Βιβλίο

Απαντήσεις σε διαχρονικά ερωτήματα των γονέων και χρήσιμες συμβουλές για αποφυγή αδιεξόδων.

Οι συγγραφείς Τατιάνα Αβέρωφ, Χίλντα Παπαδημητρίου και Χρύσα Σπυροπούλου θα μυήσουν τους φίλους της αστυνομικής λογοτεχνίας στα μυστικά της, θα συζητήσουν για τα είδη και τη μεθοδολογία της συγγραφής έργων της αστυνομικής λογοτεχνίας και στο τέλος θα κατευθύνουν τους συμμετέχοντες να εφαρμόσουν τις γνώσεις που απέκτησαν και να συνθέσουν τη δική τους αστυνομική ιστορία. 

Ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος στάθηκε κοντά στα εκδοτήρια εισιτηρίων στον σταθμό μετρό του Συντάγματος και διάβασε τη «Διπλή σκάλα»: «Ενα ένα κατεβαίνω τα σκαλοπάτια του καιρού/ που με πηγαίνουν/ προς το τέλος./ Μου δίνει κουράγιο / καθώς βλέπω/ πως η σκάλα είναι διπλή/ πως τόσοι ανεβαίνουν/ από τη διπλανή της». 

Η ελπίδα είναι πανταχού παρούσα στη ζωή μας: ευοδώνεται ή ματαιώνεται, αναγεννιέται ή απαξιώνεται. Την επικαλούμαστε ή μας εγκαταλείπει σε στιγμές κρίσης· τη θεωρούμε φυσική συνέχεια της πραγματικότητας σε στιγμές ευημερίας. Λοιδορείται από τους πραγματιστές (π.χ., τον Θουκυδίδη) και εκθειάζεται από τους ουτοπιστές (π.χ., τον Ερνστ Μπλοχ). Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι, ανεξαρτήτως συνθηκών, βίου, το να ελπίζουμε σωστά συνιστά επίτευγμα.

Γενέθλιος τόπος όλων μας, η παιδική ηλικία, λέγεται συχνά, υπάρχει όμως μία ακόμη πιο ιδιαίτερη πατρίδα: είναι τα καλοκαίρια μας. Αν τα μικράτα μας δεν έχουν στιγματιστεί από κάποια αναπάντεχη τραγωδία, όλες οι σημαντικές μας μνήμες έρχονται από εκεί – ξέγνοιαστες αλλά και συχνά αποκαλυπτικές.

Ο Ελβετός παραμυθιολόγος Μαξ Λούθι θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της προφορικής ποίησης, όπου εντάσσεται το ευρωπαϊκό «μαγικό» παραμύθι. Τη δεκαετία του ’70 εκδόθηκε το κορυφαίο του έργο «Το λαϊκό παραμύθι ως ποίηση: Αισθητική και ανθρωπολογία» (1975).

Το πρωινό της Τρίτης 15 Μαρτίου του 1921, ο Ταλαάτ Πασάς, πρώην ισχυρός άνδρας της Τουρκίας, βγήκε από το σπίτι του στο Βερολίνο, στη Χάντεμπεργκστράσε 4, όταν ο 24χρονος Αρμένιος Σογομόν Τεχλιριάν τον πυροβόλησε και τον σκότωσε. Ο Ταλαάτ ήταν 47 ετών.

Π​​εριδιαβαίνοντας την έκθεση του Γιάννη Μόραλη στο Μουσείο Μπενάκη, ο κύριος Γκρι στέκεται μπροστά στις γυμνές μαγνητικές γυναικείες φιγούρες του.

Υ​​πάρχουν μερικές στιγμές στη ζωή του ανθρώπου πολύ αποκαλυπτικές για τη βαθύτερη ουσία του, για το ήθος του. Είναι αυτές που ονομάζουμε οριακές. Στις καλές στιγμές, αντιθέτως, μας αρκεί η ζωή στην επιφάνειά της.

Ο Νίκος Χρυσός γεννήθηκε το 1972. Το πρώτο του βιβλίο, «Το μυστικό της τελευταίας σελίδας», κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Επιμελήθηκε τη σχολιασμένη επανέκδοση του βιβλίου «Αξέχαστοι καιροί» του Λευτέρη Αλεξίου (Καστανιώτης, 2014). Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους. Από το 2001 διατηρεί παλαιοβιβλιοπωλείο στην Αθήνα.

Ο​​ι βιβλιόφιλοι αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Και η ιστορικός Ελλη Δρούλια αποτελεί πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Δεν είναι μόνο ότι διαβάζει φανατικά, ότι εδώ και είκοσι πέντε χρόνια αναπνέει καθημερινώς τη μυρωδιά των εντύπων στη Βιβλιοθήκη της Βουλής και ότι για πολύ καιρό τήρησε εβδομαδιαία στήλη σε ηλεκτρονικά μπλογκ με θέμα το βιβλίο.