Αν κανείς ρίξει μια ματιά στον χορό των δισεκατομμυρίων που έχει στηθεί αυτό τον καιρό γύρω από την εξαγορά της Warner Bros Discovery από το Netflix, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι ταινίες φτάνουν μέχρι εμάς, θα καταλάβει –ή θα επιβεβαιώσει– ότι ο κινηματογράφος σήμερα θεωρείται κατά βάσιν εμπόρευμα. Και μάλιστα, ένα εμπόρευμα ακριβό στην παραγωγή και αρκετά περίπλοκο ως προς την κατανάλωσή του. Από την άλλη, το σινεμά είναι επίσης τέχνη, η οποία για να ξετυλιχθεί στην πλήρη μορφή της απαιτεί ειδικό χώρο, τη σκοτεινή αίθουσα, που όμως τα τελευταία χρόνια δίνει μάχη επιβίωσης.
Ειδικά όταν τα κέρδη του… εμπορεύματος δεν είναι το ίδιο υψηλά όπως αυτά των πολυκινηματογράφων. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι πολύ ευχάριστη και παράδειγμα προς μίμηση η είδηση για την πρόσφατη επαναλειτουργία του arthouse σινεμά La Clef στο Παρίσι, έπειτα από πέντε χρόνια δικαστικού αγώνα. Οι Παριζιάνοι, βέβαια, δεν πάλεψαν μόνοι για να σώσουν τον κινηματογράφο τους. Η κατάληψη που έκανε η τοπική κοινότητα, προκειμένου να μην πέσει άμεσα το κτίριο του La Clef στα νύχια του real estate, εξελίχθηκε σύντομα σε ολόκληρο διεθνές κίνημα, το οποίο υποστήριξαν σημαντικές φιγούρες της κινηματογραφικής βιομηχανίας, νομικοί, ακτιβιστές, ακόμη και κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Το μεγάλο βήμα, ωστόσο, έγινε την άνοιξη του 2023, όταν ο σπουδαίος Μάρτιν Σκορσέζε δημοσίευσε ένα υποστηρικτικό βίντεο-μήνυμα και ακολούθως ένα σχετικό άρθρο στην εφημερίδα Liberation. Λίγο αργότερα, το ίδιο έκανε και ο Τζον Κάρπεντερ, με τους «καταληψίες» του La Clef να έχουν πια τη νομιμοποίηση δύο κινηματογραφικών θρύλων.
Φυσικά, εκτός από τα λόγια χρειάστηκαν και χρήματα για να σωθεί η ιστορική αίθουσα. Συγκεκριμένα περίπου δύο εκατομμύρια ευρώ, με τα οποία η ομάδα του La Clef κατάφερε να αγοράσει το κτίριο που το στεγάζει, έπειτα από μια γενναία καμπάνια χρηματοδότησης στην οποία συνέβαλαν περισσότεροι από 5.000 δωρητές, ανάμεσά τους και καταξιωμένες φιγούρες της έβδομης τέχνης όπως οι Γουάνγκ Μπινγκ, Λεός Καράξ, Σελίν Σιαμά, Ιρέν Ζακόμπ, αλλά και ο μεγάλος Κουέντιν Ταραντίνο. Για να συμπληρωθεί εξάλλου το απαιτούμενο ποσό, διοργανώθηκε και εικαστική έκθεση-αγορά, με τον εκλιπόντα Ντέιβιντ Λιντς να προσφέρει κι εκείνος ένα έργο.
Λιντς, Ταραντίνο, Σκορσέζε: Αμερικανοί γίγαντες του κινηματογράφου, οι οποίοι ωστόσο έχουν εκφράσει επανειλημμένως τον θαυμασμό και την αγάπη τους προς το ευρωπαϊκό σινεμά και τη Μέκκα του, το Παρίσι. Τελικά το La Clef άνοιξε ξανά στις 14 Ιανουαρίου με την προβολή (ταιριαστά) του ποιητικού φιλμ «Talking about trees» του Σουχαΐμπ Γκασμελμπάρι, το οποίο αφηγείται την ιστορία τεσσάρων φίλων που αποφασίζουν να αναστήσουν ένα παλιό σινεμά.
Για την παρισινή αίθουσα χρειάστηκαν πολύ περισσότεροι, αποδεικνύοντας όμως έτσι ότι το κινηματογραφικό κοινό δεν απαιτεί μόνο πανάκριβα μπλοκμπάστερ και ΙMAX οθόνες. Θα ήταν ευχής έργον η ιστορία του La Clef να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τα μικρά σινεμά και στα μέρη μας, αλλά και για τις τοπικές κοινότητες, οι οποίες είναι σημαντικό να υπερασπίζονται τους χώρους του πολιτισμού, που συμβάλουν στην ποιότητα ζωής τους.
