Υπάρχει μια στιγμή, μέσα στην αιωνιότητα που καλείται «ζωή», που μια στάση, μια ανάσα, είναι αναγκαία. Αναδύεται ως υποχρέωση, απέναντι στον κόσμο και στα πράγματα, ένας μικρός απολογισμός για όσα ώς εκείνη τη στιγμή έχει κανείς απορροφήσει – ορισμένες φορές, δίχως να έχει φιλτράρει.