Με την αφοπλιστική της ερμηνευτική άνεση σου δίνει την αίσθηση πως θα μπορούσε να παίξει κάθε απαιτητικό και διαφορετικό ρόλο που ανέλαβε οποιαδήποτε άλλη επίσης εξαιρετική ηθοποιός αυτής της γενιάς, όπως η Εμα Στόουν ή η λίγο νεότερη αυτών Ζεντάγια. Και ενώ άνετα φαντάζεται κανείς την Τζέσι Μπάκλεϊ να επιδίδεται στη θεατρικότητα μιας Μπέλα Μπάξτερ ή να στάζει βιτριολικό φαρμάκι ως μήλον της έριδος στο «Challengers», δύσκολα θα φανταζόταν κανείς κατά αναλογία την πολύ εκφραστική Εμα Στόουν να αποδίδει με τέτοια κοφτερή ευγένεια έναν ρόλο σαν αυτόν της Ανιες στο «Αμνετ» της Κλόε Ζάο.
Είναι αυτή η κινηματογραφική ερμηνεία της Τζέσι Μπάκλεϊ που όχι μόνο έκανε πολλά σινεφίλ πηγαδάκια τους τελευταίους μήνες να κάνουν λόγο για την καλύτερη ηθοποιό της γενιάς της, αλλά και επέτρεψαν στην 36χρονη Ιρλανδή να κάνει το άλμα από πιο ανεξάρτητους και στρυφνούς ρόλους και ταινίες προς την αναγνώριση των μεγάλων σαλονιών του Χόλιγουντ.
Και όχι άδικα: στο «Αμνετ», ενώ φαινομενικά παίζει έναν χαρακτήρα προορισμένο να λειτουργεί επικουρικά στον πρωταγωνιστικό Σαίξπηρ (Πολ Μεσκάλ), η Μπάκλεϊ/Ανιες αναποδογυρίζει ολόκληρη την οπτική της ταινίας και την κουβαλάει στις πλάτες της. Και την κάνει έτσι πρώτα και κύρια μια ταινία γύρω από τη γυναικεία εμπειρία -της μητρότητας, της συντροφικότητας, της οδύνης- και έπειτα μια ταινία για το πώς ο Σαίξπηρ έγραψε τον «Αμλετ», εμπνευσμένος από τον χαμό του γιου του.
Η ιστορία του «Αμλετ» μέσα από τη γυναικεία εμπειρία
Η ωμότητα και το διαπεραστικό συναισθηματικό βάθος που μπόρεσε να εκφράσει η Μπάκλεϊ ακόμα και με απλά βλέμματα σε στοιχειώνουν – ειδικά στην τελευταία σκηνή του «Αμνετ», που μοιάζει ακόμα πιο εντυπωσιακή αν αναλογιστεί κανείς πως γεννήθηκε όλη όταν η ηθοποιός αυτοσχεδίασε και απλώς άπλωσε το χέρι της προς τη θεατρική σκηνή της δράσης.
Ολα αυτά δεν παύουν να αναγνωρίζονται και θεσμικά ξανά και ξανά το τελευταίο διάστημα, κατά το οποίο η Τζέσι Μπάκλεϊ… συλλέγει βραβεία για τη σημαντικότερη ερμηνεία της καριέρας της ως τώρα. Στις Χρυσές Σφαίρες απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού σε Δραματική Ταινία, από τα βρετανικά BAFTA έφυγε με αυτό της Καλύτερης Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο, ενώ πριν από λίγα 24ωρα τα Actors Awards επίσης την αναγνώρισαν με το βραβείο Γυναίκας Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο.
Αν θεωρήσουμε πως όλα αυτά τα βραβεία που παραδοσιακά προηγούνται των Οσκαρ τους πρώτους μήνες κάθε χρόνου αποτελούν λίγο-πολύ μια προοικονομία για όσα συμβαίνουν στη συνέχεια στη λαμπερή τελετή της Αμερικανικής Ακαδημίας, τότε όλα συνωμοτούν ώστε σε λίγες μέρες η Τζέσι Μπάκλεϊ να έχει στη συλλογή της και το πρώτο της Οσκαρ, με το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου που διεκδικεί.
Οχι πως δεν έχει ισχυρό ανταγωνισμό – κάποιες, μάλιστα, από τις συνυποψήφιές της συμπτωματικά έχουν κάτι από το σύμπαν και τον ρόλο της. Οπως η επίσης εξαιρετική Ρόουζ Μπερν, που στο «Αν είχα πόδια, θα σε κλωτσούσα» ερμηνεύει μια σύγχρονη αυτή τη φορά μαμά που δεν αφήνει τον εαυτό της να δει πόσο καλά τα πάει με την κόρη της. Ή η Ρενάτα Ρέινσβε, που με ανάλογη ερμηνευτική λεπτότητα όπως αυτή της Μπάκλεϊ (όμως όχι με τόση εσωτερική ένταση) υποδύεται μια απογοητευμένη κόρη στη «Συναισθηματική αξία» (την κουίντα συμπληρώνουν η Εμα Στόουν για το «Βουγονία» και η Κέιτ Χάντσον για το «Song Sung Blue»).
Το «ανεξάρτητο» κορίτσι που μεταμορφώνεται σε σταρ
Ομως, τώρα είναι η ώρα της Τζέσι Μπάκλεϊ περισσότερο από ποτέ. Δεν είναι η πρώτη φορά που διεκδικεί Οσκαρ, μιας και βρέθηκε επίσης υποψήφια και το 2022 για τον (Β΄ Γυναικείο) ρόλο της στη «Χαμένη κόρη» (2021) στο πλάι της Ολίβια Κόλμαν. Και ενώ η συμμετοχή της στην κινηματογραφική παραγωγή του Netflix δεν ήταν η μόνη σε ένα πιο εμπορικό κινηματογραφικό τερέν, τα προηγούμενα χρόνια η Τζέσι Μπάκλεϊ έμοιαζε να ανήκει επί της ουσίας σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν πιο ανεξάρτητο, χαμηλόφωνο, ενίοτε και λίγο «περίεργο», που ομολογουμένως της ταίριαζε γάντι.
Εξού και η «θητεία» σε στούντιο όπως αυτό της A24 (πριν αυτό διαβεί τα Οσκαρ με το «Τα Πάντα Ολα»), όπου υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Αλεξ Γκάρλαντ ανέλαβε και πάλι έναν ρόλο βαθιά ψυχαναλυτικό και γυναίκειο στο «Men» (2022). Διόλου τυχαία, ο πλέον εσωστρεφούς απεύθυνσης σκηνοθέτης Τσάρλι Κάουφμαν την εμπιστεύτηκε για δύο ταινίες του: το απαιτητικό και σχεδόν «λιντσικό» «Σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος» (2020), αλλά και το μικρού μήκους ποιητικό εγχείρημα του «How to shoot a ghost» (2025), που ο Αμερικανός σκηνοθέτης γύρισε μαζί με την Eva H.D. στην Αθήνα – η Μπάκλεϊ εδώ είναι μια φωτογράφος/φάντασμα με μπλε μαλλιά που περιδιαβαίνει με μελαγχολικές λέξεις την γκρίζα Αθήνα. Και πολλοί μπορεί να τη θυμάστε αμυδρά από τη μικρή οθόνη και το «Τσέρνομπιλ» (2019), όπου σχετικά αγνώριστη λόγω μαλλιού υποδύεται τη Λουντμίλα Ιγκνατένκο, γυναίκα ήρωα πυροσβέστη.
Αυτή τη στιγμή στις αίθουσες μπορεί κανείς να δει και μια εντελώς διαφορετική Τζέσι Μπάκλεϊ που παίζει με το γκροτέσκο και το διασκεδάζει στο πλάι του (Φρανκενστάιν) Κρίστιαν Μπέιλ στο «Bride!», που σκηνοθετεί η παλιά γνώριμή της από τη «Χαμένη κόρη», η Μάγκι Τζίλενχαλ. Παραλαμβάνοντας, πάντως, πριν από λίγες μέρες το BAFTA της, η Τζέσι Μπάκλεϊ είπε συγκινημένη και με το χαρακτηριστικό λοξό μειδίαμα που κάνει με τα χείλη της πως, πέρα από όλα αυτά, ο σημαντικότερος ρόλος που έχει αναλάβει έως τώρα στη ζωή της είναι αυτός της μαμάς της κόρης της. Κάτι μας λέει όμως ότι έχει πολλούς ακόμα σπουδαίους ρόλους να παίξει.
