λάιβλι στον ρόλο μιας «πρώην» χωρίς λόγο ύπαρξης. Θα μπορούσε να ταιριάζει στην ατμόσφαιρα που φιλοτέχνησε ο Μπεν Αφλεκ στο «The Town» (2010). Οι συντάκτες των NYT, όμως, βρήκαν τον ρόλο της, μάλλον, κακογραμμένο και την ίδια ερμηνευτικά μπερδεμένη.
Υποψηφιότητα 3η: Ολη η οικογένεια Γκούτσι στο «House of Gucci» (2021) του Ρίντλεϊ Σκοτ. Αλ Πατσίνο, Lady Gaga, Ανταμ Ντράιβερ, Τζάρεντ Λίτο μαζί – κι όμως τίποτα δεν πήγε καλά. Οπως και συνολικά με το υπερφιλόδοξο φιλμ.
Υποψηφιότητα 4η: Ο μάνατζερ του Ελβις στην ομώνυμη ταινία του Μπαζ Λούρμαν χαμένος στο διάστημα. Στον ρόλο του εμβληματικού «Συνταγματάρχη» Πάρκερ ο Τομ Χανκς έμοιαζε υπερβολικά παραμορφωμένος. Για κάποιους η επιλογή ήταν σύμφυτη με τον μυθικό του χαρακτήρα. Για άλλους απλώς αποτυχία.
Υποψηφιότητα 5η: Οταν η Μισέλ Γιο δεν πάτησε στις νότες του «Wicked» (2024). Η βραβευμένη ηθοποιός, πάντως, είχε προειδοποιήσει τους δημιουργούς της ταινίας ότι το τραγούδι δεν είναι το φόρτε της. Εκείνοι επέμειναν και έτσι η Γιο εμφανίστηκε να υστερεί σημαντικά σε αυτό τον τομέα δίπλα στην Αριάνα Γκράντε και τη Σίνθια Ερίβο.
Υποψηφιότητα 6η: Ο Τομ Κρουζ ως «άβολος» βρικόλακας στο «Interview With the Vampire» (1994) του Νιλ Τζόρνταν. Οχι κακός αλλά σίγουρο υποδεέστερος των Μπραντ Πιτ και Κίρστεν Ντανστ.
Υποψηφιότητα 7η: Για την ανύπαρκτη χημεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο και της Κάμερον Ντίαζ στο «Gangs of New York» (2002). Δεν είναι τυχαίο που έχει εντυπωθεί ο Bill The Butcher του Ντάνιελ Ντέι Λίουις και όχι αυτό το μάλλον αποτυχημένο ρομάντζο από την ταινία του Σκορσέζε.
Υποψηφιότητα 8η: Ο Πολ Μεσκάλ είναι ένας καλός ηθοποιός. Αυτό δεν σημαίνει πως ήταν και ένας καλός «Μονομάχος» στο σίκουελ που γύρισε το 2024 ο Ρίντλεϊ Σκοτ. Ισως αδικείται αν σκεφτεί κανείς πως ο Ντένζελ Ουάσιγκτον επισκιάζει ερμηνευτικά τους πάντες.
Υποψηφιότητα 9η: Η ανυπόφορα βαρετή Ντέιζι Εντγκαρ-Τζόουνς στο «Twisters» του 2024. Χωρίς ζωντάνια, χιούμορ και σεξαπίλ δεν βρίσκει ποτέ χημεία με τον συμπρωταγωνιστή της Γκλεν Πάουελ.
Υποψηφιότητα 10η: Ο Ράμι Μάλεκ υποδύθηκε στην «Νυρεμβέργη» (2025) τον ψυχίατρο που εξέτασε τον Χέρμαν Γκέρινγκ. Δεν φάνηκε ούτε ο ίδιος να συγκινείται ιδιαίτερα, ούτε και το κοινό.
Υποψηφιότητα 11η: «Προσοχή, οργισμένος Γκλεν Πάουελ». Ισως η ένταση που έβγαζε ο -κατά τα άλλα συμπαθής και γοητευτικός- ηθοποιός στο «The Running Man» (2025) να φλέρταρε με το γκροτέσκο επειδή και η ίδια η ταινία δεν είχε προσανατολισμό. Δυστυχώς για τον Πάουελ, αλλά και για τον κάποτε πολλά υποσχόμενο σκηνοθέτη Εντγκαρ Ράιτ.
Υποψηφιότητα 12η: Ο Τζακ Μπλακ είναι αναμφίβολα ταλαντούχος, αλλά για συγκεκριμένες δουλειές. Η μανιέρα του, λοιπόν, δεν μπορούσε να ταιριάξει στον ρόλο του απατεωνίσκου που υποδύθηκε στον «King Kong» (2005). Κάθε σύγκριση, δε, με τους Ειντριεν Μπρόντι και Νάομι Γουοτς είναι περιττή.
Υποψηφιότητα 13η: Στο «Die My Love» (2025) της Λιν Ράμσεϊ τίποτα δεν πήγε καλά. Εκτός ίσως από κάποιες αναλαμπές της -έτσι κι αλλιώς πάντα- μαγνητικής Τζένιφερ Λόρενς. Γιατί, λοιπόν, να πάει καλά η ερμηνεία του Ρόμπερτ Πάτινσον σε έναν ρόλο χωρίς κίνητρα, αρχή, μέση και τέλος;
Υποψηφιότητα 14η: Και μια αντιδημοφιλής άποψη για κατακλείδα: Ο Μάθιου ΜακΚόναχι ήταν -και ερμηνευτικά- χαμένος στο διάστημα στο «Interstellar» (2014) του Κρίστοφερ Νόλαν.
