Pillion ★★★
∆ΡΑΜΑ (2025), 103΄
Σκηνοθεσία: Χάρι Λάιτον
Ερμηνείες: Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Χάρι Μέλινγκ
Ρηξικέλευθο ντεμπούτο για τον Βρετανό Χάρι Λάιτον, με ένα queer BDSM ρομάντζο (!), το οποίο βραβεύτηκε για το σενάριό του στο περασμένο Φεστιβάλ Καννών. Ενας ντροπαλός νεαρός (Χάρι Μέλινγκ) γνωρίζει τυχαία έναν τρομερά γοητευτικό μοτοσικλετιστή (Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ), ξεκινώντας μαζί του μια ερωτική σχέση ως «υποτακτικός», που θα του αλλάξει τη ζωή. Υποδεικνύοντας ότι η αγάπη και η τρυφερότητα μπορούν να γεννηθούν ακόμα και υπό τις πιο παράξενες συνθήκες, ο Λάιτον αφηγείται με κέφι και τόλμη μια εντελώς εναλλακτική ερωτική ιστορία.
Εκεί η σκληρότητα εναλλάσσεται με τη σέξι διάθεση, το πικάντικο χιούμορ και τελικά μια διαφορετικού είδους ευαισθησία, που μπορεί να συγκινήσει βαθιά τον θεατή.
Εκτός από το σενάριο πάντως, βασικό ατού της ταινίας είναι οι δύο πρωταγωνιστές: από τη μια ο υπέροχος Χάρι Μέλινγκ τον οποίο έχουμε δει να ξεδιπλώνει το ταλέντο του και στο «Harvest» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη· και από την άλλη ο ακομπλεξάριστος Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, ο οποίος θέτει το εντυπωσιακό παρουσιαστικό του στην υπηρεσία της ταινίας, περιφρονώντας οποιοδήποτε ομοφοβικό στερεότυπο.
Κατά τα λοιπά, εδώ έχουμε βρυχώμενες μηχανές μεγάλου κυβισμού, δερμάτινες στολές, τατουάζ και ροκ εν ρολ: όλη η «μάτσο» εικονοποιία αντιστρέφεται παιχνιδιάρικα, σε ένα φιλμ που έχει σίγουρα και τις άγουρες πλευρές του, ωστόσο φέρνει αναμφισβήτητα φρέσκο αέρα σε ένα κορεσμένο είδος.
Οικογένεια προς ενοικίαση ★★½
∆ΡΑΜΕΝΤΙ (2025), 109΄
Σκηνοθεσία: Χικάρι
Ερμηνείες: Μπρένταν Φρέιζερ, Τακεχίρο Χίρα
Μία από τις πιο feelgood ταινίες των τελευταίων μηνών έρχεται αυτή την εβδομάδα για να μας ταξιδέψει στην πάντα γοητευτική Ιαπωνία. Εκεί ο Φίλιπ (Μπρένταν Φρέιζερ), ένας βαλτωμένος Αμερικανός ηθοποιός που αναζητά σκοπό στη ζωή του, δέχεται μια πολύ ασυνήθιστη επαγγελματική πρόταση: να εργαστεί για μια ντόπια εταιρεία «ενοικιαζόμενων οικογενειών», υποδυόμενος τον ρόλο (πατέρας, αδελφός, σύζυγος κτλ.) που χρειάζεται ο εκάστοτε πελάτης. Καθώς ωστόσο αναπτύσσει όλο και πιο ισχυρούς δεσμούς με τους τελευταίους, «θέατρο» και πραγματικότητα συμπλέκονται με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.
Επειτα από τη συγκλονιστική «Φάλαινα» και το βραβείο Οσκαρ, ο Μπρένταν Φρέιζερ βρίσκεται να πρωταγωνιστεί σε έναν πολύ πιο ανάλαφρο ρόλο ως «χαμένος στη μετάφραση», σε μια Ιαπωνία πάντως λιγότερο μυστηριώδη και μελαγχολική από εκείνη του Μπιλ Μάρεϊ στο διάσημο φιλμ της Σοφίας Κόπολα. Από την άλλη, τη συγκεκριμένη ιστορία του συγγενούς προς ενοικίαση την έχουμε σίγουρα ξαναδεί στη μεγάλη οθόνη, αν και η ταινία της ανερχόμενης Χικάρι («Beef») την αφηγείται με ιδιαίτερη τρυφερότητα και ευαισθησία. Με λίγο περισσότερη σεναριακή τόλμη, θα ήταν ακόμα καλύτερη και ίσως λιγότερο… αμερικανική, με όλες τις θετικές έννοιες του όρου.
Αρκό ★★★½
ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ (2025), 87΄
Σκηνοθεσία: Ουγκό Μπιενβενού
Ακούγονται: Ζωή Κατσάτου, Ελενα ∆αλακούρα
Υποψήφιο για το Οσκαρ καλύτερου animation, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Γάλλου Ουγκό Μπιενβενού παντρεύει όμορφα την κλασική επιστημονική φαντασία με επίκαιρα μηνύματα περί τεχνητής νοημοσύνης και προστασίας του περιβάλλοντος. Ο Αρκό, ένα αγόρι από το μακρινό μέλλον, όπου το ταξίδι στον χρόνο είναι πλέον εφικτό, πηγαίνει κατά λάθος πίσω στο έτος 2075. Εκεί συναντά την Ιρις, ένα μοναχικό κορίτσι με το οποίο θα πιάσει φιλία· μαζί θα ψάξουν τρόπο για να επιστρέψει ο Αρκό στην εποχή του, καθώς ο χρόνος λιγοστεύει και η περιβαλλοντική καταστροφή απειλεί τον πλανήτη.
Ο αιχμάλωτος ★★½
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ (2025), 134΄
Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Αμενάμπαρ
Ερμηνείες: Χούλιο Πένια, Αλεσάντρο Μπόργκι
Ο βραβευμένος με Οσκαρ Αλεχάντρο Αμενάμπαρ («Η θάλασσα μέσα μου») επιστρέφει για να μας αφηγηθεί την ιστορία του νεαρού Μιγκέλ ντε Θερβάντες, πριν εκείνος εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Βρισκόμαστε στο 1575 και ο 28χρονος Θερβάντες, στην υπηρεσία του ισπανικού ναυτικού, βρίσκεται αιχμάλωτος Οθωμανών κουρσάρων στο Αλγέρι. Η διέξοδος θα βρεθεί μέσα από το ασύγκριτο ταλέντο του στην αφήγηση ιστοριών, το οποίο θα φτάσει μέχρι τα αυτιά του Χασάν, του αινιγματικού Μπέη του Αλγερίου. Οι δύο άνδρες θα αναπτύξουν τελικά μια ιδιότυπη σχέση, μέσα σε ένα άκρως επικίνδυνο περιβάλλον, καθώς ο Θερβάντες ξεκινάει να σχεδιάζει πώς θα κερδίσει την ελευθερία του. Ο Αμενάμπαρ πετυχαίνει να μας μεταφέρει πειστικά στην ατμόσφαιρα της εποχής, ξεναγώντας μας σε ένα χαώδες Αλγέρι, βυθισμένο στην αγριότητα και την αμαρτία. Πέρα βέβαια από τον γοητευτικό οριενταλισμό, η ταινία του ασχολείται βασικά με τον (θρυλούμενο) σεξουαλικό προσανατολισμό του Θερβάντες, με τρόπο μάλλον συμβατικό, αντί να ρίξει το βάρος στο πολύ πιο ενδιαφέρον θέμα της γέννησης ενός λογοτεχνικού γίγαντα, το οποίο βλέπουμε μόνο στην επιφανειακή εκδοχή του.
Θανάσιμη απειλή ★★
ΜΑΥΡΗ ΚΩΜΩ∆ΙΑ (2026), 99΄
Σκηνοθεσία: Τζόνι Κάμπελ
Ερμηνείες: Τζο Κέρι, Λίαμ Νίσον
Μια σύγχρονη ταινία καταστροφής με χιουμοριστικό περιτύλιγμα και αύρα b-movie έρχεται επίσης αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες. Οταν ένας ραγδαία μεταδοτικός και μεταλλασσόμενος μύκητας ξεφεύγει από μια σφραγισμένη εγκατάσταση, δύο νεαροί υπάλληλοι και ένας βετεράνος πράκτορας βιοτρομοκρατίας θα ενώσουν τις δυνάμεις τους, προκειμένου να σώσουν την ανθρωπότητα από τον αφανισμό. Ο γνωστός μας από το «Stranger Things» Τζο Κέρι συναντά τον αμίμητο Λίαμ Νίσον, σε ένα φιλμ που (ορθά) δεν παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του, ωστόσο δεν έχει να επιδείξει και τίποτα περισσότερο από ένα συνονθύλευμα σεναριακών αλμάτων και μέτριων ειδικών εφέ.
