Η Νύφη! ★★½
ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (2026), 126΄
Σκηνοθεσία: Μάγκι Τζίλενχαλ
Ερμηνείες: Τζέσι Μπάκλεϊ, Κρίστιαν Μπέιλ
Μόλις μερικούς μήνες μετά τον «Φράνκενσταϊν» του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, έρχεται στις αίθουσες το νέο φιλμ της Μάγκι Τζίλενχαλ, η οποία διασκευάζει ελεύθερα τον περίφημο μύθο της Μέρι Σέλεϊ, δίνοντάς του έντονα φεμινιστικές διαστάσεις. Στο μαφιόζικο Σικάγο της δεκαετίας του 1930, ο μοναχικός Φράνκενσταϊν (Κρίστιαν Μπέιλ), που έχει υιοθετήσει το όνομα του πλάστη του, αναζητεί την πρωτοπόρο δρα Ευφρόνιους (Ανέτ Μπένινγκ) προκειμένου να του δημιουργήσει μια σύντροφο. Τελικά οι δυο τους θα δώσουν ζωή σε μια δολοφονημένη νεαρή γυναίκα (Τζέσι Μπάκλεϊ), με την οποία ο… Φρανκ θα ξεκινήσει μια θυελλώδη σχέση. Ταυτόχρονα οι δυο εραστές θα τα βάλουν με διεφθαρμένους αστυνομικούς, τη μαφία, αλλά και τη σκληρή πατριαρχία της εποχής.
Η Τζίλενχαλ παρουσιάζει μια όντως ευφάνταστη ιστορία, γεμάτη κυριολεκτικές και μεταφορικές εκρήξεις. Πρώτη ανάμεσά τους είναι, βέβαια, η παρουσία της Τζέσι Μπάκλεϊ, με την υποψήφια για Οσκαρ πρωταγωνίστρια του «Αμνετ» να μεταμορφώνεται εδώ στην ασυγκράτητη Νύφη, μια πρώην πόρνη, η οποία θα κυριευθεί από το πνεύμα της ίδιας της Μέρι Σέλεϊ (!) και θα επανέλθει στη ζωή για να στοιχειώσει τους άνδρες που την εκμεταλλεύθηκαν. Αεικίνητη, βρωμόστομη και νιχιλίστρια, θα ξεκινήσει –έστω εν αγνοία της– ένα ολόκληρο φεμινιστικό κίνημα, έχοντας στο πλευρό της έναν μάλλον πειθήνιο Φράνκενσταϊν. Τον τελευταίο ερμηνεύει με αρκετή ευαισθησία ο πάντα συνεπής Κρίστιαν Μπέιλ, σε ένα φιλμ που προσπαθεί σκληρά να υιοθετήσει έναν πανκ, αναρχικό χαρακτήρα, ωστόσο ανά στιγμές μοιάζει απελπιστικά στυλιζαρισμένο.
Η τούρτα του προέδρου ★★★
ΔΡΑΜΑ (2025), 102΄
Σκηνοθεσία: Χασάν Χάντι
Ερμηνείες: Μπανίν Αχμάντ Ναΐφ, Ουαχίντ Θάμπετ Χρεϊμπάτ
Πολλά υποσχόμενο σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Ιρακινό Χασάν Χάντι, ο οποίος κέρδισε και δύο βραβεία στο περασμένο Φεστιβάλ Καννών. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1990, στο Ιράκ της απολυταρχικής εξουσίας του Σαντάμ Χουσεΐν και των μεγάλων ελλείψεων σε αγαθά λόγω των διεθνών κυρώσεων. Ενα εννιάχρονο ορφανό κορίτσι κληρώνεται στο σχολείο να ετοιμάσει την υποχρεωτική γενέθλια τούρτα προς τιμήν του προέδρου. Υπό τον φόβο της αυστηρής τιμωρίας σε περίπτωση αποτυχίας, η μικρή μπλέκει σε μια ανεπανάληπτη περιπέτεια, γνωρίζοντας νέους φίλους, αλλά και αντιμετωπίζοντας κινδύνους στην πορεία. Ο Χάντι υιοθετεί σχεδόν υποδειγματικά τη γλυκόπικρη συνταγή του φιλμ που τοποθετεί την παιδική αθωότητα απέναντι στη σκληρότητα του ενήλικου κόσμου. Η αναζήτηση των υλικών για την τούρτα εξελίσσεται σε κανονικό κυνήγι θησαυρού, παρόλο που εδώ ελάχιστα περιθώρια υπάρχουν για το γνωστό παιδικό παιχνίδι. Από την άλλη, εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι κινηματογραφούνται με αξιοθαύμαστη άνεση και ακρίβεια, σε ένα φιλμ που έχει μεν κάποιες σεναριακές ελλείψεις, τις οποίες όμως σε μεγάλο βαθμό ισοσκελίζει με την αυθεντικότητα και την αφοπλιστική ειλικρίνεια που αποπνέει.
Μπιτσκόμπερ ★★★
ΔΡΑΜΑ (2025), 92΄
Σκηνοθεσία: Αριστοτέλης Μαραγκός
Ερμηνείες: Χρήστος Πασσαλής, Αλίκη Ανδρειωμένου
Αργυρός Αλέξανδρος σκηνοθεσίας και βραβείο φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για μια ταινία που εμπνέεται έντονα από το ποιητικό σύμπαν του Νίκου Καββαδία. Ο Ηλίας (Χρήστος Πασσαλής) είναι ένας νέος άνδρας με όνειρο να μπαρκάρει για τις ανοιχτές θάλασσες ακολουθώντας τα χνάρια του ναυτικού πατέρα του. Οταν με τρόπο σχεδόν θαυμαστό, θα βρεθεί μπροστά στο λείψανο ενός καραβιού σε κάποια ακτή, θα στρατολογήσει μια ομάδα από ονειροπόλους και τυχοδιώκτες, προκειμένου να το επισκευάσουν και με αυτό να ξεφύγουν από τις βαλτωμένες ζωές τους. «Μπιτσκόμπερ», κατά τον Καββαδία, είναι εκείνος που, παρά την παθιασμένη αγάπη του για τη θάλασσα, αδυνατεί να γίνει επαγγελματίας ταξιδευτής. Με αυτό το σχεδόν φιλοσοφικό μοτίβο σαν αφετηρία και τα γράμματα του σπουδαίου λογοτέχνη για πυξίδα, ο Αριστοτέλης Μαραγκός δημιουργεί ένα ιδιαίτερο φιλμ πάνω στην εμμονική ενατένιση, στο βάρος της κληρονομιάς και στους τρελούς οραματιστές. Η αισθητική και σεναριακή προσέγγισή του είναι καθαρά σινεφίλ, όμως, τουλάχιστον κατά το μείζον, αυτό απλώς προσθέτει στη γοητεία του συνόλου.
Στον κόσμο των ζώων ★★★
ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ (2026), 105΄
Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Τσονγκ
Ακούγονται: Πάιπερ Κούρντα, Μπόμπι Μιούνιχαν
Η κοινοπραξία της Ντίσνεϊ και της Pixar φέρνει την τεχνητή νοημοσύνη στο ζωικό βασίλειο. Οταν οι επιστήμονες ανακαλύπτουν τον τρόπο να μεταφέρουν την ανθρώπινη συνείδηση σε ρομποτικά ζώα που μοιάζουν αληθινά, οι άνθρωποι αποκτούν πλέον τη δυνατότητα να επικοινωνούν απευθείας με τα ζώα. Κάπως έτσι η νεαρή Μέιμπελ θα εκμεταλλευθεί την τεχνολογία, ξεκινώντας ένα ταξίδι γνώσης και συγκινήσεων στον κόσμο της φύσης. Με (ως συνήθως) προσεγμένο animation και χιουμοριστικές πινελιές που απευθύνονται και σε λίγο μεγαλύτερα… παιδιά, η Pixar παρουσιάζει άλλο ένα αξιόλογο φιλμ, το οποίο πάντως δεν φτάνει την καλώς εννοούμενη παλαβομάρα παλιότερων παραγωγών της.
Madonnas ★★½
ΔΡΑΜΕΝΤΙ (2025), 75΄
Σκηνοθεσία: Λάκης και Αρης Ιωνάς
Ερμηνείες: Τζωρτζίνα Λιώση, Νάνσυ Μπούκλη
Οι πάντα ανήσυχοι αδελφοί Ιωνά (The Callas) αντιστρέφουν χιουμοριστικά τα στερεότυπα φύλου και σεξουαλικότητας σε ένα «χειροποίητο» φιλμ με φρέσκους πρωταγωνιστές. Δύο νεαρές φίλες ταξιδεύουν με ένα παλιό τροχόσπιτο στην καλοκαιρινή ελληνική επαρχία. Κάπου εκεί συλλαμβάνουν την ιδέα να το μετατρέψουν σε κινούμενο οίκο ανοχής αποκλειστικά για γυναίκες, αναζητώντας πλέον κάποιον αρσενικό… εργαζόμενο. Τελικά θα τον βρουν στο πρόσωπο ενός λιγομίλητου ταξιδιώτη, ωστόσο τα πράγματα δεν θα πάνε ακριβώς όπως τα σχεδίαζαν.
