Βιβλίο

Πρέπει να είσαι πολύ καλός συγγραφέας για να γράψεις για τον έρωτα. Βεβαίως μπορείς να καταφύγεις σε τετριμμένες αισθηματικές περιγραφές δημιουργώντας ένα βιβλίο χωρίς παλμό και χυμούς.

Ξυπνώ συνήθως ύστερα από ένα προειδοποιητικό μήνυμα που μου στέλνει κάποιος μυς του ποδιού μου. Αν δεν ξυπνήσω, λέει το απειλητικό μήνυμα, είναι πολύ πιθανό να πάθω κράμπα. Παράδοξο ξυπνητήρι. Επειτα βρυχάται η καφετιέρα. Κατόπιν, (πιθανός) θραυσματικός ήχος από ποτήρι που σπάει (είμαι εξαιρετικά άτσαλος όταν ξυπνώ, τα αντικείμενα γλιστρούν από τα χέρια μου).

Σε σχέση με τη Γη, ο χρόνος στο Διάστημα κυλάει πιο αργά. Μια σταθερή, αντικειμενική συνθήκη, θωρακισμένη με αγκαθωτές εξισώσεις και τα απαραίτητα παράδοξα της φυσικής που τις καθιστούν θανάσιμα ακριβείς.

Μια μέρα ο άνθρωπος της ιστορίας αποφασίζει να πετάξει στα σκουπίδια την εξώπορτα του διαμερίσματός του. Ενας ακαταδάμαστος φόβος κινεί την απόφασή του. Φοβάται ότι θα πεθάνει και κανείς δεν θα αντιληφθεί τη νεκρική μοναξιά του. Ενας άνθρωπος ήδη προ καιρού αθέατος από το περιορισμένο κοινωνικό του περιβάλλον, αγωνιά να διασώσει την ορατότητα της σορού του, το ύστατο απομεινάρι του.

Ο Γιάννης Ράγκος (1966) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Eχει γράψει βιβλία δημοσιογραφικής έρευνας, αστυνομικά μυθιστορήματα, νουβέλες και διηγήματα, δοκίμια και μελέτες για την αστυνομική λογοτεχνία και ακόμη σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικά σίριαλ, θεατρικές παραστάσεις – performances και κόμικς. Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε νέα και συμπληρωμένη έκδοση το αστυνομικό μυθιστόρημά του «Μυρίζει αίμα» (εκδόσεις Καστανιώτη).

Αυτή ίσως και να ήταν μια υπόθεση για τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, αλλά ακόμα και ο γενναίος αστυνομικός δεν μπορεί να τα βάλει με τον μεγάλο αντίπαλο της ζωής που πάντα κερδίζει στο τέλος. 

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Ντον ΝτεΛίλλο είναι ένα από τα πιο σπουδαία έργα της πρόσφατης παραγωγής.

Η συγγραφέας αναδεικνύει τις βασικές συνιστώσες του και ανατέμνει σε βάθος τη φυσιογνωμία και τη δυναμική του.

Ενα ταξίδι στη μνήμη, την ταυτότητα, τη συμβολή του ανθρώπου στη διαμόρφωση του τοπίου και της πολιτισμικής πραγματικότητας είναι το βιβλίο της Πόπης Τσουκάτου (φωτογράφος, φιλόλογος) και της Ζαχαρούλας Τουραλή (κοινωνική ανθρωπολόγος) με τίτλο «Το Λεωνίδιo μέσα από τα παράθυρα» ή αν προτιμάτε την τσακώνικη διάλεκτο, «Το Αγιελήδι τάσου από τα παναθούρια». 

Παγιδευμένος σε μια ημέρα που δεν λέει να τελειώσει, ο ήρωας του μυθιστορήματος σκέφτεται πως το πιο τρομακτικό πλάσμα με το οποίο ερχόμαστε αντιμέτωποι είναι ο εαυτός μας. Ενα δύστροπο, απαρηγόρητο πλάσμα που πρέπει να κουβαλάμε από τη μια μέρα στην άλλη, ενώ άλλες μέρες με το ζόρι το κρατάμε όρθιο.

Η βιογραφία διά χειρός Γκάρεθ Στέντμαν Τζόουνς προσπαθεί να επαναφέρει τον Γερμανό φιλόσοφο στις ανθρώπινες διαστάσεις του.