Βιβλίο

«Η γυναίκα στη σκάλα» του Μπέρνχαρντ Σλινκ είναι μυθιστόρημα απολογισμού ζωής.

Ηταν Ιούνιος του 2012, όταν δύο νέοι αρχιτέκτονες, ο Λευτέρης Αμπατζής και η Ειρήνη-Αιμιλία Ιωαννίδου, σχεδίασαν την πρώτη υπαίθρια, ανταλλακτική βιβλιοθήκη στην Ελλάδα, που λειτούργησε σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της Κηφισιάς, επί της οδού Λεβίδου.

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου ο Σκωτσέζος φιλόσοφος Ντέιβιντ Χιουμ (1711-1786) μιλάει για τη ζωή του, τα έργα και τις ασχολίες του, ενώ συνθέτει, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τον επικήδειό του μόλις μαθαίνει για τη σοβαρή κατάσταση της υγείας του. 

Ενδιαφέρον αμερικανικό μυθιστόρημα με επίκεντρο τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Ο Φρίτς Λάνγκ, το 1943 στην ταινία του “Και οι δήμιοι πεθαίνουν” σκιαγραφεί τον Ράινχαρτ Χάιντριχ, σαν ένα διεφθαρμένο θηλυπρεπή που, με ένα μαστίγιο ανά χείρας, τρομοκρατεί με τη διαστροφική του σκληρότητα υψώνοντας, ωστόσο, μιά ψιλή φωνούλα που έρχεται σε αντίθεση με τα υπόλοιπα στοιχεία της προσωπικότητάς του.

Ο Λοράν Μπινέ υπογράφει ένα μετα-μυθιστόρημα για τους δύο ήρωες που σκότωσαν τον Χάιντριχ.

Τ​​ο ημερολογιακό μυθιστόρημα γνώρισε κάποιαν έξαρση στον τόπο μας στη διάρκεια του 19ου αιώνα και στα μέσα του 20ού, όταν η γενιά του τριάντα, επηρεασμένη κατά κύριο λόγο από τον Ζιντ επιχείρησε να στραφεί στον σύγχρονο αυτοαναφορικό άνθρωπο και στον κατακερματισμένο εσωτερικό του κόσμο. 

«​​Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί δύο από τα κορυφαία επεισόδια της “Ζώνης του Λυκόφωτος”, το “A Walking Distance” (30.10.1959) και το “A Stop at Willoughby” (6.5.1960), έχουν ως ήρωες διαφημιστές;» με ρώτησε πρόσφατα ο κύριος Γκρι.

Η Γαλάτεια Βούρβουλη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι δημοσιογράφος με θητεία σε εφημερίδες και τηλεοπτικές ενημερωτικές εκπομπές, και στα διαλείμματα γράφει ιστορίες.

«Εάν από βλακεία, ανικανότητα ή άγνοια σας ακούσω να κακομεταχειρίζεστε τους ασθενείς, να περιμένετε να έχετε την ίδια κακομεταχείριση από μένα», γράφει στην εισαγωγή της η μαθήτρια του P. Marty και μία εκ των δημιουργών της σειράς Ρους, ψυχαναλύτρια Μαρίλια Αϊζενστάιν–Αβέρωφ.

Υπάρχει ένας ωραίος «φαύλος» κύκλος σε κάποια λογοτεχνικά κείμενα: το περιεχόμενο επηρεάζει τη γλώσσα, ενώ η γλώσσα καθορίζει το περιεχόμενο.