Μέχρι πριν από 18 μήνες ο συγγραφέας Πίκο Αϊερ δεν είχε επικοινωνήσει ποτέ με τον σκηνοθέτη Τζος Σαφντί και σίγουρα δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι στα 68 του χρόνια θα πρωταγωνιστούσε σε μια από τις πλέον πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς.
Ο Σαφντί, όμως, είχε εντοπίσει στον έμπειρο δοκιμιογράφο, γνωστό κυρίως για τα ταξιδιωτικά του κείμενα, ένα συστατικό που χρειαζόταν για τη νέα του ταινία.
Το μήνυμα του δημιουργού του «Marty Supreme» –κυκλοφορεί στις αίθουσες της Πέμπτη– στον Αϊερ ήταν απλό: «Θέλω να είσαι θυμωμένος συνέχεια. Εξαλλος! Θέλω να αρπάξεις τον Τιμοτέ Σαλαμέ από τον λαιμό».
Οπως αφηγείται ο Αϊερ σε άρθρο του στους New York Times, η παραπάνω φράση από έναν εκ των ανερχόμενων δημιουργών του Χόλιγουντ δεν ήταν κάτι που ένας συγγραφέας λίγο από πριν τη συνταξιοδότηση θα περίμενε να ακούσει.
Ο Αϊερ δεν είχε πειραματιστεί ποτέ με την υποκριτική. «Δεν έχω παίξει καν σε σχολική παράσταση», φέρεται να είπε στον Σαφντί. Ο δημιουργός του «Marty Supreme» το γνώριζε. Αλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που θα επέλεγε έναν μη επαγγελματία ηθοποιό για μια ταινία του. Είχε προηγηθεί ο βετεράνος NBer Κέβιν Γκαρνέτ, ο οποίος είχε λάμψει στο «Uncut Gems» λίγα χρόνια πριν.
Αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον του Σαφντί στον Αϊερ ήταν μια ομιλία στο TED που είχε πραγματοποιήσει πριν από μερικά χρόνια για το πινγκ πονγκ και ειδικότερα για το πώς η ενασχόληση με το εν λόγω σπορ μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου.
Κάπως έτσι, ο σκηνοθέτης θεώρησε ότι ο συγγραφέας ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να υποδυθεί έναν ανέκφραστο, σφιγμένο και αυταρχικό Βρετανό αξιωματούχο-νέμεση του μαχητικού και ανερχόμενου ήρωα της ταινίας που υποδύεται ο Σαλαμέ.
Οπως γράφει στο άρθρο του στους NYT, ο Αϊερ κατανόησε το σκεπτικό του Σαφντί. Στην ομιλία του στο TED, λέει, είχε εξηγήσει πώς βίωνε την καθημερινή τριβή με το πινγκ πονγκ για δύο δεκαετίες. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας –κατά τη διαμονή του στην Ιαπωνία– εξοικειώθηκε με μια «άγνωστη» διάσταση του σπορ, που του έδωσε τη δυνατότητα να απομακρυνθεί από τον φρενήρη ανταγωνισμό με το οποίο η πλειονότητα στις ΗΠΑ ταυτίζει την επιτραπέζια αντισφαίριση.
Αυτή η στωική προσέγγιση που παρουσίασε στην ομιλία του υπήρξε πράγματι συγκρουσιακή με την «ο νικητής τα παίρνει όλα» κοσμοθεωρία του Μάρτι Ράισμαν – του προσώπου δηλαδή πάνω στο οποίο βασίστηκε ο ήρωας του Σαλαμέ στην ταινία του Σαφντί.
Ο Αϊερ εξέλαβε την πρόταση του Σαφντί ως μια μεγάλη πρόκληση. Γνώριζε ότι δεν θα ήταν καθόλου απλό και εύκολο να υποδυθεί έναν ρόλο σε ένα κινηματογραφικό σετ. Θα αποτελούσε μια μύηση σε ένα άλλο σύμπαν. Ενα νέο ταξίδι -ανάμεσα στα πολλά που είχε κάνει στη ζωή του- προς έναν άγνωστο προορισμό.
Η πρώτη συνάντηση με τον Σαλαμέ έγινε απευθείας στο γύρισμα μιας σκηνής. Ο Αϊερ είχε αφιερώσει εβδομάδες για να μάθει τα λόγια του, αλλά η εμπειρία «στο πεδίο» ήταν εντελώς άγρια και έντονη.
Οι ρυθμοί της ταινίας έμοιαζαν ξένοι προς τον Αϊερ, ο οποίος –όπως παραδέχεται– υπήρξε στη ζωή του λάτρης του χαμηλότονου, ποιητικού σινεμά του Τέρενς Μάλικ. Ειρωνεία της τύχης: στα γυρίσματα του «Marty Supreme» είχε την ευκαιρία να ανταλλάξει μερικές κουβέντες με τον θρυλικό διευθυντή φωτογραφίας Τζακ Φισκ ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Μάλικ.
Κι ενώ του κινηματογραφικό σύμπαν του Σαφντί εκπέμπει μια ηλεκτρισμένη ένταση, ο ίδιος ο σκηνοθέτης υπήρξε ψύχραιμος και υπομονετικός απέναντι στον Αϊερ. Ακόμη κι όταν τα γυρίσματα τράβαγαν έως και τα ξημερώματα.
Σήμερα, κάνοντας απολογισμό όσον αφορά την εμπειρία του, ο Αϊερ δεν είναι σίγουρος αν οι σκηνές του τελικά «έδεσαν» με την υπόλοιπη ταινία. Δεν γνωρίζει καν τι γίνεται στο τέλος του «Marty Supreme». Θυμάται, όμως, την αγκαλιά του Σαλαμέ όταν ολοκληρώθηκε το γύρισμα μιας τεταμένης σκηνής. Στο ταξίδι της επιστροφής ο Αϊερ είχε μόνο μια σκέψη. Οτι έπειτα από εβδομάδες συμμετοχής σε μια ταινία για το πινγκ πονγκ θα είχε επιτέλους ξανά τον χρόνο να βελτιώσει το μπάκχαντ του.
Πηγή: New York Times
