Βιβλίο

Η απόσταση του χρόνου από το 2001 μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε εκ νέου πόσο διαχρονικά επίκαιρος ήταν ο προβληματισμός για την ελληνική πόλη, όπως τον διατύπωναν δύο νέοι, τότε, αρχιτέκτονες, ο Γιάννης Αίσωπος και ο Γιώργος Σημαιοφορίδης.

«Μην εμπιστεύεσαι κανέναν!» Αυτό θα μπορούσε να είναι το προφητικό μότο του μυθιστορήματος «Η μικρή τυμπανίστρια» του Τζον Λε Καρέ, που πρόσφατα επανεκδόθηκε στη χώρα μας ύστερα από 35 χρόνια.

Επικοινωνία και πολιτική άλλες φορές τέμνονται και άλλες βαδίζουν παράλληλα. Αλλά πάντα είναι δύο έννοιες που αλληλοεπηρεάζονται και αλληλεπιδρούν. Σε τι βαθμό και πώς; Σε αυτό το κεντρικής φύσεως ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο του δημοσιογράφου Γιώργου Λακόπουλου.

Υπάρχουν φορές που το κοίτασμα μιας διαδρομής, της διαδρομής ενός ανθρώπου, του βλέμματος που σαν φανός φώτισε ορυχεία μυστικά και άγνωστα, γίνεται σημείο αναφοράς.

«Από θεματοφύλακας πολιτισμού, υποβιβάστηκα στον κάλαθο των αχρήστων. Πάρα πολλά άσχετα κομμάτια. Θέλει μάζεμα. Ο Επιμελητής μ’ έκοψε κομματάκια και τώρα ό,τι απέμεινε από τα ορνιθοσκαλίσματά μου κατέληξε στον σκουπιδοτενεκέ.

Ο Γάλλος φιλόσοφος Ανρί Μπερξόν (Henri Bergson, 1859-1941) ένιωσε μεγάλη έκπληξη όταν διαπίστωσε ότι, τόσο στην καθημερινή ζωή όσο και στα μαθηματικά και στη φυσική της εποχής του, ο χρόνος γινόταν αντιληπτός με όρους χώρου (ωρολογιακά): αναπαριστούμε τον χρόνο με μια γραμμή, στην οποία τα χρονικά διαστήματα (λεπτά, ώρες, μέρες κ.λπ.) θεωρούνται ισότιμα, ενώ δεν λαμβάνονται υπόψη τα μεσοδιαστήματα.

Τώρα που μια μερίδα της κριτικής βρίσκεται κάτω από ένα βαρύ φύλλωμα λέξεων, ενώ μια άλλη αρκείται σε λίγες πρόχειρες αράδες και μια φωτογραφία του εκάστοτε βιβλίου δίπλα σε μια κούπα με αχνιστό καπουτσίνο, αναρωτιέμαι πώς θ’ αντιδράσει στην ελληνική κυκλοφορία του «Σάμα», 62 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση.

Η περιπέτεια του Ελληνικού έχει αποκτήσει πλέον ένα συμβολικό περιεχόμενο. Είναι η ιστορία μιας χώρας που αδυνατεί να αποφασίσει τι θέλει και να προχωρήσει με συνέπεια προς μια κατεύθυνση.

Ε​​​​νας άνδρας ξυπνά από τον ήχο της βροχής / χάρη σ’ ένα όνειρο όπου οι περασμένοι του έρωτες διασχίζουν το δωμάτιό του.

«Π​​​​ερισσότερο απ’ όλα μου ήταν αβάσταχτο να βλέπω τον ήλιο που συνέχιζε να ανατέλλει κάθε ξημέρωμα», λέει ένας από τους άστεγους που εγκατοικούν το μυθιστόρημα του Νίκου Χρυσού.

Η αληθινή ιστορία της Πολωνής Ιρένα Σέντλερ, της γυναίκας η οποία αψηφώντας κάθε κίνδυνο κατάφερε να σώσει 2.500 παιδιά από τη ναζιστική θηριωδία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι το θέμα του νέου βιβλίου του Ζιλμπέρ Σινουέ.