Το αριστερό μου χέρι ★★★
ΔΡΑΜΑ, 108΄
Σκηνοθεσία: Σι-Τσινγκ Τσου
Ερμηνείες: Τζανέλ Τσάι, Μπλερ Τσανγκ
Μια φρέσκια όσο και τρυφερή οικογενειακή ιστορία μάς έρχεται από την Ταϊβάν, φέροντας ωστόσο και την οσκαρική αύρα του Σον Μπέικερ («Anora»). Ο Αμερικανός κινηματογραφιστής εκτελεί εδώ χρέη παραγωγού, συν-σεναριογράφου και μοντέρ στο φιλμ τής επί χρόνια συνεργάτιδός του, Σι-Τσινγκ Τσου.
Πρωταγωνίστρια είναι η μικρούλα Ι-Τζινγκ, η οποία μετακομίζει μαζί με τη μητέρα και τη μεγαλύτερη αδελφή της στην Ταϊπέι. Προσπαθώντας να προσαρμοστούν στον καινούργιο τρόπο ζωής και παράλληλα να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές δυσκολίες, οι τρεις τους θα δοκιμαστούν με διαφορετικούς τρόπους· επιπλέον, το κορίτσι θα μάθει ότι το αριστερό χέρι, που χρησιμοποιεί, είναι στην πραγματικότητα «διαβολικό».
Το ασιατικό φιλμ, γυρισμένο εξ ολοκλήρου με τη χρήση i-Phone, μας προσφέρει μια γεμάτη αυθεντικότητα ματιά στους δρόμους και στις αγορές της Ταϊπέι, εκεί όπου η μικρή πρωταγωνίστρια αλωνίζει –με επίβλεψη ή χωρίς– ανακαλύπτοντας την όμορφη αλλά και την τραγική πλευρά της ζωής.
Το αθώο βλέμμα της αποτελεί τον βασικό άξονα ενός τριπλού πορτρέτου, το οποίο επικεντρώνεται στην εμπειρία των γυναικών μέσα σε μια συντηρητική κοινωνία, που τις σπρώχνει σταθερά στο περιθώριο ή στην «προστασία» ενός άνδρα. Οσα λέγονται εδώ είναι απλά και καθημερινά, αλλά όχι δίχως σημασία, σε ένα γλυκόπικρο σύνολο, από αυτά που σε αφήνουν με ένα μικρό χαμόγελο καθώς βγαίνεις από την αίθουσα.
Ενα πράγμα με φτερά ★★½
ΔΡΑΜΑ (2025), 98΄
Σκηνοθεσία: Ντίλαν Σάουθερν
Ερμηνείες: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ρίτσαρντ Μπόξαλ
Το μπεστ σέλερ μυθιστόρημα «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά» του Μαξ Πόρτερ μεταφέρεται στην οθόνη με πρωταγωνιστή τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς. Ο σπουδαίος Βρετανός ηθοποιός υποδύεται έναν πατέρα, ο οποίος χάνει αιφνιδίως τη σύζυγό του και πλέον απομένει με την ευθύνη της ανατροφής των δύο ανήλικων γιων του. Ανήμπορος ωστόσο να διαχειριστεί το πένθος, σύντομα βυθίζεται σε μια κατάσταση βαθιάς απόγνωσης και παραισθήσεων, οι οποίες προσωποποιούνται βασικά σε μια σκοτεινή μορφή, το «κοράκι», βγαλμένο από τις σελίδες των κόμικς που σχεδιάζει στο πλαίσιο της δουλειάς του.
Ο Ντίλαν Σάουθερν αναλαμβάνει το (ομολογουμένως δύσκολο) έργο της κινηματογραφικής «μετάφρασης» ενός τόσο ιδιαίτερου βιβλίου και σε ένα βαθμό τα καταφέρνει.
Η ατμόσφαιρα του ψυχολογικού θρίλερ, με το ανάλογο μοντάζ και την έντονη ηχητική παλέτα, είναι εξαρχής εκεί για να ενισχύσει την κατάβαση στο μονοπάτι της απώλειας και του θρήνου. Διότι εδώ δεν έχουμε «απλώς» θλίψη, αλλά μια κατάσταση που μας βάζει σύντομα (και ταιριαστά) στον κόσμο του φαντασιακού, εκεί όπου ο αλληγορικός εφιάλτης με το κοράκι ζωντανεύει για να στοιχειώσει τον πρωταγωνιστή. Ο τελευταίος, ερμηνευμένος μοναδικά από τον Κάμπερμπατς, γίνεται φορέας ενός ασήκωτου ψυχικού βάρους, το οποίο αναπόφευκτα μεταφέρεται και στον θεατή.
Κάπου εκεί ξεκινούν και τα προβλήματα της ταινίας, η οποία ποντάρει υπερβολικά στη συγκίνηση, σχεδόν την εκμαιεύει, αντί να εξερευνήσει περισσότερο π.χ. το αγκάλιασμα του πόνου, που συμβολικά εννοείται μέσα από τη σχέση που αναπτύσσει ο πρωταγωνιστής με το κοράκι.
Το μυστηριώδες βλέμμα του ροζ φλαμίνγκο ★★½
ΔΡΑΜΑ (2025), 109΄
Σκηνοθεσία: Ντιέγο Θεσπέδες
Ερμηνείες: Ταμάρα Κορτές, Ματίας Καταλάν
Βραβείο «Ενα κάποιο βλέμμα» στο Φεστιβάλ Καννών για ένα ιδιαίτερο φιλμ, το οποίο αποτελεί και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χιλιανού Ντιέγο Θεσπέδες. Βρισκόμαστε στο 1982 και ένα εντεκάχρονο κορίτσι βρίσκει την οικογένεια που δεν έχει σε μια μικρή queer κοινότητα, κάπου στην έρημο της Χιλής. Ολα βαίνουν καλώς μέχρι που ένας μυστηριώδης, θανατηφόρος ιός θα ξυπνήσει τα άγρια ένστικτα της ανδροκρατούμενης γειτονικής κωμόπολης, με τον φόβο και τη βία να ξεσπούν στην περιοχή. Ο Θεσπέδες μεταμφιέζει έξυπνα το οξύ κοινωνικό του σχόλιο μέσα από ένα «πειραγμένο» γουέστερν –με το ανάλογο τοπίο και μουσική– στο οποίο αναμετρούνται από τη μία το παθιασμένο μπρίο της ιδιότυπης τρανς οικογένειας και από την άλλη ο άξεστος συντηρητισμός των ντόπιων. Οι σουρεαλιστικές πινελιές είναι επίσης (αρχικά) ευπρόσδεκτες, ωστόσο από ένα σημείο και έπειτα ο ειρμός της αφήγησης χάνεται σταδιακά και το φιλμ παρασύρεται σε ένα μελοδραματικό μονοπάτι, φανερά λιγότερο ενδιαφέρον από όσα βλέπουμε στο πρώτο μέρος.
Greenland 2 ★★
ΔΡΑΣΗΣ (2025), 100΄
Σκηνοθεσία: Ρικ Ρόμαν Γουό
Ερμηνείες: Τζέραρντ Μπάτλερ, Μορίνα Μπακαρίν
Σίκουελ της επιτυχημένης εμπορικά ταινίας καταστροφής με τον Τζέραρντ Μπάτλερ. Ο δημοφιλής ηθοποιός επιστρέφει, επικεφαλής ξανά της οικογένειας Γκάριτι, η οποία έπειτα από τα γεγονότα της πρώτης ταινίας με την πρόσκρουση του μετεωρίτη Κλαρκ στη Γη, έχει βρει πια καταφύγιο στην ερημική Γροιλανδία. Η υπόγεια κοινότητα στην οποία ανήκουν, πασχίζει να διατηρήσει έναν «κανονικό» τρόπο ζωής, ώσπου ένας καταστρεπτικός σεισμός γκρεμίζει τα πάντα και τους αναγκάζει να βγουν ξανά στον δρόμο. Εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με μύριους κινδύνους, φυσικούς και ανθρώπινους, προσπαθώντας να φτάσουν στη… Γη της Επαγγελίας. Αρκετά ενδιαφέρον στο ξεκίνημά του, το οποίο άλλωστε μας συστήνει έναν καινούργιο δυστοπικό κόσμο, το φιλμ του Ρικ Ρόμαν Γουό ολισθαίνει σταδιακά προς τις πιο κλισέ και προβλέψιμες εκδοχές του είδους, με τον Τζέραρντ Μπάτλερ σε ρόλο οικογενειάρχη-οσιομάρτυρα και τα χασμουρητά να ξεκινούν αρκετά πριν από την τελική ευθεία.
