Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 το αμερικανικό σινεμά διήγε περίοδο μεγάλης άνθησης: ο Χίτσκοκ έκανε ταινίες σαν τον «Σιωπηλό μάρτυρα», ο Τζον Φορντ την εμβληματική «Αιχμάλωτη της ερήμου» και ο Ελία Καζάν το «Ανατολικά της Εδέμ». Η πιο σέξι σκηνή, όμως, που μπορούσε να βρει κάποιος στις αίθουσες ήταν το… αεράτο φόρεμα της Μέριλιν στο «Επτά χρόνια φαγούρα». Φυσιολογικά, λοιπόν, όταν οι Αμερικανοί είδαν το «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα» (1956) με τη Μπριζίτ Μπαρντό, τους «έπεσε το σαγόνι».
Μάλλον δίχως να το συνειδητοποιεί τότε, η Γαλλίδα σταρ, η οποία έφυγε από τη ζωή αυτό το Σαββατοκύριακο στα 91 της, έγινε άτυπη πρέσβειρα ενός εξ Ευρώπης κινηματογραφικού αισθησιασμού, ο οποίος ανανέωσε όχι μόνο το πουριτανικό Χόλιγουντ, αλλά –σε ένα βαθμό– και τα ίδια τα χρηστά ήθη στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Η Μπριζίτ Μπαρντό δεν είχε ποτέ πρόβλημα να παραδεχτεί ότι όφειλε την καριέρα της στην εκθαμβωτική εξωτερική της εμφάνιση – ήταν άλλωστε αναμφισβήτητα μία από τις ωραιότερες γυναίκες που έχουν σταθεί ποτέ μπροστά στον φακό, ενώ η ίδια σταμάτησε να κάνει σινεμά πολύ νωρίς, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ένιωσε πως η ομορφιά της άρχισε να φθίνει. Ολα αυτά μπορεί στο σημερινό πλαίσιο να ακούγονται άκρως σεξιστικά, ωστόσο για τη γεννημένη το 1934 Μπαρντό, η οποία μάλιστα μέχρι το τέλος της ζωής της υποστήριζε ακροδεξιές, βαθιά συντηρητικές ιδέες, δεν ήταν παρά η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι χαρακτήρες, τουλάχιστον των πιο σημαντικών ταινιών της, ήταν μονάχα σεξιστικές απεικονίσεις παραδομένων στις ανδρικές φαντασιώσεις γυναικών. Στο «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα» του (πρώτου συζύγου της) Ροζέ Βαντίμ, η νεαρή Ζιλιέτ αποτελεί αντικείμενο του πόθου τριών διαφορετικών ανδρών: δύο αδελφών προερχόμενων από την εργατική τάξη και ενός πλούσιου επιχειρηματία. Ολοι τους παλεύουν να την κάνουν δική τους, όμως η αίσθηση που κυριαρχεί σε ολόκληρο το φιλμ είναι ότι εκείνη έχει διαρκώς το πάνω χέρι και τα αρσενικά χορεύουν –ή δέρνονται– ανυπεράσπιστα στον ρυθμό της.
Το στερεότυπο της «Μπε-Μπε» είχε ήδη παγιωθεί με ταινίες όπως οι «La Parisienne», «The Female», «La Verite», καθώς και μέσω των αδηφάγων δημοσιευμάτων γύρω από την προσωπική ζωή της.
Ακόμη πιο συμπυκνωμένη είναι η συγκεκριμένη εντύπωση στην αριστουργηματική «Περιφρόνηση» (1963) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Ανοίγοντας την ταινία με ένα μυθικό πλάνο που εξερευνά… πόντο πόντο το γυμνό κορμί της Μπαρντό, ο Γάλλος auteur «χρησιμοποιεί» την τρομερή φήμη της –εθεωρείτο από χρόνια το απόλυτο θηλυκό– για να ενισχύσει την τραγικότητα του έτερου κεντρικού ήρωα (Μισέλ Πικολί), ενώ ταυτόχρονα τη σχολιάζει απολαυστικά.
Ούτως ή άλλως, το στερεότυπο της «Μπε-Μπε» είχε ήδη παγιωθεί μέσα στη δεκαετία που προηγήθηκε, με ταινίες όπως «La Parisienne», «The Female», «La Verite», καθώς και μέσω των αδηφάγων δημοσιευμάτων γύρω από την προσωπική ζωή της. Η Καμίγ της «Περιφρόνησης» μάλλον θα φώναζε να την αφήσουν να διαβάσει το βιβλίο της, πριν ποζάρει με νάζι για το επόμενο πλάνο…
Από όλες τις ηρωίδες που ερμήνευσε, βέβαια, ίσως εκείνη που την αντιπροσώπευε περισσότερο ήταν αυτή στο «Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας» του Κλοντ Οτάν Λαρά. Η Υβέτ, μια νεαρή πόρνη γεμάτη ενθουσιασμό και παρορμήσεις, έπειτα από μια μικροκλοπή που διαπράττει, αποφασίζει να πληρώσει τον αξιοσέβαστο δικηγόρο της σε… είδος. Τελικά εκείνος θα παρασυρθεί σε έναν απελπισμένο έρωτα, δίχως όμως να καταφέρει να δαμάσει αυτό το πανέμορφο αγρίμι που ακούει μόνο την (άστατη) καρδιά του.
Εκανε τέσσερις γάμους, πολύ περισσότερες απιστίες και αποτέλεσε πρότυπο σεξουαλικής απελευθέρωσης για εκατομμύρια γυναίκες στη Γαλλία και αλλού.
Αργότερα στη ζωή της αφιερώθηκε αποκλειστικά στα ζώα.
Κάπως έτσι ήταν και η Μπαρντό: δοτική και συνάμα ανυπότακτη, γλυκιά ενζενί και άπιαστη οπτασία· έκανε τέσσερις γάμους, πολύ περισσότερες απιστίες και αποτέλεσε πρότυπο σεξουαλικής απελευθέρωσης για εκατομμύρια γυναίκες στη Γαλλία και αλλού. Αργότερα στη ζωή της, πιθανότατα σημαδεμένη και από την παράνοια που την περιτριγύριζε στη νεαρή της ηλικία, μίσησε τους ανθρώπους, υιοθετώντας ακραία ρατσιστικές απόψεις, και λάτρεψε τα ζώα, στα οποία αφιερώθηκε ολόψυχα.
Ο χαρακτηρισμός «αμφιλεγόμενη», πάντως, μοιάζει υπερβολικά πεζός για να περιγράψει έναν τέτοιο θρύλο. Τελικά, δεν έχει και τόση σημασία αν ο Θεός έπλασε ή όχι τη γυναίκα. Φτάνει που έπλασε την Μπριζίτ Μπαρντό.
