Βιβλίο

Με τον παιγνιώδη τίτλο «Από την τέχνη της τοξοβολίας στην “τέχνη” της ψυχανάλυσης», η διδάσκουσα αναλύτρια της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας και της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας του Παρισιού παρομοιάζει το «επάγγελμα» του ψυχαναλυτή σαν τον τοξοβόλο. Εξ αφορμής της αγαπημένης της ιαπωνικής κουλτούρας μελετά την ιαπωνική τέχνη της τοξοβολίας, παρατηρώντας ότι ο τοξοβόλος, όπως τελικά και ο ψυχαναλυτής, όταν στοχεύει κάτι, στοχεύει τον εαυτό του. 

Τ​​α διηγήματα του βιβλίου εικονίζουν σε μικροσκοπία τη συγγραφική αυτοπροσωπογραφία του Θεόδωρου Γρηγοριάδη. Τα είκοσι πέντε πεζά, ερανισμένα, πλην ενός αδημοσίευτου, από δημοσιεύσεις σε περιοδικά και εφημερίδες σε διάστημα είκοσι πέντε χρόνων, λειτουργούν για τον συγγραφέα σαν «μυθοπλαστικές γέφυρες από το ένα μυθιστόρημα στο άλλο».

Ο Πωλ Βεν, σήμερα ογδόντα οκτώ χρόνων, επίτιμος καθηγητής Ρωμαϊκής Ιστορίας στο Κολέγιο της Γαλλίας, δίνει από τις πρώτες σελίδες έναν ιδιαίτερο τόνο στις αναμνήσεις του, αντιμετωπίζοντας τον εαυτό του με αμεσότητα: «Εκκεντρικός; Δεν μου αξίζει ο τίτλος: δεν είμαι παρά ένας ψευτο-μποέμ με έφεση στον ρομαντισμό, αυτό είναι όλο.

Στη «Συνωμοσία εναντίον της Αμερικής» ο Φίλιπ Ροθ περιέγραψε το φανταστικό σενάριο της ήττας του Ρούζβελτ και της νίκης του Τσαρλς Λίντμπεργκ στις εκλογές του 1940. O Τύπος αποκαλούσε τον Λίντμπεργκ «ήρωα των αιθέρων», γιατί το 1927 είχε πραγματοποιήσει την πρώτη πτήση από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι χωρίς στάση. 

Ο Χρήστος Πυθαράς γεννήθηκε το 1981. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στο Εδιμβούργο. Είναι ο ιδρυτής και βασικός εισηγητής των πρακτικών σεμιναρίων σκηνοθεσίας του filmschool.gr. Eχει σκηνοθετήσει τρεις θεατρικές παραστάσεις και δύο μεγάλου μήκους ταινίες. Μετά τις «Λευκές μέρες» (2013), η «Παρουσία μου κάτω από τα πόδια σου» (2019) είναι η δεύτερη ποιητική του συλλογή, από τις εκδόσεις Αστάρτη.

Η ιστορία του αμερικανικού προεδρικού αξιώματος από τον Τζορτζ Ουάσιγκτον μέχρι τον Ντόναλντ Τραμπ έγινε βιβλίο.

Η απόσταση του χρόνου από το 2001 μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε εκ νέου πόσο διαχρονικά επίκαιρος ήταν ο προβληματισμός για την ελληνική πόλη, όπως τον διατύπωναν δύο νέοι, τότε, αρχιτέκτονες, ο Γιάννης Αίσωπος και ο Γιώργος Σημαιοφορίδης.

«Μην εμπιστεύεσαι κανέναν!» Αυτό θα μπορούσε να είναι το προφητικό μότο του μυθιστορήματος «Η μικρή τυμπανίστρια» του Τζον Λε Καρέ, που πρόσφατα επανεκδόθηκε στη χώρα μας ύστερα από 35 χρόνια.

Επικοινωνία και πολιτική άλλες φορές τέμνονται και άλλες βαδίζουν παράλληλα. Αλλά πάντα είναι δύο έννοιες που αλληλοεπηρεάζονται και αλληλεπιδρούν. Σε τι βαθμό και πώς; Σε αυτό το κεντρικής φύσεως ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο του δημοσιογράφου Γιώργου Λακόπουλου.

Υπάρχουν φορές που το κοίτασμα μιας διαδρομής, της διαδρομής ενός ανθρώπου, του βλέμματος που σαν φανός φώτισε ορυχεία μυστικά και άγνωστα, γίνεται σημείο αναφοράς.

«Από θεματοφύλακας πολιτισμού, υποβιβάστηκα στον κάλαθο των αχρήστων. Πάρα πολλά άσχετα κομμάτια. Θέλει μάζεμα. Ο Επιμελητής μ’ έκοψε κομματάκια και τώρα ό,τι απέμεινε από τα ορνιθοσκαλίσματά μου κατέληξε στον σκουπιδοτενεκέ.