Ο μυστικός πράκτορας ★★★½
ΔΡΑΜΑ (2025), 160΄
Σκηνοθεσία: Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο
Ερμηνείες: Βάγκνερ Μόουρα, Γκάμπριελ Λεόνε
Δύο Χρυσές Σφαίρες και τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες για το φιλμ του Βραζιλιάνου Κλέμπερ Μεντόζα Φίλιο, ο οποίος κέρδισε επίσης το βραβείο σκηνοθεσίας στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών. Εδώ ταξιδεύουμε στο 1977, με τη χώρα της Λατινικής Αμερικής να βρίσκεται υπό στρατιωτική δικτατορία και τον Μαρσέλο, ένα δάσκαλο με μυστηριώδες παρελθόν, να εγκαθίσταται στην πόλη Ρεσίφε, ελπίζοντας να επανενωθεί με τον γιο του.
Γρήγορα, όμως, θα καταλάβει ότι οι δυνάμεις του καθεστώτος, επίσημες και παρακρατικές, βρίσκονται στο κατόπι του και πλέον η ζωή του απειλείται.
Συνεχίζοντας στον δρόμο που χάραξε το πρόσφατο «Είμαι ακόμα εδώ» του Βάλτερ Σάλες, ο Φίλιο δημιουργεί ένα ακόμα πιο περίτεχνο –και περίπλοκο– φιλμ πάνω στην περίοδο της βραζιλιάνικης στρατιωτικής δικτατορίας.
Το συλλογικό τραύμα ενός ολόκληρου λαού από τη στρατιωτική δικτατορία υπάρχει εν σπέρματι στην προσωπική ιστορία του πρωταγωνιστή, τον οποίο ερμηνεύει ιδανικά ο Βάγκνερ Μόουρα, αναμφισβήτητα στην κορυφαία ερμηνεία της καριέρας του.
Η υπέροχη φωτογραφία, η μουσική και τα (ευπρόσδεκτα) στοιχεία μαγικού ρεαλισμού συνθέτουν ένα γοητευτικό σύνολο, το οποίο σε επίπεδο πλοκής θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη συνοχή, ωστόσο αποζημιώνει με το συναρπαστικό φινάλε· εκεί εξελίσσεται σε κανονικό θρίλερ, αιματοβαμμένο και γεμάτο σασπένς, πριν κλείσει συγκινητικά τη μακροσκελή αφήγησή του.
Ανεμοδαρμένα ύψη ★★
ΔΡΑΜΑ ΕΠΟΧΗΣ (2026), 136΄
Σκηνοθεσία: Εμεραλντ Φενέλ
Ερμηνείες: Μάργκο Ρόμπι, Τζέικομπ Ελόρντι
Η πολυαναμενόμενη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος της Εμιλι Μπροντέ, διά χειρός Εμεραλντ Φενέλ («Promising Young Woman»). Κάπου στην (όντως) ανεμοδαρμένη βρετανική εξοχή του 19ου αιώνα, ο ορφανός Χίθκλιφ (Τζέικομπ Ελόρντι) αναπτύσσει ισχυρό δεσμό με την Κάθι (Μάργκο Ρόμπι), κόρη του ξεπεσμένου αριστοκράτη πατριού του. Οταν όμως εκείνη θα φύγει για να παντρευτεί έναν ζάπλουτο γείτονα, θα ξεκινήσει ένας θυελλώδης απαγορευμένος έρωτας με εντελώς απρόβλεπτες συνέπειες.
Η Φενέλ αποφασίζει να δώσει ποπ χαρακτήρα στην ιστορία της Μπροντέ, ξεφεύγοντας εντελώς από τον βρετανικό ακαδημαϊσμό, που συχνά έχουμε δει σε παρόμοια δράματα εποχής.
Αυτό από μόνο του δεν είναι αρνητικό –γεννάει μάλιστα κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες αισθητικά ιδέες–, ωστόσο το φιλμ συνολικά αποτυγχάνει να αποδώσει τη μεγάλη σημασία του λογοτεχνικού προτύπου του.
Γιατί τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» είναι ένα σπουδαίο έργο; Αυτό το ερώτημα δεν απαντάται ποτέ· αντιθέτως, στο απόλυτο προσκήνιο μπαίνει ο επικός έρωτας των δύο λαμπερών πρωταγωνιστών, με τα μπρος και τα πίσω του, τις (υποτιθέμενα) τολμηρές ερωτικές σκηνές του και έναν βαρύγδουπο μελοδραματισμό, ασορτί με τη συγκυρία της κυκλοφορίας της ταινίας ενόψει Αγίου Βαλεντίνου.
Ο δρόμος του εγκλήματος ★★★
ΘΡΙΛΕΡ (2026), 140΄
Σκηνοθεσία: Μπαρτ Λέιτον
Ερμηνείες: Κρις Χέμσγουορθ, Μαρκ Ράφαλο, Χάλι Μπέρι
Ο δημιουργός του διασκεδαστικού «American Animals», Μπαρτ Λέιτον, επιστρέφει με ένα κλασικό θρίλερ καταδίωξης, το οποίο διαθέτει και μια πλειάδα αστέρων σε πρωταγωνιστικούς και δεύτερους ρόλους. Ενας τρομερά αποτελεσματικός κλέφτης (Κρις Χέμσγουορθ) αντιμετωπίζει ένα απρόοπτο, ενώ ταυτόχρονα η πορεία του διασταυρώνεται με εκείνη της Σάρον (Χάλι Μπέρι), μιας δυσαρεστημένης ασφαλίστριας, με την οποία θα αναγκαστεί να συνεργαστεί. Στα ίχνη του, ωστόσο, βρίσκεται ήδη ένας πεισματάρης ντετέκτιβ (Μαρκ Ράφαλο) αλλά και ένας άλλος αδίστακτος ληστής (Μπάρι Κίγκαν) με πιο βίαιες μεθόδους. Το φιλμ του Λέιτον κρατάει το γκάζι πατημένο στη μεγαλύτερη διάρκεια, δίνοντας βεβαίως και τις απαραίτητες χιουμοριστικές «ανάσες» στον θεατή, προκειμένου να προετοιμαστεί για τον επόμενο γύρο δράσης. Η τελευταία συνοδεύεται και από στοιχεία κοινωνικής παρατήρησης, στοιχειώδους φυσικά, αλλά ταιριαστής με το πνεύμα της ιστορίας. Καθώς αυτή εκτυλίσσεται και τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους αβίαστα, φτάνουμε σε ένα μάλλον συμβατικό φινάλε, το οποίο πάντως δεν αφήνει πολλά παράπονα.
Το τραγούδι του δάσους ★★★½
ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ (2025), 95΄
Σκηνοθεσία: Βενσάν Μινιέ
Εμφανίζονται: Βενσάν Μινιέ, Σιμόν Μινιέ
Επειτα από την υπέροχη «Λεοπάρδαλη του χιονιού», ο φωτογράφος και ντοκιμαντερίστας Βενσάν Μενιέ μάς ταξιδεύει στην καρδιά των γαλλικών δασών. Εδώ η υπόθεση είναι μάλιστα… προσωπική, αφού η εξερεύνηση γίνεται παρέα με τον φυσιοδίφη πατέρα και τον δωδεκάχρονο γιο του, ο οποίος σταδιακά μυείται στη σχεδόν υπερβατική διαδικασία της παρατήρησης της φύσης. Οι εικόνες που περνούν από την οθόνη είναι απλώς μαγευτικές, όπως και η στοχευμένη μουσική επένδυση του Γουόρεν Ελις, όμως αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό. Συνολικά το φιλμ μετατρέπεται σε έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στις δυνάμεις που δουλεύουν ακούραστα και αθόρυβα, ανεξάρτητα από τη δική μας μικρο-πραγματικότητα, αλλά και τη θέση του ανθρώπου μέσα στο φυσικό τοπίο.
Δύο εποχές, δύο ξένοι ★★★
ΔΡΑΜΑ (2025), 89΄
Σκηνοθεσία: Σο Μιγιάκε
Ερμηνείες: Σιμ Εούν-κιουνγκ, Γιούμι Καβάι
Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Λοκάρνο για ένα ποιητικό φιλμ πάνω στη μοναξιά και στην ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή. Μια Κορεάτισσα σεναριογράφος, που ζει στην Ιαπωνία, παλεύει να γράψει μια ιστορία έρωτα ανάμεσα σε δύο μελαγχολικούς νέους που συναντιούνται σε μια παραλία. Τελικά θα βρει δημιουργικό καταφύγιο στο ορεινό πανδοχείο ενός μεσήλικα με τραχύ χαρακτήρα και τραυματικό παρελθόν. Ο δεξιοτέχνης Σο Μιγιάκε μοντάρει παράλληλα τις δύο ιστορίες, παντρεύοντας δύο διαφορετικά ιαπωνικά μάνγκα σε ένα κομψό φιλμ, που συνδέει την καλλιτεχνική έμπνευση-δημιουργία με την ανθρώπινη κατάσταση, η οποία άλλωστε είναι και αυτή που κατά κανόνα την πυροδοτεί.
