Η φετινή κινηματογραφική χρονιά μάς χάρισε μια σειρά από τολμηρές, πολυαναμενόμενες και βαθιά συγκινητικές ταινίες. Καθώς οδεύουμε σταδιακά προς την τελετή απονομής των 98ων βραβείων Οσκαρ που θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαρτίου, η κούρσα διαμορφώνεται ήδη ως μία από τις πιο ανταγωνιστικές των τελευταίων ετών. Κι αυτό επειδή περιλαμβάνει τόσο μπλοκμπάστερ όσο και πιο καλλιτεχνικά αριστουργήματα που δοκιμάζουν τα όρια της αφήγησης.
Ιδιαίτερα δύσκολη προβλέπεται η κατηγορία Σκηνοθεσίας, καθώς ο αριθμός των καλογυρισμένων ταινιών ξεπερνά τις διαθέσιμες θέσεις. Οι προβλέψεις που έχουν αρχίσει να δημοσιεύονται στον διεθνή Τύπο από ειδικούς των βραβείων, φέρνουν στο προσκήνιο ισχυρά ονόματα όπως – μεταξύ άλλων – η Κλόι Τζάο («Αμνετ»), o Πολ Τόμας Αντερσον («Μια μάχη μετά την άλλη»), ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο («Φρανκενστάιν») και ο Γιώργος Λάνθιμος («Βουγονία»).
Από την επική επιστροφή του Ράιαν Κούγκλερ στον τρόμο και τη νέα εκδοχή στον «Φρανκενστάιν», μέχρι το νέο εγχείρημα του Λάνθιμου και το συγκλονιστικό δράμα του -βραβευμένου στις Κάννες- Τζαφάρ Παναχί, οι ταινίες της χρονιάς υπόσχονται ποικιλία, έντονους συμβολισμούς και συζητήσεις όσον αφορά το περιεχόμενο.
Στη συνέχεια, εξετάζουμε τις ιστορίες που κατάφεραν να ξεχωρίσουν μέχρι στιγμής και αναλύουμε γιατί αυτές αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στις μεγάλες κατηγορίες.
«Μια μάχη μετά την άλλη» – Πολ Τόμας Αντερσον
Ο Πολ Τόμας Αντερσον, δημιουργός της «Αόρατης κλωστής», της «Πίτσας γλυκόριζα» και της «Μανόλια», επιστρέφει με μια ταινία-έκπληξη που καθρεφτίζει τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία.
Μια ομάδα πρώην επαναστατών με το όνομα French 75, αναλαμβάνει να πάρει τον έλεγχο ενός κέντρου κράτησης μεταναστών στα σύνορα Μεξικού – ΗΠΑ και να τους απελευθερώσει. Εκεί, η ατρόμητη επικεφαλής Περφίντια (Τεγιάνα Τέιλορ) θα συναντήσει τον διεστραμμένο συνταγματάρχη Στίβεν Λόκτζοου (Σον Πεν) και θα τον οδηγήσει εκτός βάσης, αφού πρώτα τον ταπεινώσει σεξουαλικά. Ο συνταγματάρχης την καταδιώκει, την ώρα που εκείνη συνεχίζει να ηγείται της ομάδας μαζί με τον σύντροφό της και ειδικό στα εκρηκτικά, Μπομπ (Λεονάρντο ντι Κάπριο), με τον οποίο αποκτούν μια κόρη. Η Περφίντια θα αιχμαλωτιστεί και θα αναγκαστεί να καταδώσει τους συντρόφους της. Δεκαέξι χρόνια μετά, ο Μπομπ και η έφηβη Γουίλα, βρίσκονται ακόμα υπό το εμμονικό κυνήγι του Λόκτζοου και προσπαθούν να γλιτώσουν με κάθε τρόπο.
Η ταινία, που ισορροπεί ανάμεσα στο πολιτικό θρίλερ και τη μαύρη κωμωδία, καταγράφει λεπτομερώς την καθημερινότητα του δικτύου αγωνιστών της ελευθερίας που είναι διασκορπισμένο σε ολόκληρη την Αμερική και τη μυστική κοινωνία λευκών υπερασπιστών. Το φιλόδοξο πρότζεκτ του Αντερσον, είναι γεμάτο εντυπωσιακές σκηνές καταδίωξης, εκρήξεις, ανατροπές και δυνατές ερμηνείες (κυρίως αυτή του Σον Πεν). Με λίγα λόγια, παρακολουθούμε μια μάχη μετά την άλλη.
«Αμνετ» – Κλόι Τζάο
Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία των «Eternals» για τη Marvel, η βραβευμένη Κλόι Τζάο σκηνοθετεί μια τελείως διαφορετική ταινία. Ενα δράμα εποχής, που αποτελεί διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος της Μάγκι Ο’ Φάρελ (2020) και εξερευνά το ειδύλλιο και την κοινή ζωή του Γουίλιαμ Σαίξπηρ και της συζύγου του Αγκνες. Το ζευγάρι βιώνει τη γαμήλια ευτυχία και στη συνέχεια τον τραγικό θάνατο του γιου τους. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η Τζέσι Μπάκλεϊ και ο Πολ Μέσκαλ, αναβιώνουν μια ιστορία αγάπης με δραματικές διακυμάνσεις. Το «Αμνετ», φιλοδοξεί να διερευνήσει σε βάθος τον τρόπο με τον οποίο, με την πάροδο του χρόνου η αγάπη και η τέχνη μεταβάλλονται αποκτώντας παράλληλα ένταση και σαφήνεια. Η προσμονή για την προβολή του στις αίθουσες, είναι ήδη μεγάλη.
«Sinners» – Ράιαν Κούγκλερ
Ο Ράιαν Κούγκλερ, ο καταξιωμένος σκηνοθέτης πίσω από τα επιτυχημένα «Black Panther» και «Black Panther: Wakanda Forever», επιστρέφει με ένα φιλόδοξο έργο που συνδυάζει το κοινωνικό δράμα με στοιχεία τρόμου (συγκεκριμένα, με… βαμπίρ).
Πρόκειται για μια μεγάλη παραγωγή με απρόβλεπτο σενάριο, την οποία ο Κούγκλερ φαίνεται να χειρίζεται με δεξιοτεχνία. Η ιστορία διαδραματίζεται το 1933 στο Δέλτα του Μισισιπή, μια εποχή όπου οι μαύροι αγρότες εξακολουθούσαν να καλλιεργούν χωράφια με βαμβάκι, σχεδόν εξήντα χρόνια μετά το τέλος της δουλείας.
Σε αυτό το σκηνικό, όπου οι Νόμοι του Τζιμ Κρόου επιβάλλονται στις εργατικές κοινότητες και η Κου Κλουξ Κλαν παραμονεύει απειλητικά, η αφήγηση χτίζει μια ατμόσφαιρα καταπίεσης και φόβου. Ωστόσο, μέσα σε αυτή τη δυστοπία, μια ζωντανή κουλτούρα ανθίζει, με επίκεντρο την εκκλησιαστική ζωή και την αναδυόμενη μπλουζ μουσική.
Η ταινία εμβαθύνει σε κρίσιμα θέματα, όπως η φυλετική ιστορία της Αμερικής, τονίζοντας τη σημασία της κοινότητας και των προγόνων, καθώς και τον συνεχή αγώνα για την ελευθερία. Κυρίως, αναδεικνύει τη δύναμη των μπλουζ και της γκόσπελ, τα οποία λειτουργούν ως η «ψυχή» και η πνευματική ασπίδα της κοινότητας απέναντι στον φόβο και την καταπίεση.
«Φρανκενστάιν» – Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Το παιδικό όνειρο του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, η κινηματογραφική μεταφορά της κλασικής ιστορίας του Φρανκενστάιν της Μέρι Σέλλεϋ, έγινε τελικά πραγματικότητα. Μετά από χρόνια προετοιμασίας, το φιλόδοξο όραμά του γνώρισε άμεσα μεγάλη επιτυχία, κυρίως μέσω της πλατφόρμας του Netflix, όπου η ταινία προβλήθηκε και αγκαλιάστηκε από το παγκόσμιο κοινό.
Η ταινία επαναπροσδιορίζει τη ρομαντική νουβέλα της Σέλλεϋ, «Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας», εστιάζοντας στη σχέση πατέρα-γιου. Απομακρύνεται από τη συνηθισμένη προσέγγιση της επιστήμης που εκτρέπεται, για να εξερευνήσει τη βαθιά σύνδεση μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματός του. Μέσα από τα μάτια ενός τραγικού, αλλά τελικά τρυφερού πλάσματος, αναδεικνύονται θέματα όπως η συγχώρεση, η αγάπη και το τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος. Η αφήγηση υπογραμμίζει ότι η ικανότητα του πλάσματος για το καλό ή το κακό εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τον τρόπο που το αντιμετωπίζει η κοινωνία.
Να σημειώσουμε, ωστόσο, ότι παρά την περιορισμένη προβολή του στις κινηματογραφικές αίθουσες, το φιλμ πληροί τις προϋποθέσεις για να είναι υποψήφιο στα Οσκαρ.
«Βουγονία» – Γιώργος Λάνθιμος
Ο Γιώργος Λάνθιμος επιχειρεί μια τολμηρή διασκευή της νοτιοκορεάτικης καλτ ταινίας «Save the Green Planet!» (2003) του Τζανγκ Τζουν-χουάν.
Η πρωτότυπη ταινία απέκτησε φανατικό κοινό χάρη στην πρωτοποριακή της μίξη ειδών, συνδυάζοντας κωμωδία, επιστημονική φαντασία, θρίλερ και τρόμο σε ένα βίαιο, υπερβολικό θέαμα.
Το φιλμ του Λάνθιμου, σε σενάριο Γουίλ Τρέισι, αποτελεί μια σημαντική αναθεώρηση του υλικού, επαναπροσδιορίζοντάς το ως μια παραβολή ταξικού πολέμου. Εκπροσωπώντας την κατώτερη τάξη, συναντάμε τον Τέντι (Τζέσι Πλέμονς), έναν εμμονικό με τις θεωρίες συνωμοσίας, ο οποίος επιστρατεύει τον νευροδιαφορετικό του ξάδελφο, Ντον (Eϊνταν Ντέλμπις), για να απαγάγει τη Μισέλ Φούλερ (Εμα Στόουν). Η Φούλερ είναι η διευθύνουσα σύμβουλος της Auxolith, μιας πανίσχυρης φαρμακευτικής εταιρείας. Ο Τέντι είναι πεπεισμένος ότι η Φούλερ είναι μια εξωγήινη από τον γαλαξία της Ανδρομέδας που σχεδιάζει την καταστροφή της Γης.
Η «Βουγονία», η οποία έκανε την πρεμιέρα της στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, προσέλκυσε άμεσα το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης. Απασχόλησε ιδιαίτερα τα μίντια τόσο για τους έντονους συμβολισμούς της όσο και για τις εξαιρετικές ερμηνείες του καστ.
«Συναισθηματική αξία» – Γιοακίμ Τρίερ
Μια οικεία και συγκινητική εξερεύνηση των θεμάτων της οικογένειας, των αναμνήσεων και της συμφιλιωτικής δύναμης της τέχνης.
Η ιστορία επικεντρώνεται στις δύο αδελφές, τη Νόρα και την Αγκνες, οι οποίες, ενώ προσπαθούν να διαχειριστούν το πένθος για την απώλεια της μητέρας τους, βρίσκονται παράλληλα αντιμέτωπες με την επιστροφή του πατέρα τους, Γκούσταβ (Στέλαν Σκάρσγκαρντ). Ο Γκούσταβ, ένας σεναριογράφος, τους πλησιάζει με ένα νέο κινηματογραφικό έργο, προσφέροντας τον βασικό ρόλο στη Νόρα. Ωστόσο, εκείνη αρνείται την πρότασή του και τώρα η διανομή θα πρέπει να γίνει σε άλλη ηθοποιό.
Η δραματική αυτή ευρωπαϊκή ταινία υιοθετεί μια πιο ανάλαφρη Σκανδιναβική αισθητική, η οποία όμως είναι ταυτόχρονα βαθιά μελαγχολική και άκρως συγκινητική. Κομβικό ρόλο στην αισθητική της αφήγησης διαδραματίζει το σπίτι της οικογένειας. Λειτουργώντας ως ένας επιπλέον χαρακτήρας στην πλοκή, η ίδια η δομή του αποτυπώνει το συναισθηματικό υπόβαθρο των σχέσεων που εξελίσσονται ανάμεσα στους τοίχους του.
«Marty Supreme» – Τζος Σαφντί
Ο Τιμοτέ Σαλαμέ αναλαμβάνει τον ρόλο του επόμενου «μάγου» του πινγκ-πονγκ, με σκοπό αυτή τη φορά να τον οδηγήσει ξανά στην κούρσα των βραβείων.
Ο -υποψήφιος για Οσκαρ- ηθοποιός πρωταγωνιστεί στον ομώνυμο ρόλο του «Marty Supreme», μιας αθλητικής ιστορίας εποχής που διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’50. Η ταινία είναι ελαφρώς εμπνευσμένη από τον αληθινό θρύλο του πινγκ-πονγκ, Μάρτι Ράισμαν, και αποτελεί μια μίξη κωμωδίας-δράματος.
Το φιλμ δεν εστιάζει μόνο στο αδιαμφισβήτητο ταλέντο του Ράισμαν, αλλά εξερευνά και την ιδιαίτερη προσωπικότητά του: έναν άνθρωπο γεμάτο αυτοπεποίθηση και φιλοδοξίες να γίνει ένας αναγνωρίσιμος σούπερ σταρ.
To «Marty Supreme», που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αμερικανικές αίθουσες τα Χριστούγεννα.
«Ενα απλό ατύχημα» – Τζαφάρ Παναχί
Ο Χρυσός Φοίνικας του φετινού Φεστιβάλ των Καννών, θα συζητηθεί πολύ στην κούρσα για τα Οσκαρ. Το πολιτικό θρίλερ του σπουδαίου Ιρανού δημιουργού, αποτελεί και την πρόταση της Γαλλίας στην τελετή της Ακαδημίας.
Η ταινία ξεκινάει με ένα φαινομενικά απλό συμβάν: μετά από ένα τροχαίο, ένας άντρας υποψιάζεται πως ο άλλος οδηγός είναι ο βασανιστής του από το μακρινό παρελθόν. Αυτό το «απλό ατύχημα» θέτει σε κίνηση μια σειρά από κλιμακούμενες συνέπειες που κόβουν την ανάσα.
Η πλοκή δίνει την ευκαιρία στον Παναχί να μιλήσει με δεξιοτεχνικό τρόπο, οξυδέρκεια, χιούμορ και συγκίνηση για πανανθρώπινα και «καυτά» ζητήματα, όπως η εκδίκηση, η αυθαίρετη απονομή δικαιοσύνης, η συγχώρεση και η αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Το φιλμ, το οποίο συνδυάζει στοιχεία σουρεαλιστικής μαύρης κωμωδίας και πολιτικού θρίλερ, χαρακτηρίστηκε ως ένα «μπεκετικό αριστούργημα» και μια «πράξη αντίστασης». Πρόκειται για μια λιτή και συνταρακτική ταινία, γεμάτη ανθρωπιά. Μια ταινία που γυρίστηκε μυστικά στο Ιράν, χωρίς επίσημη άδεια από τις ιρανικές αρχές, επιβεβαιώνοντας τη μοναχικότητα του Παναχί απέναντι στην απαγόρευση εργασίας που του είχε επιβληθεί.
