Βιβλίο

Η Μάγια Λούντε φωτίζει έναν οικολογικό κίνδυνο μέσα από τρεις ανθρώπινες ιστορίες.

Είναι το πρώτο βιβλίο της Τζέιν Χάρπερ και θα μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη με τον Ερικ Μπάνα.

«Τα ψάθινα καπέλα», το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, που κυκλοφόρησε το 1946, είναι ένα κλασικό ανάγνωσμα της μεταπολεμικής πεζογραφίας. 

Να πιω ή να μην πιω; Κι αν πιω, τι ποτό να προτιμήσω και πόσο είναι το επιτρεπτό όριο ώστε να μην επιβαρύνω τον οργανισμό μου. Να κόψω τελείως τη ζάχαρη ή να προτιμήσω τη μαύρη από τη λευκή; Με το αλεύρι τι να κάνω; Με τη γλουτένη, τα αναψυκτικά, τα μακαρόνια… Συνήθως, όταν κανείς βρίσκεται σε τέτοια φρικτά και αμείλικτα διλήμματα και αδιέξοδα –που ειλικρινά δεν θυμάμαι πότε και γιατί άρχισαν να μας βασανίζουν τόσο πολύ–, αναζητάει λύσεις στο Ιντερνετ. Δυστυχώς.

Δυσοίωνη, σκοτεινή και απειλητική, η λίμνη Δοϊράνη και το φυσικό ατμοσφαιρικό τοπίο της βόρειας Ελλάδας γίνονται οι πρωταγωνιστές στα «Ταραγμένα νερά» της Χρύσας Σπυροπούλου, οι οποίοι παραπέμπουν σε ήρωες που φιλοξενούν ανυποψίαστους ανθρώπους της πόλης. 

«Πόλις, οντολογία και εκκλησιαστικό γεγονός. Μελετώντας το στοχασμό του Χρήστου Γιανναρά» τιτλοφορείται η συλλογική έκδοση που επιμελήθηκε ο Σωτήρης Μητραλέξης και κυκλοφορεί στα αγγλικά από τον εκδοτικό οίκο James Clarke & Co. με πρόλογο του John Milbank. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι «Polis, Ontology, Ecclesial Event. Engaging with Christos Yannaras’ Thought». Η έκδοση αυτή αποτέλεσε την αφορμή για τη συζήτηση που ακολουθεί.

Η κυρίαρχη επιρροή που ασκούν στη ζωή μας οι τεχνολογικοί γίγαντες και οι κίνδυνοι από την οικονομική, πολιτισμική και πολιτική ισχύ που έχουν αποκτήσει, απασχολούν τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο τη δημόσια σφαίρα στην Αμερική και στην Ευρώπη. 

Η «Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνικής κριτικής» λείπει απελπιστικά από τα ελληνικά γράμματα. Το οραματικό σχέδιο του φιλολόγου Παν. Μουλλά (1935-2010) για τη σύνθεσή της δεν μπόρεσε να ευοδωθεί, ενώ οι υπάρχουσες ανθολογίες των Ζακυθηνού-Παναγιωτόπουλου-Παπανούτσου (1959) και Λορεντζάτου (1976) είναι πλέον εξαιρετικά παλαιωμένες. 

«Να αναμένουμε κι άλλη συνέχεια με τους Τρικούπηδες;», ρωτάμε τη Λύντια Τρίχα όταν τη συναντάμε στο ωραίο γραφείο που διατηρεί στο κέντρο. «Οχι, δεν υπάρχει κάτι άλλο», αποκρίνεται χαμογελώντας με νόημα. Λογικό ερώτημα: οι Τρικούπηδες ήταν μεγάλη οικογένεια και μετά το «Χαρίλαος Τρικούπης. Ο πολιτικός του “Τις πταίει;” και του “Δυστυχώς επτωχεύσαμεν”» (Κρατικό Βραβείο Βιογραφίας 2017) της Λύντιας Τρίχα, ήρθε πρόσφατα το «Σπυρίδων. Ο άλλος Τρικούπης» (αμφότερα από τις εκδόσεις Πόλις).

Με 65 χρόνια αφοσίωσης στη δημοσιογραφία, ο Γιάννης Μαρίνος, ιστορικός διευθυντής και αναμορφωτής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», αλλά και στιβαρός και αιχμηρός αρθρογράφος στο «Βήμα» μέχρι σήμερα, μας προσφέρει μια απροσδόκητη κατάθεση για τρεις ηγέτες που σφράγισαν τη μεταπολεμική ιστορία. 

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις εκλογές για την ανάδειξη της κυβέρνησης της 1ης Ιταλικής Δημοκρατίας, εφαρμόζεται ένα σύστημα αναλογικής αντιπροσώπευσης, με αποτέλεσμα περισσότερες από… 60 κυβερνήσεις ανάμεσα στο 1946 και στην καθοριστική αναθεώρηση του 1994. Ηταν τα χρόνια που οι εφημερίδες επικεντρώνονταν σε τίτλους όπως «πολιτική κρίση», «διαλύεται ο κυβερνητικός συνασπισμός».