Ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μυθοπλασία δεν εκτείνεται ποτέ ένα ξεκάθαρο όριο, αλλά ένα πεδίο αμοιβαίων μετατοπίσεων. Εκεί τοποθετείται το «Τα θέλω όλα» του Ντόμινικ Αμερένα: μυθιστόρημα που δεν αρκείται στον διάπλου των θολών νερών της αυτομυθοπλασίας, αλλά αναμετριέται με τη συνθήκη της σύγχρονης συγγραφικής πράξης.