Σε μια αίθουσα γεμάτη κάθε επισημότητα και τη βασίλισσα Ελισάβετ έτοιμη να σε χρίσει ιππότη, τι μπορεί να πάει πραγματικά στραβά; Να φωνάξεις «F**k the Queen». Για τους περισσότερους από εμάς κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με τον πιο ντροπιαστικό εφιάλτη, αλλά για ανθρώπους σαν τον Τζον Ντέιβιντσον αποτελεί καθημερινότητα από την εφηβεία του μέχρι και σήμερα, που βρίσκεται αισίως στα 54 του χρόνια.
Ανήκει στο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που πάσχει από σύνδρομο Τουρέτ και, συγκεκριμένα, στην ακόμα πιο σπάνια περίπτωση των πασχόντων από τη λεγόμενη «κοπρολαλία», δηλαδή το τικ κατά το οποίο το άτομο εξαπολύει ακατάσχετα και χωρίς να μπορεί να ελέγξει βωμολοχίες και λεκτικές προσβολές, που συχνά συνοδεύονται από σπασμούς στο πρόσωπο και βίαιες κινήσεις. Ο Σκωτσέζος, έχοντας περάσει αρκετές δυσκολίες ο ίδιος με την έλλειψη ενημέρωσης και ορατότητας γύρω από το σύνδρομο Τουρέτ, δραστηριοποιήθηκε για να το ανατρέψει και έγινε ένας από τους πλέον μάχιμους ακτιβιστές της χώρας του.
Πέρυσι η ιστορία του έφτασε σε ακόμα περισσότερους ανθρώπους μέσα από την ταινία του Κερκ Τζόουνς «I Swear», που με κινηματογραφικό όχημα τον κοινωνικό ρεαλισμό αφηγήθηκε με τρυφερότητα και σε σημεία με «εύκολη» συγκίνηση μια ιστορία προορισμένη να εμπνέει. Η ταινία έφυγε από τα BAFTA το βράδυ της Κυριακής με 3 βραβεία, αυτό για το Κάστινγκ και δύο ακόμα που δικαιωματικά απέσπασε ο πρωταγωνιστής Ρόμπερτ Αραμάγιο. Το βραβείο Ανερχόμενου Σταρ (για το οποίο μάλιστα ψήφισε το κοινό), αλλά και αυτό για τον Καλύτερο Ανδρικό Ρόλο, παραμερίζοντας ερμηνείες-φαβορί όπως αυτές του Λεονάρντο Ντι Κάπριο για το «Μια Μάχη Μετά την Αλλη», του Τιμοτέ Σαλαμέ για το «Marty Supreme», αλλά και του υποτιμημένου Ιθαν Χοκ για το «Blue Moon», που και ως ταινία πήρε λιγότερη δόξα από όση άξιζε.
Από τις σχολικές παραστάσεις στα BAFTA
Τον θαυμασμό του για τον τελευταίο έδειξε και ο ίδιος ο Ρόμπερτ Αραμάγιο, ανεβαίνοντας στη σκηνή του Royal Festival Hall του Λονδίνου, παραλαμβάνοντας το δεύτερο από τα δύο βραβεία του, σε μια βραδιά που, μπορεί το «Μία Μάχη Μετά την Αλλη» να έφυγε με 6 βραβεία, αλλά ο 33χρονος ηθοποιός ήταν το πρόσωπο που ξεχώρισε αναπάντεχα. Για την ακρίβεια, θυμήθηκε τα χρόνια των σπουδών του στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, από τα οποία κουβαλά τα λόγια μιας διάλεξης του Ιθαν Χοκ για τον τρόπο που ένας ηθοποιός πρέπει να διαφυλάσσει τον εαυτό του από όσα μπορούν να τον βλάψουν.
Ο Ρόμπερτ Αραμάγιο μπορεί να εξάσκησε τη βαριά σκωτσέζικη προφορά του για τις ανάγκες του «I Swear», η δική του ωστόσο προέρχεται από το Γιορκσάιρ, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Το ασυνήθιστο για Βρετανό επώνυμό του οφείλεται στην ισπανική καταγωγή από τη μεριά του πατέρα του – με τον οποίο μοιάζουν εκπληκτικά, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει βλέποντας τον δεύτερο να πανηγυρίζει περήφανα στα σχετικά πλάνα από τα BAFTA.
Το «μικρόβιο» της υποκριτικής ξεκίνησε να αναπτύσσεται ήδη από την παιδική ηλικία του Αραμάγιο, οπότε και άρχισε να αναλαμβάνει ρόλους σε σχολικές παραστάσεις, ενώ στα 10 του χρόνια εντάχθηκε στον θίασο του Hull Truck Youth Theatre. Φοίτησε και στη Δραματική Σχολή της Οξφόρδης, πριν περάσει την πόρτα του Τζούλιαρντ, στο οποίο ο ρόλος του ως Αλεξ στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» στο πλαίδιο των σπουδών του, του εξασφάλισε τους πρώτους επαγγελματικούς του ρόλους.
Πολλοί ενδεχομένως να τον θυμάστε από την έκτη σεζόν του «Game of Thrones», όπου και υποδύθηκε τη νεαρή εκδοχή του Ενταρντ Σταρκ, ενώ έπεται ένας ακόμα ρόλος του στο τερέν της φαντασίας ως Ελροντ στην επερχόμενη σειρά «The Lord of the Rings: The Rings of Power». Μετά και τις συμμετοχές του με μικρούς ρόλους σε ταινίες όπως το «Nocturnal Animals», το «Empty Man» αλλά και το περσινό «Palestine 36», ο ερμηνευτικός χώρος που του δόθηκε στο «I Swear» ήταν και αυτός που επέτρεψε στον Ρόμπερτ Αραμάγιο να ξεδιπλώσει για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό τις δυνατότητές του.
Ζώντας με τον Τζον Ντέιβιντσον
Το στοίχημα ήταν μεγάλο: από τη μία, καλούνταν να ερμηνεύσει έναν ήρωα το σύνδρομο του οποίου απαιτεί μια ιδιαίτερα λεπτή ισορροπία. Την οποία και πέτυχε: δεν άφησε τα επαναλαμβανόμενα τικ του να δημιουργήσουν μια αίσθηση μανιέρας, ενώ αγκάλιασε και την ελαφρά κωμικότητα που αντικειμενικά μπορεί να προκαλεί μια βωμολοχία στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, χωρίς να καταλήγει ποτέ κραυγαλέα. Και, από την άλλη, ο Αραμάγιο είχε την αποστολή να ερμηνεύσει ένα αληθινό πρόσωπο με τις συγκρίσεις που κάτι τέτοιο συνεπάγεται, και μάλιστα σε στιγμιότυπα που σε πολλές περιπτώσεις συνέβησαν ακριβώς έτσι, όπως μαρτυρούν και τα αποσπάσματα από διάφορα ντοκιμαντέρ για τον Τζον Ντέιβιντσον που συνοδεύουν τους τίτλους τέλους της ταινίας.
Δεν άφησε τα επαναλαμβανόμενα τικ του να δημιουργήσουν μια αίσθηση μανιέρας, ενώ αγκάλιασε και την ελαφρά κωμικότητα που αντικειμενικά μπορεί να προκαλεί μια βωμολοχία στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, χωρίς να καταλήγει ποτέ κραυγαλέα.
Το δεύτερο μάλλον αποδείχθηκε ατού για τον Ρόμπερτ Αραμάγιο, ο οποίος πέρασε πολύ χρόνο στο πλάι του αληθινού Τζον Ντέιβιντσον: συζήτησε πολύ μαζί του και επεδίωξε να τον καταλάβει μέσα από τις απλές, καθημερινές του στιγμές, όπως είναι ένα απόγευμα στον καναπέ με ποδοσφαιρικό ματς στην τηλεόραση. Μαζί προσπάθησε να καταλάβει και τον ίδιο τον τόπο του, το Γκάλασιλς της Σκωτίας, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του. Μάλιστα επισκέφθηκε πολλές φορές μαζί με τον Ντέιβιντσον το κοινοτικό κέντρο του τόπου του, το οποίο υπήρξε και ο πυρήνας της δράσης του και το μέρος από όπου ξεκίνησαν όλα για τις διεκδικήσεις του.
Οπως έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις του ο ηθοποιός, επιστράτευσε σε αρκετές περιπτώσεις τον αυτοσχεδιασμό για τις ανάγκες του ρόλου, μια και στην πραγματικότητα αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος που μπορούσε να τον προσεγγίσει. Η ένταση των εκδηλώσεων του Τουρέτ διαφέρουν ανάλογα την κατάσταση που καλείται να αντιμετωπίσει το άτομο – όπως θα αντιληφθεί κανείς και από το «I Swear», οι στρεσογόνες καταστάσεις οδηγούν σε πολύ πιο έντονα επεισόδια, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που το άτομο με Τουρέτ αυτοαναιρεί την ίδια στιγμή όσα λεκτικά προηγήθηκαν, ενώ μπορεί και να γελάσει το ίδιο με τα λεγόμενά του. Επομένως, η ευελιξία ήταν απαραίτητο εργαλείο για τον Ρόμπερτ Αραμάγιο, που με την ερμηνεία του έκανε ένα κατά τ’ άλλα συμβατικό δράμα να ανελιχθεί υψηλότερα από τον «μέσο όρο».
Οπως δήλωσε και μια παλαιότερη δασκάλα του σε σχετικό ρεπορτάζ του Guardian, «η επιτυχία του δεν προκαλεί καμία έκπληξη». Αναμένουμε λοιπόν με ενδιαφέρον όσες ακόμα θα ακολουθήσουν.
