«Ποιος λέει ότι είμαι διάσημος;», αναρωτιέται Εϊμπελ Φεράρα στη συνέντευξη-πορτρέτο που φιλοτέχνησαν γι’ αυτόν οι New York Times, με αφορμή το αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Scene» που εξέδωσε. Μπορεί να είναι γνωστός, αλλά δεν είναι και ο Μάρτιν Σκορσέζε, συμπληρώνει με χιούμορ.
Ο Φεράρα καταξιώθηκε κινηματογραφικά για τον τρόπο που κατέγραψε τη «βρώμικη», σκοτεινή πλευρά της Νέας Υόρκης στο «King Of New York», στο «Bad Lieutenant» και το «Ms. 45». Σήμερα, ζει στη Ρώμη. «Εδώ με φωνάζουν “Μαέστρο”», λέει ο 74χρονος πλέον δημιουργός. «Ξέρουν ότι είμαι σκηνοθέτης. Είναι σημαντικό γι’ αυτούς. Στη Νέα Υόρκη ποιος νοιάζεται; Το μόνο που κάνεις εκεί είναι να καταστρέφεις τον εαυτό σου για να έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου».
Ο Φεράρα διαθέτει μέχρι σήμερα ένα φανατικό κοινό που ανανεώνεται ηλικιακά. Ενα κοινό που βρίσκει μοναδικά γοητευτική την απεικόνιση μιας Νέας Υόρκης στην οποία είναι εύκολο κανείς να βρει τα πιο σπάνια ναρκωτικά παρά matcha latte. Στη Νέα Υόρκη που παρουσίασε το 1992 στο εμβληματικό «Bad Lieutenant» με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ στον ρόλο ενός αυτοκαταστροφικού αστυνομικού, ένα φιλμ το οποίο έσκασε σαν βόμβα στο Φεστιβάλ των Καννών εκείνης της χρονιάς.
Μιλώντας για μια άλλη σπουδαία του ταινία -το «King of New York» με τον Κρίστοφερ Γουόκεν- ο ίδιος ο Φεράρα είχε κάποτε πραγματοποιήσει -διά της υπερβολής- μια τελικά αρκετά ενδεικτική περιγραφή του σινεμά του: «Μπροστά στο φιλμ αυτό, το “Scarface” μοιάζει με τη Μαίρη Πόπινς».
Ο Φεράρα θα εγκατέλειπε το χάος της Νέας Υόρκης, προτιμώντας το -πιο μαζεμένο και λιγότερο πνιγηρό- χάος της Ρώμης. Στην Ιταλία συνεχίζει το σινεμά με το ίδιο πάθος και την ίδια αυθάδεια του νεαρού κινηματογραφιστή που έκανε γυρίσματα σε μέρη χωρίς καν να έχει λάβει άδεια.
Μπορεί όλοι να ξέρουν το «Bad Lieutenant», αλλά -μάλλον- ελάχιστοι αναγνωρίζουν τους τίτλους πιο πρόσφατων ταινιών του, όπως τα «Turn in the Wound» για τον πόλεμο στην Ουκρανία και «Zeros and Ones». Οι διανομείς δεν ήταν ιδιαίτερα ένθερμοι, όμως για τον Φεράρα η μαγεία έτσι κι αλλιώς βρίσκεται στη δημιουργία.
Στο ραντεβού για τη συνέντευξη ο Φεράρα πίνει μεγάλες ποσότητες νερού. «Αντί για αλκοόλ», λέει. Ξεκίνησε την απεξάρτηση το 2012 σε μια δομή κοντά στη Νάπολη, όχι μακριά από το χωριό που γεννήθηκε ο παππούς του. Ανακαλεί την τελευταία φορά που έκανε ηρωίνη και πιστεύει πως κάθε εξάρτηση τελειώνει με τον ίδιο τρόπο: με την απομόνωση. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό που αποκαλούν νηφαλιότητα είναι να αναζητάς τον παλιό χαμένο σου εαυτό.
Ναρκωτικά έπινε και τα βράδια πριν από τα γυρίσματα του «Bad Lieutenant» στα οποία συχνά πήγαινε άυπνος. Τα ναρκωτικά ήταν η πρώτη του έγνοια όταν η οικογένειά του αντιμετώπισε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Και όταν κάποτε κινδύνεψε να συλληφθεί λόγω των ναρκωτικών, σώθηκε επειδή ο αστυνομικός γνώριζε μια ταινία του.
To τρείλερ του «Marty Supreme». Ο Φεράρα κάνει ένα μικρό πέρασμα.
Στην αυτοβιογραφία του αποκαλύπτει επίσης άγνωστες ιστορίες από την προσωπική του ζωή. Οπως εκείνη της θυελλώδους σχέσης με την Ασια Αρτζέντο στα γυρίσματα του «New Rose Hotel» το 1998. Η τύχη μοιάζει σήμερα να του κλείνει το μάτι καθώς το βιβλίο κυκλοφορεί σχεδόν ταυτόχρονα με το φιλμ «Marty Supreme» του Τζος Σαφντί (στην Ελλάδα κάνει πρεμιέρα την επόμενη εβδομάδα) στο οποίο υποδύεται έναν γκάνγκστερ.
Μέχρι την ώρα της συνέντευξης δεν είχε δει την ταινία. «Εάν εμφανίζομαι για πάνω από δύο λεπτά θα είναι θαύμα», λέει, χαρακτηρίζοντας τον Τζος Σαφντί «αδερφό». «Γνώρισα τον Τζος όταν δούλευε σε ένα μικρό βίντεο κλαμπ. Μου είχε δώσει το σενάριο του “Uncut Gems” για να το δείξω στον Χάρβεϊ Καϊτέλ χρόνια πριν γυρίσει την ταινία με τον αδελφό του. Ηθελα πάντα να τους στηρίξω. Αλλά τότε έπινα. Γνώρισε, λοιπόν, εκείνη την εκδοχή μου». Ο Τζος Σαφντί, όπως εξομολογείται, τελικά γνώρισε και τις δύο εκδοχές του Φεράρα: την εθισμένη και τη νηφάλια.
Για ακριβώς αυτή την προσωπική μετάβαση από τη μια πλευρά στην άλλη, ο Φεράρα γύρισε την ταινία «Tommaso» πριν από περίπου μια τετραετία. Στο φιλμ, ο Γουίλεμ Νταφόε υποδύεται έναν σκηνοθέτη που μετακομίζει στην Ιταλία για να αποτοξινωθεί και να παραμείνει νηφάλιος.
Ο Νταφόε αγαπά τον Φεράρα «παρά τα ελαττώματά του» και πιστεύει ότι σήμερα, νηφάλιος πια, δεν αναζητά για τον εαυτό του κάποια εξιλέωση, αλλά κάτι που πιστεύει ότι προσεγγίζει την «αλήθεια».
Η σκοτεινή πλευρά κάνει σποραδικά την εμφάνισή της. Το στοίχημα της νηφαλιότητας, άλλωστε, είναι καθημερινό, όπως παραδέχεται. Ο Εϊμπελ Φεράρα νιώθει ενοχές για τον τρόπο που ανέθρεψε τις δύο μεγαλύτερές του κόρες. Μεγάλωσαν όσο εκείνος ήταν εθισμένος. Με τη μία σήμερα έχουν συμφιλιωθεί. Η άλλη δεν του μιλάει.
Ο 74χρονος δημιουργός δεν θέλει να απογοητεύσει τη μικρότερη κόρη του, Αννα, 10 ετών σήμερα. «Οταν μεγαλώσει, θα μπορεί να διαβάσει το βιβλίο μου. Ιως της αρέσει, ίσως όχι. Το μόνο που θέλω είναι να μη ρομαντικοποιήσει τα ναρκωτικά».
Πηγή: New York Times
