Βιβλίο

«Είναι ένα παλιομοδίτικο βιβλίο», λέει η Αμερικανίδα συγγραφέας Αννυ Πρου στον δημοσιογράφο της εφημερίδας «Γκάρντιαν» αναφερόμενη στο μυθιστόρημά της «Ανθρωποι των δέντρων». «Είναι ογκώδες, έχει πολλούς χαρακτήρες και διαθέτει ένα μεγάλο κεντρικό θέμα. Είναι διαφορετικό από αυτά που αρέσκονται να γράφουν οι σύγχρονοι Αμερικανοί συγγραφείς, αλλά νομίζω ότι οι αναγνώστες ίσως έχουν επιθυμήσει τέτοιου είδους βιβλία, σαν αυτά που γράφονταν κάποτε: μεγάλα και φτιαγμένα με προσοχή».

Πιστός στο δόγμα ότι η πραγματικότητα ξεπερνάει τη μυθοπλασία αποδεικνύεται ο Ανδρέας Αποστολίδης, συγγραφέας του αστυνομικού μυθιστορήματος «Μονομαχία στην Ιερά Οδό», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αγρα.

Ηταν μια ιστορία που είχε να κάνει με μαχαίρια. Δύο καλεσμένοι σχολιάζουν σε ένα κοκτέιλ πάρτι τα αφρικανικά εγχειρίδια που έχουν οι οικοδεσπότες. Ο Λον, που σαγηνεύεται από αυτά, ρωτώντας κάθε τόσο τον νεότερό του Τζόνι αν η συζήτηση τον ενοχλεί. Ο Τζόνι αρνείται αλλά ο αναγνώστης πληροφορείται πως η όλη κουβέντα προκαλεί μια δυσάρεστη ανάμνηση μέσα του.

Ο Θόδωρος Φέστας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959 και σπούδασε Οδοντιατρική σε μια εποχή που το να είσαι φοιτητής ήταν πολύ ενδιαφέρον. Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται στο ΕΣΥ.

Μπορεί ο Αριστοτέλης να αλλάξει τη ζωή μας προς το καλύτερο, να μας βοηθήσει σήμερα να πλησιάσουμε την ευτυχία, 24 αιώνες αφότου άφησε τη σφραγίδα του στη φιλοσοφία και στις επιστήμες;

Μεγάλο μέρος της νεότητάς μου, μαζί με την κοινή μας αγάπη για τις λέξεις, μου έκανε παρέα ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης με τα βιβλία του. Ανήκει στα σίγουρα σε αυτούς τους συγγραφείς που ξεκινάς με ένα βιβλίο τους και έπειτα αναζητείς να τα διαβάσεις όλα. 

Σε αυτό το βιβλίο επιστρέφω κάθε φορά που διαβάζω, αλλά κυρίως ακούω –ακόμα και από ανθρώπους τους οποίους γνωρίζω– να διατυπώνονται αντισημιτικές απόψεις.

Τον Ιούλιο του 1959 ο Γιώργος Σεφέρης ακούει στο ραδιόφωνο τον Εζρα Πάουντ να απαγγέλλει τα Cantos I, XIII και XLIX και μαγεύεται από την «καταπληκτικά έντονη, καταπληκτικά ρυθμική και χρωματισμένη με εναλλαγές του δυνατού και του ήπιου φωνή του». Προηγουμένως είχε μείνει έκθαμβος από το ποιητικό του μέγεθος κάτι που τον οδήγησε αναπόδραστα να μεταφράσει τα δύο πρώτα Cantos στα ελληνικά.

«Ακούμε συχνά για τον Μένγκελε και όχι για τον Κλάουμπεργκ. Πολλοί που επέζησαν από το Αουσβιτς έβαζαν τις σκέψεις τους σε συρτάρια. Το ένα συρτάρι μπορεί να ήταν γεμάτο με τον Γιόζεφ Μένγκελε και όταν μιλάει κανείς για αυτόν ξεχνάει όλα τα άλλα πράγματα που είχαν σημασία.

Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των ποιητών της γενιάς του ’70, και από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνες ποιητές, ο Λιοντάκης κατέφτασε στην Αθήνα από την Κρήτη με ένα εντυπωσιακό γλωσσικό οπλοστάσιο αλλά και παιδεία πολυπρισματική.

Ενα αστυνομικό μυθιστόρημα με αφηγηματική άνεση και χιούμορ και μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση για την πολυπολιτισμικότητα της Κωνσταντινούπολης.