Βιβλίο

Τριάντα δύο διηγήματα συνθέτουν τη συλλογή «New American Stories» που εκδόθηκε το καλοκαίρι. Κάθε τέτοια ανθολογία έχει εξ ορισμού κάτι το φιλόδοξο, προσπαθώντας να εγκλωβίσει μέσα σε ένα βιβλίο τη λογοτεχνική ταυτότητα των ΗΠΑ του σήμερα (η πιο «παλιά» ιστορία έχει δημοσιευτεί το 2004). 

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1983. Σπούδασε Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και Θεωρίες του Πολιτισμού στο Μπέρμιγχαμ και Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία στην Οξφόρδη. 

Δύο ιστορίες για την αγάπη και την έλλειψη δικαιοσύνης πλέκονται σε ένα μοναδικό νήμα.

Η Ουκρανή Κάτια Πετρόφσκαγια, που ζει και εργάζεται από το 1999 στο Βερολίνο, κατόρθωσε με το πρώτο της αυτοβιογραφικό βιβλίο –υπό τον τίτλο «Νομίζω την έλεγαν Eστερ»– να αποσπάσει την περασμένη χρονιά ένα από τα σημαντικότερα βραβεία της γερμανόφωνης λογοτεχνίας, εκείνο που φέρει το όνομα της αδικοχαμένης πεζογράφου Ι. Bachman.

Μ​​ολονότι κάπως απλοϊκός ο τίτλος της συλλογής, οι ένοικοί της τον παίρνουν κατάκαρδα, γιατί περισσότερο από τη ζωή εκείνοι είναι που δεν αγαπούν τις αλήθειες. 

Το New York Comic Con είναι μια εντυπωσιακή γιορτή για το κόμικ (όπου βρεθήκαμε χάρη στην υποστήριξη της Αμερικανικής Πρεσβείας). Ξεκίνησε την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου, ολοκληρώνεται την Κυριακή 11 Οκτωβρίου και πραγματοποιείται σε έναν τεράστιο εκθεσιακό χώρο στο Javits Center, στο Μανχάταν, ο οποίος πλημμυρίζει από κόσμο (τόσο απλούς ανθρώπους, όσο και σούπερ-ήρωες).

Γάλλος ιστορικός απομαγεύει το είδωλο και ανατέμνει τον πραγματικό πολιτικό άνδρα. Τα δύο πρόσωπα του μεγάλου στρατηγού.

Η βία είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη ύπαρξη και δεν πρόκειται για παθογένεια των σχολείων.

«Αι Χανούμ θαυμασίας ανατολικής καλλονής ετριγύριζον δίπλα απ’ τους καταυλισμούς μας χωρίς “φερεντζέ”».

Σε λίγο διάστημα αναμένεται και στην ελληνική της μετάφραση η «Υποταγή», το νέο πολυσυζητημένο (και αυτό) μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ, του Γάλλου συγγραφέα που έχει κατά καιρούς διχάσει με τις αιρετικές του απόψεις. 

Παρακολουθώντας, όσο περισσότερο γίνεται, τη σύγχρονη ποιητική παραγωγή, δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτιέμαι γιατί νέοι ποιητές επιστρέφουν σε παραδοσιακές φόρμες, ενώ, εδώ και χρόνια, η εποχή μάς έχει προσφέρει χιλιάδες τρόπους διαφορετικής γραφής, ακόμη και συνδυασμούς τεχνών.